คนหึงหน้ามืดกับความเงียบที่น่ากลัว

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานไม้สีอ่อนสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง เสียงนั้นดังท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักหมายเลข 404 ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำจางๆ และความอึดอัดที่หนาแน่นเสียยิ่งกว่าก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในห้องทดลองปิดทึบ ไออุ่นนั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้หมุน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังหน้าจอเครื่องมือสื่อสารราวกับมันเป็นศัตรูตัวฉกาจ ปลายนิ้วเรียวกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว บรรยากาศรอบตัวของนักศึกษาปีสองคณะวิทยาศาสตร์คนนี้กำลังส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง ยิ่งกว่าตอนที่สารละลายกรดแก่เกือบจะล้นบิ๊กเกอร์เสียอีก ก็จะไม่ให้เดือดดาลได้อย่างไรล่ะครับ ในเมื่อข้อความล่าสุดที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอยังคงทิ้งร่องรอยความหน้าไมอายของรูมเมตตัวดีเอาไว้ทนโท่ *อ่านแล้ว... ห้ามทำเป็นเนียนเปลี่ยนเรื่องนะครับ ไออุ่น* "ให้มันได้อย่างนี้สิ ตาบ้าคิน..." ไออุ่นพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธที่โดนจับไต๋ได้ หรือเพราะหัวใจเจ้ากรรมมันดันเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้กันแน่ แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของคินที่ก้าวออกมาในชุดลำลองสบายๆ เส้นผมสีเข้มยังคงเปียกชื้นเล็กน้อยจากการเพิ่งอาบน้ำเสร็จ หยดน้ำเกาะพราวอยู่ตามกรอบหน้าคมคายและลาดไหล่กว้าง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดไม่ใช่ความดูดีเกินพิกัดนั้น รอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายมักจะใช้ยามเมื่อต้องการแกล้งให้เขาประสาทกินต่างหากล่ะที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "มองหน้าผมแบบนั้น ระวังตาจะเป็นต้อกระจกนะครับ ไออุ่น" คินทักขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเจือแววขบขัน เจ้าตัวเดินตรงไปยังตู้เย็น หยิบขวดน้ำเปล่าออกมารินใส่แก้วอย่างใจเย็น ราวกับสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ "ใครมองนาย! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยคิน นายกำลังละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลนะรู้ตัวไหม" ไออุ่นโวยวายทันที น้ำเสียงสูงปรี๊ดตามสไตล์คนขี้โวยวายที่กำลังจนมุม "แล้วไอ้ข้อความในแช้านั่นหมายความว่ายังไง หัดมีความเกรงใจคนอื่นเขาบ้างสิยะ... เอ้ย! คนอื่นเขาบ้างสิ!" เกือบหลุดปากใช้สรรพนามผิดเพี้ยนไปเสียแล้ว ดีนะที่เบรกทัน คินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบรabช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงมาที่รูมเมตตัวแสบที่กำลังพยายามตั้งกำแพงสูงลิ่วเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "อ้าว ผมก็แคททวงความจริงจากประโยคคำถามที่ค้างคาเมื่อวาน หรือว่า... คนแถวนี้กำลังร้อนตัวกันแน่ครับ?" คินแกล้งเอียงคอมองด้วยท่าทางน่ารักน่าหยิก ซึ่งมันช่างขัดกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากเสียเหลือเกิน "ทางวิทยาศาสตร์เขาเรียกว่า *ปรากฏการณ์เรือนกระจก* นะครับ ยิ่งกักเก็บความร้อนไว้ข้างในมากเท่าไหร่ อุณหภูมิในใจก็ยิ่งสูงขึ้นจนระเบิดออกมาโดยไม่รู้ตัว" "ใครร้อนตัว! นายต่างหากที่คิดไปเอง!" ไออุ่นเด้งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชี้หน้าคาดโทษอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ "ฉันแค่จะบอกว่า... เรื่องเมื่อคืนน่ะ ลืมๆ มันไปซะเถอะ! มันก็แค่... ปฏิกิริยาเคมีผิดพลาดทางอารมณ์ชั่ววูบ เหมือนเวลาที่เราผสมสารผิดสูตรจนเกิดควันโขมงนั่นแหละ ไม่มีอะไร in terms of romantic ทั้งสิ้น!" ประโยคประชดประชันถูกพ่นออกมาเป็นชุดด้วยความเร็วสูง ทว่ายิ่งไออุ่นพยายามอธิบายมากเท่าไหร่ มันกลับยิ่งดูเหมือนคนแก้ตัวน้ำขุ่นๆ มากขึ้นเท่านั้น คินหรี่ตามองเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาลุ่มลึกที่ยากจะคาดเด อุปนิสัยของคินไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยให้เกมนี้จบลงง่ายๆ อยู่แล้วครับ ยิ่งอีกฝ่ายแสดงอาการต่อต้านมากเท่าไหร่ แรงดึงดูดระหว่างพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นตามกฎของคูลอมป์ที่ว่าด้วยประจุไฟฟ้าต่างขั้วย่อมดึงดูดเข้าหากัน "ปฏิกิริยาผิดพลาดงั้นเหรอครับ?" คินทวนคำเสียงแผ่ว เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนไออุ่นต้องผถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะ "แต่ผมจำได้แม่นเลยนะว่า ตอนที่สารละลายสองตัวนั้นมันทำปฏิกิริยากันเมื่อคืน... อุณหภูมิห้องมันพุ่งสูงจนผมเกือบจะต้องเรียกหน่วยดับเพลิงเลยทีเดียว" "นะ... นายถอยไปเลยนะ!" ไออุ่นยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้เมื่อระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกันทำให้สติสตางค์ที่เหลืออยู่น้อยนิดกระเจิดกระเจิง "อย่ามาทำเป็นพูดจาหลักการหน่อยเลย ฉันไม่หลงกลมุกแป้กๆ ของนายหรอกนะ" "ผมไม่ได้พูดเล่นสักหน่อยครับ ไออุ่น" คินหยุดยืนประชิดตัว ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังหลบเลี่ยงความจริง น้ำเสียงของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างกะทันหัน จนทำเอาคนฟังถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ "ในทางเทอร์โมไดนามิกส์ พลังงานความร้อนไม่สามารถสูญหายไปไหนได้... มันแค่เปลี่ยนรูปจากความรู้สึกข้างใน ออกมาเป็นคำพูดประชดประชันแบบที่เธอทำอยู่ตอนนี้ต่างหากล่ะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกัน ไออุ่นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังติดอยู่ในหลุมดำทางอารมณ์ ที่ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากแรงโน้มถ่วงของสายตาคู่นั้นไปได้ นายอัจฉริยะนี่มันร้ายกาจเป็นบ้าเลย... ทำไมเขาถึงได้แพ้ทางรอยยิ้มและคำพูดพวกนี้ทุกทีนะ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุจนเกือบจะถึงจุดเดือด และไออุ่นกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของคนทั้งคู่ราวกับมีคนตั้งใจมาจับเวลา คินถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวด้วยความเสียดายเล็กน้อย ขณะที่ไออุ่นรีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง" ไออุ่นบอกเสียงสั่นเล็กน้อย รีบเดินหนีไปทางประตูหน้าห้องราวกับคนหนีตาย ทว่าเมื่อบานประตูถูกเปิดออก บุคคลที่ยืนอยู่ด้านนอกกลับทำให้รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ร่างสูงของรุ่นพี่ปีสามคนสนิทจากคณะเดียวกันยืนยิ้มแป้นอยู่ พร้อมกับถุงขนมเค้กในมือ "อ้าว ไออุ่น พอดีเลย พี่ซื้อเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มร้านโปรดมาฝาก... เอ๊ะ หรือว่าพี่มารบกวนเวลาส่วนตัวไรรึเปล่าเนี่ย หน้าแดงเชียว" รุ่นพี่หนุ่มทักขึ้นด้วยความไม่รู้ประสีประสา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นคินที่เดินตามออกมาจากด้านใน ใบหน้าคมคายของรูมเมตตัวดีตอนนี้เรียบเฉยสนิท ทว่ารังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่คมอย่างชัดเจน ชนิดที่เรียกว่าต่อให้ไม่มีความรู้เรื่องฟิสิกส์ ก็สัมผัสได้ถึงแรงเหวี่ยงที่รุนแรงยิ่งกว่าพายุดีเปรสชัน คินจ้องมองรุ่นพี่คนนั้นด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "พอดีเลยครับพี่... พอดีว่าพวกเรากำลังจะทำการทดลอง 'ปฏิกิริยาหึงหวง' กันพอดีเป๊ะเลยล่ะครับ" ข้อความแชตสุดท้ายที่เพิ่งส่งเข้ามือถือของรุ่นพี่พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจของคิน ทำเอาไออุ่นอยากจะเอาหัวมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมสารอาหารให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเราในทุกๆ ตอนนะครับ