การปรากฏตัวของคนจากอดีต

"บอกผมอีกทีสิครับว่าคุณไม่ได้กำลังหึง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เล่นตามนิสัยของคินดังขึ้น ท่าوَะที่เจ้าตัวกำลังใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะไม้ในร้านกาแฟใกล้คณะอย่างเป็นจังหวะ สายตาก사คมกริบมองตรงมาที่ผมด้วยแววตากรุ้มกริ่มชนิดที่ต่อให้เอาไมมาวัดความหนาของหน้า ก็คงวัดไม่ได้ "ใคร! ใครหึงนายกันคิน! พูดเพ้อเจ้ออะไรเลอะเทอะน่า!" ผมเผลอเสียงดังใส่โดยอัตโนมัติ พร้อมกับคว้าแก้วชาเขียวเย็นขึ้นมาดูดจนหมดแก้วรวดเดียวเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู ทั้งที่ในใจตอนนี้อุณหภูมิพุ่งสูงยิ่งกว่าเตาเผาในห้องแล็บเคมีเสียอีก เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วที่ว่า *'ไออุ่นก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยถูกทำลายลง บัดนี้กลับดูเหมือนช่องว่างที่ไม่มีวันบรรจบกันได้อีกครั้ง...'* มันควรจะเป็นโมเมนต์ดราม่าซึ้งกินใจแท้ๆ แต่พ่อคุณอัจฉริยะตัวดีกลับทำลายบรรยากาศด้วยการยิงคำถามกวนประสาทใส่ผมทันทีที่เดินพ้นประตูห้องสมุด และต้นเหตุของความหงุดหงิด (ที่ผมเถียงตัวเองในใจว่าไม่ใช่ความหึง) ก็กำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานหยดย้อยอยู่ที่โต๊ะอีกมุมหนึ่งของร้านกาแฟ "สวัสดีค่ะพี่คิน ไม่เจอกันนานเลย คิดถึงจัง..." เสียงหวานเลี่ยนที่ลากเสียงยาวจนผมอยากจะสำลักน้ำลายตัวเองดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งของ 'มีน' ดาวคณะบริหารธุรกิจแฟนเก่าของคินที่เดินน치บเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับทำเนียนหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามคินโดยไม่รอคำอนุญาตแม้แต่น้อย ผมเบ้หน้าอย่างหมั่นไส้ เผลอกำหลอดในมือแน่นจนมันงอพับเป็นมุมฉาก ในทางวิทยาศาสตร์แล้ว ปฏิกิริยาแบบนี้เรียกว่าการคายความร้อนอย่างฉับพลันครับท่านผู้ชม แต่ในทางความรู้สึก... มันคือความน่ารำคาญใจที่หาคำอธิบายไม่ได้จริงๆ ทำไมยัยนี่ต้องกลับมาตอนนี้ด้วยนะ? เลิกกันไปเป็นชาติแล้วไม่ใช่หรือไง! "ครับ ก็เรื่อยๆ ครับ" คินตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามมารยาท แต่ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความไหวระริกใดๆ เลยแม้แต่น้อย เขายังคงเหลือบมองมาที่ผมที่นั่งหน้าหงิกเป็นตูดทอดอยู่ฝั่งตรงข้ามราวกับกำลังดูละครสนุกๆ เรื่องหนึ่ง "พี่คินใจร้ายจัง มีนอุตส่าห์แวะมาหาทั้งที พูดแค่นี้เองเหรอคะ... อ้าว น้องไออุ่นเพื่อนร่วมห้องพี่คินนี่นา ยังอยู่ติดกับพี่เขาแจเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย" มีนหันมาปรายตามองผมด้วยรอยยิ้มที่เคลือบด้วยความประชดประชันเบาๆ ตามประสาคนเคยเหนือกว่า ให้ตายเถอะ รอยยิ้มแบบนั้นมันกระตุ้นเอนไซม์ความดันในเลือดของผมให้พุ่งปรี๊ดขึ้นถึงขีดสุดในเวลาไม่ถึงสามวินาที! "ครับ พอดีห้องเราติดแอร์เย็นสบายดีแถมรูมเมตผมก็ดูแลดีมากด้วย ไม่เหมือนบางคนที่ชอบเดินเข้าออกห้องคนอื่นตามใจชอบจนเปลืองค่าไฟคณะเขาเล่น" ผมสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมให้ตัวเองเสียเปรียบ รอยยิ้มการค้าถูกงัดขึ้นมาสู้แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน มีนชะงักไปนิดนึง สีหน้าฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด แต่ก็ยังฝืนหัวเราะกลบเกลื่อน "น้องไอนี่ยังปากเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะ พี่คินทนได้ยังไงเนี่ย" "ก็เพราะปากแบบนี้แหละครับ ถึงได้น่าศึกษาโครงสร้างทางเคมีไปเรื่อยๆ ไม่มีเบื่อ" คินพูดหน้าตาเฉย พร้อมกับเอื้อมมือมาดึงแก้วชาเขียวเปล่าๆ ในมือผมออกแล้วเปลี่ยนเป็นแก้วน้ำอุ่นที่เขาสั่งไว้ให้แทน ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองผมด้วยความหมายบางอย่างที่ทำเอาผมต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที บ้าเอ๊ย... อยู่ๆ จะมาหยอดอะไรกลางดงระเบิดแบบนี้เล่า! "พี่คินคะ มีนมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อยค่ะ พอดีโปรเจกต์ที่ต้องส่งอาจารย์สัปดาห์หน้า มีนไม่เข้าใจเรื่อง 'ปฏิกิริยาการดูดความร้อน' เลยค่ะ มันซับซ้อนมากจนมีนปวดหัวไปหมดแล้ว พี่คินช่วยติวให้มีนหน่อยได้ไหมคะ สักสองต่อสองที่ห้องก็ได้นะ..." มีนเปลี่ยนแผนปฏิบัติการทันที หล่อนเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของคินเบาๆ พร้อมกับช้อนสายตาออดอعอ้อนใส่เต็มที่ ภาพนั้นสะท้อนอยู่ในเรตินาของผมอย่างชัดเจน ความรู้สึกหน่วงๆ แปลกๆ ตีตื้นขึ้นมาในอกจนผมต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ ถ้าพูดถึง *Endothermic Reaction* หรือปฏิกิริยาดูดความร้อนในทางเคมี มันคือกระบวนการที่ระบบดูดพลังงานความร้อนจากสิ่งแวดล้อมเข้ามาทำให้บริเวณรอบข้างเย็นลง... แต่สถานการณ์ตอนนี้เนี่ย มีแต่จะคายความร้อนจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะระเบิดอยู่แล้ว! ผมกระแทកแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดังจนมีนสะดุ้ง "อ้อ! ถ้าเรื่องปฏิกิริยาดูดความร้อนเนี่ย ไม่ต้องรบกวนพี่คินเขาหรอกครับคุณมีน เดินไปคณะบริหารฯ แล้วเปิดแอร์เบอร์ต่ำสุดก็น่าจะช่วยให้สมองเย็นลงได้เหมือนกันนะ หรือถ้ายังไม่เข้าใจพื้นฐานเบื้องต้นจริงๆ เดี๋ยวผมช่วยตอนเลคเชอร์ชีทให้ฟรีๆ เลย เอาไหมล่ะครับ?" คินหลุดขำพรืดออกมาทันที เจ้าตัวยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นรอยยิ้ม แต่ดวงตาคู่นั้นระยิบระยับไปด้วยความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด "ไอนี่นะ..." คินส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันไปปฏิเสธมีนอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด "ขอโทษด้วยนะมีน พอดีผมไม่ใช่คนชอบสอนวิชาการนอกสถานที่เท่าไหร่ อีกอย่าง..." เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนมาเคาะที่โต๊ะเบาๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาผมแทบสำลักอากาศ "...ผมมี 'รูมเมต' ที่ต้องรีบกลับไปดูแลเรื่องทดลองด่วนที่ห้องน่ะครับ ปล่อยไว้นานเดี๋ยวปฏิกิริยาในใจเขาจะระเบิดใส่ผมซะก่อน" มีนหน้าเสียทันที หล่อนเก็บกระเป๋าถือของตัวเองด้วยความฉุนเฉียว "งั้นก็ตามใจนะคะพี่คิน ถือว่ามีนไม่ได้ขอละกัน" พูดจบเจ้าตัวก็สะบัดตูดเดินหนีออกนอกร้านไปทันทีท่ามกลางสายตาของคนในร้าน บรรยากาศกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง แต่ความเงียบนี้กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันแปลกๆ ที่ทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะ "มองหน้าอะไรเล่า!" ผมโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่เริ่มลามเลียไปทั่วแก้ม รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแสร้งทำเป็นไถหน้าจอแก้เก้อ "เปล่าครับ แค่กำลังคิดว่า..." คินยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมต้องเอนตัวหนีแทบไม่ทัน ปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันอยู่รำ lai "เวลาที่คุณหึงเนี่ย... ปฏิกิริยาเคมีในร่างกายมันทำงานเร็วกว่าตอนทดลองสารเคมีในแล็บเสียอีกนะครับ ไออุ่น" "ใครหึง! บอกว่าไม่ได้หึงไงเล่า ไอ้คนหลงตัวเอง!" ผมหน้าแดงแจ๋ ตบโต๊ะดังป้าบแล้วลุกขึ้นยืนพรวดเตรียมจะเดินหนีออกจากร้าน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชทในมือถือดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ผมก้มลงมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ และข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแชทของคินที่เพิ่งเด้งส่งเข้ามาหาผมเมื่อสักครู่นี้ ก็ทำเอาผมยืนแข็งทื่อเป็นหิน *[คิน]: "ถ้าไม่อยากให้ผมไปติวให้คนอื่น... คราวหลังช่วยบอกตรงๆ สิครับว่าหึง เพราะผมยอมแพ้แค่คุณคนเดียวนะ... แฟนเก่าก็สู้รูมเมตอย่างผมไม่ได้หรอก"* ให้ตายเถอะ! นี่เขาเผลอกดส่งข้อความสารภาพความรู้สึกแบบนี้ออกมาดื้อๆ ได้ยังไงกัน แล้วปุ่มยกเลิกข้อความมันอยู่ไหนวะเนี่ย! ผมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ทว่าคินกลับส่งยิ้มละมุนที่อันตรายต่อหัวใจที่สุดมาให้ พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดตัวผมในระยะประชิดจนแผ่นหลังของผมชนเข้ากับผนังร้านโดยไม่มีทางหนี "อ่านแล้ว... ห้ามทำเป็นเนียนเปลี่ยนเรื่องนะครับ ไออุ่น" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและเติมความหวานให้กับเคมีป่วนๆ ของสองคนนี้ด้วยกันนะครับ!