ปฏิกิริยาคายความร้อนของหัวใจ

คราบกาแฟเย็นที่ละลายจนหยดติ๋งลงบนโต๊ะทำงาน ไม่ได้ทำให้ไออุ่นรู้สึกหงุดหงิดเท่ากับระยะห่างระหว่างเขากับผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดในยามค่ำคืนนี้แคบลงไปถนัดตา หรืออันที่จริง... มันแคบลงตั้งแต่ที่คินตัดสินใจลากเก้าอี้มานั่งเบียดจนไหล่แทบจะชนกันภายใต้ข้ออ้างเรื่อง "การคำนวณอัตราการแพร่กระจายของความร้อนในพื้นที่จำกัด" บ้าบออะไรนั่น "ถอยไปเลยนะคิน นายจะเขစ်... เอ๊ย ขยับเข้ามาทำไมเนี่ย!" ไออุ่นโวยวายเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องยกมือขึ้นพัดลมให้ตัวเอง ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องก็ตั้งไว้ที่ยี่สิบหองศาเซลเซียส คินชะงักมือที่กำลังเคาะปากกาลงบนสมุดโน้ต รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ตามเคย ดวงตาคมกริบมองสำรวจคนขี้โวยวายที่ตอนนี้หูแดงลามไปถึงต้นคอ "ผมไม่ได้ขยับเข้าหานะไออุ่น..." คินลากเสียง ริมฝีปากหยักยกยิ้มพราวระยับ "แต่ตามหลักอุณหพลศาสตร์แล้ว สสารที่มีอุณหภูมิสูงกว่ามักจะแผ่ความร้อนไปสู่บริเวณที่มีอุณหภูมิต่ำกว่า เพื่อเข้าสู่จุดสมดุลความร้อน... ว่าแต่ หน้าคุณตอนนี้กี่องศาแล้วล่ะครับ ทำไมมันถึงได้แดงขนาดนั้น" "อุณหภูมิบ้านนายสิ! ฉันแค่... แอร์มันเสียต่างหากเล่า!" ไออุ่นเถียงเสียงแข็ง หลบสายตาคู่นั้นที่มองมาอย่างรู้ทัน หัวใจในอกเต้นรำทำเพลงผิดจังหวะเสียจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยินเสียงมัน ความใกล้ชิดในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเริ่มกัดกินความมั่นใจของไออุ่นทีละน้อย จากรูมเมตที่ต้องคอยจิกกัดกันเรื่องงานบ้าน กลายมาเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความอึดอัดประหลาด ยิ่งเวลาที่ต้องนั่งทบทวนตำราเรียนเคมีด้วยกันบนโซฟาตัวเล็ก ไออุ่นมักจะพบว่าตัวเองเผลอไปมองสันจมูกโด่งๆ หรือริมฝีปากที่ชอบพูดจากวนประสาทนั่นอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งที่คินหันมาสบตา ไออุ่นก็มักจะเป็นฝ่ายแพ้ราบคาบและต้องหาเรื่องโวยวายกลบเกลื่อนทุกที "ถ้าแอร์เสียจริง งั้นเรามาพิสูจน์กันทางวิทยาศาสตร์หน่อยดีไหมครับ" คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดๆ เจือกลิ่นมี้ทมิ้นต์จางๆ ลอยเข้า จมูกจนไออุ่นต้องเผลอกลั้นหายใจ "สมมติฐานบอกว่า ถ้าคนเราอยู่ใกล้กันในระยะประชิด อัตราการเต้นของหัวใจจะเพิ่มขึ้นตามปฏิกิริยาคายความร้อน... มาลองวัดดูหน่อยไหมครับว่าสมมติฐานนี้จริงหรือเปล่า" "นายมัน... บ้าที่สุด!" ไออุ่นผลักไหล่กว้างนั้นเบาๆ แต่แรงผลักกลับไม่ได้ทำให้คินถอยหลังเลยแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นว่าวงแขนแกร่งฉวยจังหวะนั้นรวบเอวบางไว้หลวมๆ เพื่อทรงตัว ระยะห่างระหว่างกันหายวับไปในพริบตา ปลายนิ้วอุ่นจัดของคินที่แตะอยู่บริเวณเอว ทำให้สมองของไออุ่นขาวโพลน คำพูดทุกคำติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คินเองก็ชะงักไปเช่นกัน รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแววตาไหววับที่สะท้อนภาพของคนในอ้อมแขนอย่างชัดเจน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว มีเพียงเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกสอดประสานกันอย่างน่าประหลาด ไออุ่นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็นสารละลายที่กำลังเดือดพล่านในบีกอร์ ความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาในผิวเนื้อจนทำเอาสติหลุดลอย *ตึกลัก... ตึกลัก...* เสียงหัวใจเต้นดังเสียจนไออุ่นกลัวว่าคินจะได้ยิน มันดังเสียยิ่งกว่าเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังห้อง "คิน..." ไออุ่นกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคู่สวยช้อนมองคนตรงหน้าโดยลืมวิธีโวยวายไปชั่วขณะ "ปล่อยได้แล้ว..." "ถ้าผมบอกว่าไม่อยล่ะครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ คินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านแก้มใสโดยบังเอิญ ทำเอาไออุ่นสะท้านเฮือก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุยิ่งกว่าปฏิกิริยาเคมีในห้องทดลอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *ปิ๊ง!* ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต คินยอมคลายอ้อมแขนออกช้าๆ ขณะที่ไออุ่นรีบกระโดดถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวราọกับคนเป็นไข้ตัวร้อนจัด ไออุ่นหอบหายใจถี่รัว รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแก้เขิน นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อกดเปิดหน้าจอแชตเพื่อดูว่าใครคือผู้ขัดจังหวะเวลาสำคัญนี้ ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นจากกลุ่มแชตคณะ แต่สิ่งที่ทำให้ไออุ่นต้องเบิกตากว้างไม่ใช่เนื้อหาในกลุ่มนั้น... หากแต่เป็นหน้าจอแชตส่วนตัวที่เขากำลังพิมพ์ค้างไว้กับใครอีกคนต่างหาก ข้อความยาวเหยียดที่ถูกพิมพ์ด้วยความเผลอเรอและสติที่หลุดลอยเมื่อครู่ ถูกพิมพ์ค้างไว้ในช่องแชตของ 'คิน รูมเมตสุดกวน' โดยที่นิ้วเจ้ากรรมดันไปโดนปุ่มส่งเข้าอย่างจังก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว! *[ไออุ่น]: นายรู้ตัวไหม... ว่าเวลาที่นายเข้ามาใกล้มากๆ แบบนี้ หัวใจฉันมันทำงานหนักจนแทบจะระเบิดอยู่แล้วนะ... ฉันไม่อยากเป็นแค่รูมเมตของนายแล้วนะคิน* สถานะการส่งขึ้นสัญลักษณ์ **อ่านแล้ว (Seen)** ทันทีในเสี้ยววินาทีต่อมา! ไออุ่นช็อกค้าง มือไม้เย็นเฉียบจนโทรศัพท์แทบจะร่วงหลุดจากมือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เคมีรักป่วนๆ ของสองหนุ่มมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ