ถุงมือยางกับความรู้สึกที่ปกปิด

กลิ่นฉุนอ่อนๆ ของสารละลายไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ผสมกับไออุ่นจากห้องแล็บภาคค่ำ ลอยคละคลุ้งอยู่ในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่างลงมาตรงกลางโต๊ะทดลอง "นายขยับมาใกล้เกินไปแล้วนะคิน!" เสียงโวยวายดังขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับร่างโปร่งของไออุ่นที่พยายามจะถอยหลังหนี แต่ติดที่ขอบโต๊ะปฏิบัติการด้านหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์เคมีเข้าอย่างจัง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับรูมเมตหนุ่มอัจฉริยะเหลือไม่ถึงคืบ คินไม่ได้ถอยหนี เขายังคงยืนค้ำแขนทั้งสองข้างคร่อมตัวอีกฝ่ายไว้บนโต๊ะ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับ "ถ้าไม่อยู่ใกล้ แล้วเธอจะเห็นวิธีใส่ถุงมือยางที่ถูกต้องได้ยังไงล่ะครับไออุ่น" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ชวนให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบ "จำหลักการทางเคมีไม่ได้หรือไง การจะทำปฏิกิริยาให้สมบูรณ์ ต้องลดระยะห่างระหว่างตัวทำละลายกับตัวถูกละลายให้น้อยที่สุดนะ" "นี่นายเอาทฤษฎีบ้าบออะไรมาอ้างอีกเนี่ย!" ไออุ่นหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความร้อนจากฮีตเตอร์ในห้องหรือเพราะรอยยิ้มพราวเสน่ห์ของคนตรงหน้ากันแน่ สองมือพยายามดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่คินกลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขบวนเช่นนี้ ความทรงจำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งคู่กำลังทดลองเรื่องปฏิกิริยาคายความร้อน (Exothermic Reaction) เพื่อส่งรายงานอาจารย์ แต่เพราะความซุ่มซ่ามของไออุ่นที่เกือบจะทำบีกเกอร์สารเคมีหกใส่เสื้อกาวน์ คินจึงพุ่งเข้ามาคว้าตัวไว้ได้อย่างเฉียดฉิว จนกลายมาเป็นท่าทางล่อแหลมและชวนใจสั่นแบบในตอนนี้ "เงียบก่อน... มือเธอยังเลอะสารละลายอยู่นะครับ" คินเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย เขาหยิบถุงมือยางนีโอพรีนคู่ใหม่ขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะบรรจงสวมมันลงบนเรียวมือบางของไออุ่นอย่างระมัดระวัง สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นๆ ที่สัมผัสผ่านถุงมือยางและผิวเนื้อ ทำให้ไออุ่นเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ทุกการเคลื่อนไหวของคินเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและทะนุถนอม ผิดกับมาดกวนประสาทที่ชอบแกล้งเขาอยู่ทุกวัน ดวงตาของคินจดจ่ออยู่กับการไล่นิ้วมือลงไปตามร่องนิ้วของไออุ่น เพื่อจัดระเบียบถุงมือยางให้กระชับพอดีมือ บรรยากาศรอบตัวเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมครามดังยิ่งกว่าเสียงเครื่องฟارفในห้องแล็บ *ตึง... ตึง... ตึง...* ไม่ใช่เสียงเครื่องมือ แต่เป็นจังหวะหัวใจของไออุ่นเองที่เต้นแรงจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน ร่างสูงก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดรดแก้วใสทำให้ไออุ่นต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย แต่ก็ถูกปลายนิ้วเรียวยาวของคินแตะเบาๆ ที่คางบังคับให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "รู้ไหมว่าทำไมเราต้องใส่ถุงมือยางเวลากลั่นกรองสารอันตราย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นชิดริมใบหู "อะ... อะไรเล่า จะบอกว่าป้องกันสารเคมีกัดผิวอีกใช่ไหมล่ะ" ไออุ่นพยายามเค้นเสียงพูดออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "เปล่าเลย..." คินยิ้มละมุน แววตาคู่คมฉายประกายความจริงจังที่หาดูได้ยาก "เพราะบางที... ถ้าเราไม่ป้องกันความรู้สึกเอาไว้ หัวใจของเราเองนี่แหละที่จะเป็นฝ่ายละลายหายไปกับปฏิกิริยาของคนข้างๆ เสียก่อน" *Rrrr... Ping!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะทดลองดังขึ้นทำลายมนต์สะกดในห้องแล็บทันที ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ไออุ่นรีบหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแก้เขิน ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู ขณะที่คินยืนจัดเสื้อกาวน์ของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสุขุมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าใบหูขึ้นสีแดงจัดของอีกฝ่ายก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเจ้าตัวก็ไม่ได้นิ่งสงบอย่างที่พยายามแสดงออกเลย ไออุ่นก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ปรากฏว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตในกลุ่มห้องพัก เป็นข้อความจากเพื่อนร่วมคณะที่ทวงถามรายงาน แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นหน้าต่างแชตส่วนตัวที่ค้างไว้กับชื่อของ 'รูมเมตตัวแสบ' ที่พิมพ์ข้อความค้างไว้แต่ยังไม่ได้กดส่ง นิ้วเรียวเผลอกดเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น และหัวใจก็แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นข้อความที่คินพิมพ์ค้างไว้ในช่องแชตส่วนตัวระหว่างเขากับเจ้าตัว *['ไออุ่น... ที่จริงแล้ว ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่รูมเมตของนายเลยสักนิด...']* ยังไม่ทันที่ไออุ่นจะได้ประมวลผลกับข้อความสารภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า คินที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วแสง พร้อมกับเอื้อมมือมากดแย่งโทรศัพท์มือถือไปจากมือของเขาหน้าตาเฉย! "เฮ้ย! คิน นายจะทำอะไร เอาคืนมานะ!" ไออุ่นโวยวายลั่นห้อง พยายามจะแย่งมือถือคืนแต่คินกลับชูมันขึ้นสูงเหนือศีรษะ คินหอบหายใจเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยยามที่สบตากับคนตัวเล็กกว่าเป็นครั้งแรกที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มกวนประสาท มีเพียงความจริงจังและความลังเลฉายชัดอยู่บนใบหน้า "อันนี้... ห้ามอ่านนะครับ" คินเอ่ยเสียงเบา ทว่าแววตากลับจริงจังจนไออุ่นไม่กล้าสบตาตรงๆ ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องแล็บด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันพร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงเรียกชื่อของอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ดังลั่นโถงทางเดิน "ไออุ่น! คิน! พวกเธอสองคนยังอยู่ในห้องแล็บกันใช่ไหม อาจารย์มีเรื่องด่วนต้องให้ช่วยเช็คผลวิเคราะห์สารเคมีชุดสุดท้ายเดี๋ยวนี้เลย!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมทดลองปฏิกิริยาหัวใจไปด้วยกันนะครับ