สารละลายความวุ่นวายในตู้เย็น

เสียงเปิดตู้เย็นดัง *แอ๊ด* ยาวนานราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณในภาพยนตร์สยองขวัญ แต่วิญญาณที่กำลังจะสิงสู่ร่างของผมในตอนนี้ไม่ใช่ใครอื่น—เป็นผีปอบที่ชื่อว่า "ไออุ่น" นิสิตปีสองคณะวิทยาศาสตร์ผู้กำลังยืนจ้องมองกล่องพลาสติกใสบรรจุเค้กสตรอว์เบอร์รีชิ้นสุดท้ายในตู้เย็นด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ วิ้วววว—! ลมหายใจฮึดฮัดพ่นออกจากจมูกของผมอย่างเหลืออด เมื่อพบว่าพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับแช่ของหวานอันน้อยนิด ถูกเบียดเบียนด้วยขวดสารเคมีทดลองหน้าตาประหลาดที่ติดป้ายเตือนอันตรายสีเหลืองอ๋อยแปะไว้หรา "ไอ้คุณคิน!" ผมแผดเสียงลั่นห้องพักขนาดกลางจนคนตัวสูงที่กำลังนั่งไขว่ห้างไถโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน "นายเอาน้ำยาอะไรมาแช่ปะปนกับของกินฟระ! นี่มันตู้เย็นนะเว้ย ไม่ใช่ห้องแล็บภาควิชาเคมี!" คิน ค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงบนตัก รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์จุดประกายขึ้นทันที ดวงตาคมกริบมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตากวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดที่ขมับของผมกระตุกตุบๆ "ก็ตู้เย็นมันมีพื้นที่จำกัดนี่ครับ ไออุ่น" น้ำนิ่งไหลลึกของเขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แล้วอีกอย่าง สารละลายบัฟเฟอร์ในขวดนั้นจำเป็นต้องรักษาอุณหภูมิให้คงที่ที่ 4 องศาเซลเซียส เพื่อป้องกันไม่ให้โครงสร้างโปรตีนเสื่อมสภาพ ซึ่ง... โอ้ บังเอิญจริงๆ ช่องตรงกลางชั้นล่าง เป็นจุดที่มีการไหลเวียนความเย็นเสถียรที่สุดพอดีเลยล่ะครับ" "แล้วเค้กกูเล่า! เค้กสตรอว์เบอร์รีลูกรักของกูต้องถูกย้ายไปซุกอยู่มุมอับชื้นหลังกล่องกิมจิเนี่ยนะ!" ผมโวยวายพร้อมกับหยิบกล่องเค้กขึ้นมาถือประหนึ่งมันคืองานศิลปะล้ำค่าที่กำลังถูกย่ำยี "นายเห็นแก่กิน... เอ้ย! เห็นแก่การทดลองจนไม่สนหัวใจดวงน้อยๆ ของรูมเมตคนนี้เลยหรือไง!" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นชวนให้หงุดหงิดหัวใจเสียเหลือเกิน ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ผมทีละก้าว กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดเฉพาะตัวของเขาโชยปะทะจมูกจนผมต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "อย่าเพิ่งโมโหร้อนรุ่มเหมือนปฏิกิริยาคายความร้อน (Exothermic Reaction) แบบนั้นสครับ ไออุ่น" คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนผมต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ ปลายจมูกของเราแทบจะเฉียดกันหากผมไม่ถอยหลังไปชนกับประตูตู้เย็นเข้าเสียก่อน "อันที่จริง... ผมมีเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ที่ดีกว่านั้นนะ" "เหตุผลบ้าบออะไรของนาย หลบไปเลยนะ!" ผมใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือเค้กดันอกเสื้อยืดสีดำของเขาออกเบรก แต่คนตัวโตกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะเทือนแต่อย่างใด แถมยังถือวิสาสะยื่นมืออีกข้างมาแตะที่กล่องเค้กในมือผมเบาๆ "ในทางอุณหพลศาสตร์ (Thermodynamics) การที่วัตถุสองสิ่งที่มีอุณหภูมิแตกต่างกันมาอยู่ใกล้กัน จะเกิดการถ่ายเทความร้อนจนกระทั่งเข้าสู่ภาวะสมดุลความร้อน (Thermal Equilibrium)" คินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลทุ้มต่ำจนสติของผมเริ่มรวนเร "เค้กสตรอว์เบอร์รีของคุณน่ะ... ต่อให้วางไว้มุมไหนของตู้เย็น ความหวานและความเย็นฉ่ำมันก็ไม่ลดลงหรอกครับ เพราะอะไรเหรอรู้ไหม?" ผมกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องเคมีอินทรีย์ได้อย่างคล่องแคล่วกลับชะงักงัน "เพราะ... เพราะอะไรล่ะ?" "เพราะว่า... เมื่อมี 'เธอ' อยู่ใกล้ๆ อุณหภูมิรอบตัวผมมันก็พุ่งสูงขึ้นจนละลายทุกอย่างได้อยู่แล้วล่ะครับ" เปรี้ยง! เหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางห้องนั่งเล่น หน้าของผมร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนแทบจะทอดไข่ดาวได้ ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะมุกเสี่ยวเลี่ยนเรี่ยราดที่ไอ้บ้านี่ขยันพ่นออกมาหน้าตายต่างหาก! "ไอ้...ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครเป็น 'เธอ' ของนายไม่ทราบ!" ผมแหวใส่เสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่ดังโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เอาสารเคมีพวกนี้ออกไปจากตู้เย็นฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะเททิ้งให้หมดจริงๆ ด้วย!" "อ้าว ถ้าเททิ้ง โปรเจกต์วิจัยจบปีของผมพังพินาศแน่ๆ เลยนะครับ" คินทำหน้าตาน่าสงสารแบบจอมปลอมสุดๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เอาอย่างนี้ไหมครับ... เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ผมเบียดเบียนพื้นที่ตู้เย็นของคุณ..." เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ดวงตาพราวระยับจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาผม "...ผมยอมให้คุณ 'ยึดพื้นที่' ในใจผมเป็นการชดเชย... สนใจรับข้อเสนอนี้ไหมครับ?" ให้ตายเถอะ... นี่มันวิชาเคมีบำบัดหัวใจชัดๆ! ผมสะบัดหน้าหนีความร้อนที่ลามเลียไปถึงใบหู รีบยัดกล่องเค้กกลับเข้าไปในตู้เย็นแบบส่งๆ แล้วปิดประตูดังปังใหญ่โต ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์แชตระบายความอัดอั้นตันใจส่งไปหาเพื่อนสนิทในกลุ่มทันทีโดยไม่ทันสังเกตเลยว่า... แชตที่กำลังพิมพ์อยู่นั้น... ผมเผลอกดส่งผิดห้อง ไปเข้าห้องแชตส่วนตัวของ "คนตัวสูง" ที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้านี้เองแล้ว! *(ข้อความที่ถูกส่งไป: "งื้อออออ ไอ้บ้านี่... ขยี้หัวใจเก่งเป็นบ้าเลย เขินจะตายอยู่แล้วโว้ยยย!")* ฉิบหายแล้ว! ผมเบิกตากว้างมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นเครื่องหมาย Read ทันทีในเสี้ยววินาทีต่อมา ขณะที่คินก้มมองโทรศัพท์ของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มละลายใจให้ผม พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ *(ข้อความตอบกลับจาก คิน): "ได้รับสารละลายความหวานเข้าสู่กระแสเลือดเรียบร้อยแล้วครับ... น่ารักขนาดนี้ ระวังจะโดนละลายใจจริงๆ นะครับ ไออุ่น"* (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและเคมีฟีลกู๊ดในตอนนี้นะครับ