ความรู้เรื่องแสงและการสะท้อน

“ไออุ่นครับ ถ้าคุณยังจ้องผมด้วยสายตาแบบนั้น อีกห้านาทีผมคงกลายเป็นไอระเหยไปจริงๆ แล้วนะครับ” เสียงทุ้มต่ำของคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องแล็บส่วนตัว ไออุ่นที่กำลังง่วนอยู่กับการปรับโฟกัสเลนส์นูนเพื่อรวมแสงให้ตกลงบนจุดโฟกัสสะดุ้งสุดตัว จนเกือบทำแว่นขยายหลุดมือ คนตัวเล็กถลึงตาใส่รูมเมตจอมกวนที่นั่งไขว่ห้างอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ทรงสูงฝั่งตรงข้าม “ก็เพราะใครล่ะ! ใครบอกให้ส่งข้อความพร่ำเพรื่อตอนผมกำลังทำแล็บห้ะไอ้คุณคิน! ใจคอจะให้ผมสมาธิแตกกระเจิงตายไปเลยใช่ไหม!” ไออุ่นโวยวาย หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะโกรธหรอกครับ แต่เพราะข้อความ ‘ไปกินชาบู’ ที่ส่งมาเมื่อกี้มันทำเอาหัวใจเต้นจังหวะรัวผิดปกติ คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาวางหนังสือในมือลงก่อนจะลุกขึ้นเดินก้าวยาวๆ มาประชิดโต๊ะทำงานของไออุ่น กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมกลิ่นสะอาดๆ ของเจ้าตัวทำให้ไออุ่นต้องถอยหลังจนสะโพกชนกับขอบโต๊ะ “ก็คุณนั่นแหละครับที่บอกว่า ‘แสง’ มันหักเห... ผมก็เลยอยากรู้ว่า ถ้าผมเป็นแสง แล้วใจคุณเป็นตัวกลางที่หนาแน่นกว่า อัตราการหักเหของหัวใจคุณเวลาเจอผมเนี่ย มันจะทำมุมกี่องศากันนะ?” “เพ้อเจ้อ! วิทยาศาสตร์เขาไม่พูดแบบนี้!” “เขาก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้นครับถ้าอยากจีบ” คินหยิบแว่นขยายจากมือไออุ่นมาถือไว้เอง ก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้จนระยะห่างระหว่างเขาสองคนเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร “ดูนี่สิครับ... กฎของการสะท้อนของแสง (Law of Reflection) บอกว่ามุมตกกระทบต้องเท่ากับมุมสะท้อนเสมอ” เขาก้มลงมองสบตาไออุ่น แววตาคมกริบนั้นสะท้อนเงาของคนตรงหน้าไว้อย่างชัดเจนจนไออุ่นไม่กล้าหลบสายตา “เหมือนกับผมตอนนี้เลยครับไออุ่น... ยิ่งผมส่งความรู้สึกไปกระทบใจคุณแรงแค่ไหน มุมสะท้อนที่กลับมาหาผม มันก็ชัดเจนขึ้นทุกที คุณน่ะ... สะท้อนความรู้สึกทุกอย่างออกมาผ่านแววตาหมดแล้วนะรู้ตัวไหม?” “คุณมันบ้า... คิน!” ไออุ่นพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่คินกลับใช้มืออีกข้างประคองคางให้ไออุ่นมองกลับมา “จริงๆ นะครับ แสงน่ะมีสมบัติของความเป็นคลื่นและอนุภาค แต่สำหรับผม... คุณคือ ‘ความสว่าง’ ชนิดเดียวที่ผมอยากโฟกัสตลอดไป กฎการสะท้อนของผมตอนนี้มันไม่สำคัญเท่ากฎของหัวใจหรอกครับว่า... เมื่อไหร่เราจะได้ไปกินชาบูด้วยกันจริงๆ เสียที” ไออุ่นเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงเสียจนกลัวว่าคินจะได้ยิน ความอบอุ่นจากมือของคินที่แตะอยู่ที่คางทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจแต่แฝงไปด้วยความจริงใจของอีกฝ่าย ไออุ่นก็ยิ่งรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธ ‘ปฏิกิริยาเคมี’ ที่กำลังเกิดขึ้นในใจตอนนี้ได้เลย “คือว่า... พรุ่งนี้... พรุ่งนี้ว่าง” ไออุ่นพึมพำเสียงเบาแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “อะไรนะครับ? ผมไม่ค่อยได้ยินเลย ช่วยพูดให้ชัดเจนหน่อยได้ไหมครับ?” คินแกล้งเอียงหูเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะเข้ากับใบหูของไออุ่น “บอกว่าว่าง! พรุ่งนี้ว่าง! พอใจหรือยังไอ้คนนิสัยไม่ดี!” คินหัวเราะร่าด้วยความเอ็นดู เขากำลังจะเอ่ยปากแซวต่อ แต่จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนแชตจากมือถือของไออุ่นที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ จนทั้งคู่ชะงัก ไออุ่นหยิบมือถือขึ้นมาดู สีหน้าเปลี่ยนจากความเขินอายเป็นความตื่นตระหนกทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *‘ไออุ่น! ได้ข่าวว่าแกสนิทกับนายคินนักไม่ใช่เหรอ? ระวังตัวไว้หน่อยนะ หมอนั่นไม่ได้ใสซื่ออย่างที่แกคิด... ฉันเห็นข้อมูลบางอย่างที่มันเก็บเป็นความลับมาตลอดเกี่ยวกับทุนวิจัยปีที่แล้วแกควรถอยออกมาซะก่อนที่ทุกอย่างจะพัง’* ไออุ่นตัวแข็งทื่อ เขาเงยหน้าขึ้นมองคินที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาสั่นระริก คินยังคงยิ้มบางๆ แต่แววตานั้นกลับดูลึกลับและอ่านไม่ออกเสียจนไออุ่นเริ่มไม่มั่นใจว่า ‘แสง’ ที่เขาเห็นตรงหน้า คือความอบอุ่นจริงๆ หรือเป็นเพียงเงาลวงตาที่คินสร้างขึ้นมากันแน่ “มีอะไรหรือเปล่าครับ?” คินถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในมือของเขากลับกำแว่นขยายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ไออุ่นก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยถูกทำลายลง บัดนี้กลับดูเหมือนช่องว่างที่ไม่มีวันบรรจบกันได้อีกครั้ง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของไออุ่นและคินมาจนถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!