คนขี้โวยวายแพ้ทางคนนิ่งเสมอ

"ถ้าความดันโลหิตของเธอพุ่งสูงเท่ากับเสียงที่โวยวายออกมาเมื่อกี้ ร่างกายเธอคงเกิดภาวะ Hypertension จนหลอดเลือดแตกไปแล้วครับ ไออุ่น" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารวิจัย ไออุ่นที่เพิ่งจะโวยวายเรื่องโครงร่างโปรเจกต์ที่โดนตีกลับเป็นรอบที่สาม ชะงักกึก มือที่กำลังขยำกระดาษค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ความร้อนพุ่งขึ้นสู่ใบหน้าจนรู้สึกได้ถึงความอุ่นที่ใบหู คินไม่ได้เงยหน้าจากแล็ปท็อป สายตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่หน้าจอเหมือนกำลังวิเคราะห์สมการเคมีที่ซับซ้อนที่สุดในโลก เขานั่งไขว่ห้างท่าทางสบายๆ แต่ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับกดดันเสียจนไออุ่นอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด "กะ...ก็งานมันยาก! แล้วนายก็เอาแต่แก้ๆๆ จนฉันจะจำไม่ได้แล้วว่าหัวข้อโปรเจกต์เริ่มแรกมันคืออะไร!" ไออุ่นพยายามเค้นเสียงให้แข็งเข้าไว้ แต่พอสบเข้ากับดวงตาเรียบนิ่งที่ตวัดกลับมามองเพียงเสี้ยววินาที ความโวยวายที่เตรียมมาเป็นกระบุงโกยกลับมลายหายไปสิ้น "ผมไม่ได้แก้เพื่อแกล้งนะครับ" คินวางนิ้วลงบนคีย์บอร์ดแล้วหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมาหาเขาเต็มๆ "ผมกำลังสอนให้เธอเข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร เหมือนที่อะตอมสองตัวต้องมีพันธะที่เสถียรถึงจะเกิดเป็นสารประกอบที่สมบูรณ์ งานวิจัยก็เหมือนกัน ถ้าพื้นฐานไม่แน่น แรงกระทำเพียงนิดเดียวก็จะทำให้ทั้งระบบพังครืนลงมา... เหมือนใจเธอตอนนี้ไงครับ" ไออุ่นกลืนน้ำลายลงคอ "มุกนี้อีกแล้วนะ! เลิกเอาวิทยาศาสตร์มาอ้างเพื่อหยอดฉันสักทีได้ไหม!" "ผมไม่ได้หยอด ผมพูดตามหลักการ" คินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่มีความเย็นสดชื่นเหมือนกลิ่นฝนแรกปะทะจมูกไออุ่น จนคนขี้โวยวายต้องขยับถอยหลังไปจนชนเข้ากับโต๊ะวางหนังสือด้านหลัง "นาย... ถอยไปหน่อยดิ อากาศมันร้อน!" "ร้อนเพราะอุณหภูมิห้อง หรือเพราะกลไกการขยายตัวของหลอดเลือดฝอยที่ใบหน้าเธอทำงานหนักเกินไปกันแน่ครับ?" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหยิบปากกาบนโต๊ะมาหมุนเล่นในมืออย่างอารมณ์ดี "ไออุ่น รู้ไหมว่าความร้อนในห้องนี้ลดลงได้ง่ายมากนะ ถ้าเธอแค่ยอมรับว่าที่โวยวายอยู่เนี่ย... เพราะเขินที่ผมตั้งใจสอนให้" ไออุ่นเม้มปากแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงผิดจังหวะ ปกติเขาควรจะตะโกนด่า หรือปาสมุดใส่หัวหมอนี่ไปแล้ว แต่ทำไมวันนี้พอเจอสายตาที่มองมาด้วยความเอ็นดูผสมกับความนิ่งสุขุมแบบนี้ ถึงได้รู้สึกเหมือนเป็นสารละลายที่กำลังถูกทำให้อิ่มตัวจนตกตะกอน "คนบ้า..." ไออุ่นพึมพำ "ว่าไงนะครับ?" คินเอียงคอถาม ท่าทางดูไร้เดียงสาอย่างร้ายกาจ "เปล่า! จะทำอะไรก็ทำไปเลยไป ฉันจะไปหาขนมกิน!" ไออุ่นทำท่าจะเดินหนี แต่คินกลับคว้าข้อมือเขาไว้เบาๆ เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบานั้น ก็ทำให้ไออุ่นเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านร่างจนตัวแข็งทื่อ "กินขนมตอนนี้ เดี๋ยวระดับน้ำตาลในเลือดก็พุ่งสูงเกินไปหรอกครับ... อยู่ช่วยผมตรวจสอบสูตรนี้ก่อน เร็วๆ เข้า" มือของคินยังไม่ยอมปล่อย แถมเขายังดึงให้ไออุ่นกลับมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เขาอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังหน้าจอที่มีกราฟพุ่งขึ้นเป็นรูปคลื่นที่แปลกประหลาด "นี่คืออัตราการเต้นของหัวใจที่ผมจำลองขึ้นมา... เธอคิดว่ามันเป็นฟังก์ชันแบบไหนครับ?" คินถามพลางจ้องหน้าไออุ่นไม่วางตา "ฟังก์ชันอะไรฉันจะไปรู้เล่า!" "มันคือฟังก์ชันของคนที่กำลังตกหลุมรักไงครับ... ไออุ่น" คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้ม ไออุ่นใจหายวาบ มือไม้สั่นจนเกือบทำปากกาตก เขาพยายามจะชักมือออก แต่คินกลับกุมมือเขาไว้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะเลื่อนมืออีกข้างมาพิมพ์อะไรบางอย่างลงในหน้าแชทของกลุ่มวิจัยที่เปิดค้างไว้ เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของไออุ่นเอง เป็นข้อความจากคินที่เพิ่งส่งเข้าแชทส่วนตัวของพวกเขา *คิน: "ถ้าผมบอกว่าไออุ่นคือตัวแปรเดียวในชีวิตที่ผมคำนวณไม่เคยได้เลย... เธอจะให้โอกาสผมเป็นแฟนแทนรูมเมตไหมครับ?"* ไออุ่นเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะที่หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เขาพยายามจะคว้าเมาส์เพื่อกดยกเลิกข้อความนั้นด้วยความลนลาน แต่ทว่า... มือของคินกลับกุมมือเขาไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน "กดยกเลิกไม่ทันแล้วนะครับ เพราะผมกด 'ส่ง' ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว... และที่สำคัญ..." คินเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบต่ออีกประโยคที่ทำให้ไออุ่นแทบสิ้นสติ "ห้องนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ... อาจารย์ด็อกเตอร์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ กำลังยืนรอผลงานอยู่ที่หน้าประตูห้องตั้งนานแล้วครับ" ไออุ่นหันขวับไปทางประตูห้องแล็บที่เปิดแง้มอยู่ และนั่นเอง... เขาเห็นร่างของอาจารย์ผู้เคร่งครัดกำลังยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาเรียบเฉย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เคมีรักป่วนๆ ของสองหนุ่มมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ