ความอึดอัดที่เกินจะเก็บ

เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นติดต่อกันสามครั้งซ้อนในห้องนอนขนาดกะทัดรัด ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทำหน้าที่เสมือนตัวเร่งปฏิกิริยาเคมีที่ทำให้สารละลายความอดทนซึ่งเดือดปุดๆ มาตลอดทั้งสัปดาห์ระเบิดออกในพริบตา "เลิกส่งอะไรแบบนี้มาสักทีได้ไหมคิน!" ไออุ่นตะโกนลั่นห้อง ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะฉายแววตื่นตระหนกยามเจอเรื่องไม่สบอารมณ์ ตอนนี้กลับมีประกายความหงุดหงิดปนเปื้อนความน้อยใจพุ่งพล่านจนร้อนผ่าว สองมือบางกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นเสียจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด หน้าจอแสดงข้อความแชตจากรูมเมตตัวดีที่เพิ่งส่งรูปถ่ายรอยยิ้มพิมพ์ใจพร้อมข้อความกวนประสาทเข้ามาเมื่อครู่ ด้านคินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงาน หันกลับมามองคนโวยวายด้วยใบหน้านิ่งสนิท แววตาคมกริบหลังกรอบแว่นใสไม่ได้แสดงความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะปรากฏขึ้นเพื่อยั่วโมโหไออุ่นในยามปกติ ตอนนี้กลับกลายเป็นดาบสองคมที่กรีดแทะความรู้สึกของคนมองให้เจ็บแปลบขึ้นเรื่อยๆ "ผมก็แค่วิเคราะห์สถานการณ์ตามหลักตรรกะ ทำไมคุณต้องเสียงดังขนาดนั้นด้วยล่ะครับไออุ่น" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และเป็นเหตุเป็นผล ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ไออุ่นแทบคลั่ง "ตรรกะบ้าบออะไรของนาย! นายเห็นความรู้สึกของคนอื่นเป็นสมการทางเคมีหรือไง อยากจะผสม อยากจะเททิ้ง อยากจะทดลองอะไรก็ได้ตามใจชอบงั้นสิ!" ไออุ่นก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ ความอึดอัดที่สะสมมาตั้งแต่เหตุการณ์ข้อความสารภาพรักเจ้ากรรมเมื่อคืนก่อน บัดนี้มันล้นทะลักออกมาเป็นหยาดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยอยู่ริมขอบตา แต่นายเอกของเรากัดฟันกลั้นมันไว้สุดชีวิต ไม่ยอมให้ความอ่อนแอไหลออกมาเด็ดขาด คินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาสั่นระริกคู่นั้น รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้ไออุ่นต้องเงยหน้าขึ้นมอง แม้ส่วนสูงจะไม่ต่างกันมากนัก แต่รัศมีกดดันจากความนิ่งเงียบของคินกลับทำให้ห้องทั้งห้องแคบลงถนัดตา "ถ้าคุณคิดว่าผมกำลังเล่นสนุก..." คินเว้นจังหวะ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "คุณก็กำลังดูถูกความตั้งใจของผมเกินไปแล้วครับ" "ความตั้งใจ? นายเรียการปั่นหัวคนอื่นเล่นว่าความตั้งใจเหรอคิน!" ไออุ่นสวนกลับทันควัน เสียงเริ่มสั่นเครือ "นายไม่เคยอธิบายอะไรให้มันจริงจังเลยสักครั้ง มีแต่คำคมประหลาดๆ กับทฤษฎีวิทยาศาสตร์งี่เง่าที่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง! นายทำเหมือนฉันเป็นแค่ตัวละครในห้องแล็บของนาย... เป็นแค่หนูทดลองที่นายจะหยิบมาแกล้งตอนไหนก็ได้!" "ไออุ่น ฟังผมให้ดีๆ นะครับ..." คินก้าวเข้ามาประชิดตัวจนไออุ่นต้องถอยหลังไปชนขอบเตียงนอน ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดเสียจนแทบจะจุดไฟติด "ในทางอุณหพลศาสตร์ ระบบที่ปิดตายและไม่มีการถ่ายเทความพลังงาน... สุดท้ายแล้วมันจะระเบิดจากแรงดันภายในที่อัดแน่นเกินไป เหมือนที่คุณกำลังเป็นอยู่นี้ไงครับ" "นายยังจะมาพูดเรื่องฟิสิกส์บ้าๆ อะไรอีก!" ไออุ่นผลอกอกแกร่งของอีกฝ่ายสุดแรง แม้จะไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายขยับเขยื้อนมากนัก แต่แรงกระแทกนั้นก็สะท้อนถึงความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มี "ฉันไม่ได้ต้องการคำอธิบายเชิงทฤษฎี! ฉันแค่อยากรู้ว่านายคิดยังไงกับฉันกันแน่... แบบคนธรรมดาเขากินข้าว ดูหนัง หรือคุยกันภาษาคนทั่วไป ไม่ใช่คุยกันด้วยสูตรเคมีปัญญาอ่อนของนาย!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องทันทีหลังสิ้นเสียงตะโกนของไออุ่น คินนิ่งงันไป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจฉายแววไหววับชั่วขณะ มือหนาที่ยกขึ้นทำท่าจะคว้าแขนอีกฝ่ายชะงักค้างกลางอากาศ ร่องรอยความไม่เข้าใจฉายชัดบนใบหน้าของอัจฉริยะหนุ่มผู้ที่ไม่เคยจนมุมให้กับปัญหาข้อสอบข้อไหนมาก่อนในชีวิต "คุณ... อยากรู้ว่าผมคิดยังไงเหรอครับ" คินทวนคำ เสียงของเขาเบาราวกับกระซิบ แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนฟัง "ใช่!" ไออุ่นเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองเพลด้วยความหวาดกลัวต่อคำตอบ "ถ้าวันนี้นายไม่เคลียร์ให้รู้เรื่อง เราก็ไม่ต้องมองหน้ากันอีก!" คินถอนหายใจยาวนาน เขาขยับกรอบแว่นเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวกดพิมพ์อะไรบางอย่างยิกๆ ด้วยความรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความงุนงงและระแวดระวังของไออุ่น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากมือถือในมือของไออุ่น เจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองหน้าจอด้วยความลังเล ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ทว่า ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับตัวหนังสือบรรทัดนั้น หัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ กลับหยุดเต้นไปดื้อๆ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูและพวงแก้มจนแดงก่ำ ร่างบางยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า *[Kinn]: "ถ้าปฏิกิริยาเคมีระหว่างเรามันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายด้วยสูตร... งั้นผมขอใช้หัวใจของผม เป็นคำตอบสุดท้ายให้คุณได้ไหมครับไออุ่น"* ไออุ่นเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง สมองขาวโพลนจนคิดคำด่าไม่ออกสักคำเดียว ขณะที่เจ้าของข้อความกำลังก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนเคย แต่กลับจริงจังและอ่อนโยนเสียจนไออุ่นแทบจะละลายหายไปกับพื้นห้อง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางมากับความสัมพันธ์ป่วนๆ นี้นะครับ