เมื่อเพื่อนเริ่มล้อหนักขึ้น

"คิน... นายช่วยเอาไอ้สายตาที่มองไออุ่นเหมือนจะกลืนกินเข้าไปทีได้ไหมวะ? กูเห็นแล้วเลี่ยนจนอยากจะควักลูกตาตัวเองออกมาแช่ในฟอร์มาลีน" เสียงของ 'ต้น' เพื่อนสนิทในกลุ่มดังขึ้นกลางโรงอาหารคณะวิทย์ ท่ามกลางเสียงจอแจของนิสิตคนอื่น แต่สำหรับผม... คิน... คำพูดนั้นเปรียบเสมือนตัวเร่งปฏิกิริยา (Catalyst) ที่ทำให้ความร้อนในร่างกายพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมไม่ได้หันไปตอบโต้ทันที แต่กลับค่อยๆ ละสายตาจากไออุ่นที่กำลังง่วนอยู่กับการจิ้มข้าวผัดกระเพราตรงหน้า ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วใส่ต้นด้วยท่าทีนิ่งเฉยตามฉบับของผม "มึงพูดอะไรของมึง ต้น?" ผมถามเสียงเรียบ มือก็หยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิดให้ไออุ่นโดยอัตโนมัติ "แหม ทำเป็นเนียน" ตั้มอีกคนในกลุ่มเสริมขึ้นพลางทำหน้ายี้ "ตั้งแต่มึงย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับไอ้คุณชายไออุ่นเนี่ย มึงเพลาๆ ความกวนตีนโลกไปเยอะเลยนะ เปลี่ยนมาเป็นโหมด 'คนคลั่งรัก' เต็มรูปแบบ... เมื่อวานกูเห็นมึงเดินไปซื้อยาแก้แพ้มาวางไว้หน้าห้องมันเพราะมันบ่นว่าคันจมูก... มึงเป็นรูมเมทหรือเป็นทาสรักวะ?" ไออุ่นที่นั่งเงียบมาตลอดจู่ๆ ก็สำลักน้ำพุ่งออกมาจนแทบจะกลายเป็นละอองฝอยทางเคมี ผมคว้าทิชชู่จากโต๊ะข้างๆ มาซับปากให้มันอย่างเบามือ โดยไม่สนใจสายตาแซวเล่นของเพื่อนฝูงที่มองมาเหมือนเห็นของแปลก "พวกมึงนี่นะ..." ไออุ่นโวยวาย หน้าแดงจัดเหมือนโดนสารเคมีประเภทเบสแก่กัดกร่อน "ใครคลั่งรักใคร! คินมันก็แค่... ก็แค่ทำหน้าที่รูมเมทที่ดีไง! แล้วไอ้ยานั่น... กูก็แค่บ่นเฉยๆ ไม่ได้สั่งให้มันซื้อ!" "รูมเมทที่ดี?" คินแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไออุ่นที่หลุกหลิกไปมา "ถ้าการที่ผมจำได้ว่าคุณแพ้ละอองเกสรดอกไม้ชนิดไหน หรือต้องกินน้ำอุณหภูมิห้องเท่านั้นถึงจะไม่ปวดท้อง คือหน้าที่รูมเมท... งั้นผมก็คงเป็นรูมเมทที่ทำคะแนนเต็มร้อยมาตลอดเลยสินะครับ" "คิน! หยุดพูดเลยนะ!" "เออ! ยอมรับมาเหอะว่ะ" ต้นยังไม่หยุดขยี้ "พวกกูรู้ทันหมดแล้วเนี่ย ว่าที่มึงชอบอธิบายเรื่อง 'พันธะเคมี' หรือ 'แรงยึดเหนี่ยวระหว่างโมเลกุล' บ่อยๆ เวลาคุยกับไออุ่น จริงๆ แล้วมึงก็แค่จะเปรียบเทียบว่ามึงกับมันมีแรงดึงดูดเข้าหากันใช่ไหมล่ะ? มุขจีบสาวสายวิทย์เนี่ย... เลี่ยนฉิบหาย!" บรรยากาศรอบโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างเอ็นดู ผมไม่ได้โกรธหรอกครับ เพราะสิ่งที่ต้นพูดมันก็ใกล้เคียงความจริงจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็น 'ความจริงสัมบูรณ์' (Absolute Truth) ผมมองไออุ่นที่ตอนนี้เอาหน้าซบกับโต๊ะไปแล้วด้วยความเขินอาย มือหนาของผมจึงแอบเอื้อมไปใต้โต๊ะ... นิ้วก้อยของผมเกี่ยวกระหวัดกับนิ้วก้อยของมันไว้อย่างเงียบเชียบ ไออุ่นสะดุ้งเล็กน้อย พยายามจะดึงมือออกแต่ผมล็อคเอาไว้แน่น *แชตแจ้งเตือนในโทรศัพท์ดังขึ้น* ผมเหลือบไปมองหน้าจอที่เป็นแชตกลุ่ม แต่มีข้อความเด้งขึ้นมาจากแชตส่วนตัวของเราสองคน... เป็นข้อความที่ผมเพิ่งส่งไปในจังหวะที่เพื่อนกำลังล้อผมนั่นแหละครับ **Kin:** "ที่พวกมันล้อว่าผมคลั่งรัก... คุณคิดว่ามันเกินจริงไปหน่อยไหมครับ?" **Kin:** "เพราะสำหรับผม... คำว่าคลั่งรักมันอาจจะยังไม่พอ... ถ้าต้องเทียบกับอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะเวลาอยู่ใกล้คุณ" ผมจ้องมองแชตนั้นแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ประโยคสุดท้ายต่อท้ายลงไปโดยไม่ทันยั้งคิด เพราะอารมณ์พาไป **Kin:** "ผมไม่ได้แค่อยากเป็นรูมเมทหรอกนะ... อยากขยับฐานะจากสารละลายที่อยู่รวมกัน... มาเป็นสารเนื้อเดียวที่แยกออกจากกันไม่ได้เลยสักวินาที... คุณจะรังเกียจไหมครับ ถ้าผมจะบอกว่า... ผมชอบคุณ... ในแบบที่มากกว่าเพื่อนร่วมห้อง?" นิ้วผมกดส่งไปแล้ว... วินาทีที่ข้อความขึ้นสถานะ 'Read' ผมเห็นไออุ่นที่ก้มหน้าอยู่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา สายตาของเราประสานกัน ท่ามกลางเสียงเพื่อนที่ยังคงแซวกันไม่หยุด ไออุ่นมองผมด้วยแววตาที่สั่นไหวและตื่นตระหนก มือที่เกี่ยวกันอยู่ใต้อีกฝั่งของโต๊ะบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะยิ้มตอบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมเมื่อจู่ๆ ใครบางคนก็วางถาดอาหารลงบนโต๊ะเราอย่างแรง "อ้าว... นั่งอยู่ตรงนี้กันนี่เอง พี่นึกว่าเราสองคนหนีไปจดทะเบียนสมรสกันที่ตึกคณะแล้วซะอีก" เสียงพี่รหัสของไออุ่นดังขึ้น พร้อมกับสายตาที่มองลงมาที่มือของเราสองคนที่เกี่ยวกันอยู่ใต้โต๊ะ... คินชะงัก สายตาที่นิ่งสงบของเขาเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันทีเมื่อเห็นว่า พี่รหัสไม่ได้มาคนเดียว แต่มี 'อาจารย์ที่ปรึกษา' เดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเคมีที่เริ่มเดือดพล่านของคินและไออุ่นมาจนถึงตอนนี้นะครับ