เมื่อเราต้องเป็นคู่บัดดี้แล็บ

"ถ้าอาจารย์ประกาศชื่อคู่เสร็จแล้ว ผมขอลาออกจากคณะตอนนี้ยังทันไหมครับ" เสียงกระซิบแหบพร่าด้วยความสิ้นหวังดังขึ้นลอดไรฟันของไออุ่น ร่างโปร่งในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดกำลังฟุบหน้าผากโขกกับโต๊ะเลคเชอร์ไม้สักขัดมันเสียงดัง *โขก* เบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับกลองเพลในวัดใหญ่ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์หน้าห้องบรรยายขนาดใหญ่กำลังฉายรายชื่อโปรเจกต์แล็บเคมีวิเคราะห์ตัวแม่ ที่มีน้ำหนักคะแนนมากถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของเทอมนี้ และที่สำคัญที่สุด... มันคือโปรเจกต์กลุ่มแบบบังคับ "จับคู่" "ไม่ทันหรอกครับคุณไออุ่น เพราะถ้าคุณลาออกตอนนี้ ผมก็จะไม่มีใครคอยส่งการบ้านให้ลอก เอ๊ย... คอยเป็นบัดดี้ร่วมอภิปรายผลการทดลองอันทรงคุณค่า" เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยิ้มขี้เล่นดังขึ้นจากข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลาดไหล่ทำเอาไออุ่นสะดุ้งสุดตัว ขยابหนีแทบไม่ทัน คินขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคนข้างกายสติหลุดลอย ผลการจับคู่ออกมาบนจอ... *นายคินทร์ & นายไออุ่น* เสียงฮือฮาแซวเบาๆ ดังมาจากกลุ่มเพื่อนร่วมชั้น ทว่าไออุ่นกลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังเอียงลาด 90 องศา สองหนุ่มตัวท็อป (คนหนึ่งท็อปด้วยมันสมองระดับอัจฉริยะ อีกคนท็อปด้วยความซุ่มซ่ามระดับตำนาน) ต้องมาติดแหง็กอยู่ในห้องแล็บเดียวกันเพื่อทำโปรเจกต์สกัดสารประกอบอินทรีย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความยากและระเบิดได้ง่ายยิ่งกว่าอารมณ์ของรูมเมตเวลาโดนขโมยพุดดิ้งในตู้เย็น "อาจารย์คะ/ครับ ทำไมถึง... อือหือ..." ไออุ่นอ้าปากค้าง กลืนคำประท้วงลงคอเมื่อสบเข้ากับสายตาดุๆ ปนเอ็นดูนิดๆ ของศาสตราจารย์ดร.อนันต์ เจ้าของวิชาที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม "ไม่มีการเปลี่ยนคู่ครับทุกคน!" อาจารย์อนันต์เคาะปากกาไวท์บอร์ดเปรี้ยง "โปรเจกต์นี้พวกคุณต้องใช้ 'ปฏิกิริยาเคมี' ระหว่างกันและกันในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ใครที่คิดว่าต่างคนต่างทำ... เตรียมตัวรีเกรดได้เลย แยกย้าย!" สิ้นเสียงประกาศิต บรรดานักศึกษาต่างทยอยเดินออกจากห้องแล็บ แต่ไออุ่นกลับทรุดฮวบนั่งลงบนเก้าอี้สตูลโลหะอย่างคนหมดแรง สองมือกุมขมับแน่น พึมพำกับตัวเองด้วยความเครียด "เสร็จกัน... ฉันต้องระเบิดคาห้องแล็บเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง หรือไม่ก็โดนยั่วโมโหจนเส้นเลือดในสมองแตกตายก่อนส่งงานแน่ๆ เลย" "พูดจาไม่เป็นมงคลเอาเสียเลยนะครับ คุณรูมเมตตัวน้อย" คินลากเก้าอี้มานั่งประชิดโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษตำราเรียนสะอาดๆ ลอยมาแตะจมูก ไออุ่นขยับตัวหนีแต่ติดขอบโต๊ะจนมุม "ในทางเทอร์โมไดนามิกส์แล้ว ระบบที่มีความวุ่นวายสูงอย่างตัวคุณเนี่ยแหละ เหมาะที่สุดที่จะมาทำปฏิกิริยาร่วมกับระบบที่มีเสถียรภาพสูงอย่างผม มันคือการสร้างสมดุลเชิงพลังงานที่สมบูรณ์แบบนะรู้ไหม" "สมดุลอะไรเล่า! นายมันตัวป่วนต่างหาก!" ไออุ่นหันขวับไปแยกเขี้ยวใส่ ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างน่าเอ็นดู "นายก็รู้ว่าฉันทำแล็บทีไร เครื่องแก้วต้องมีร้าว มีบิ่น หรือไม่ก็สารเคมีหกเลอะเทอะตลอด แล้วนี่โปรเจกต์ใหญ่ขนาดนี้ ถ้าพลาดขึ้นมา ห้องแล็บคณะเราได้กลายเป็นโกโก้ครั้นช์แน่ๆ" คินอมยิ้ม นัยน์ตาสีนิลมองสำรวจใบเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความหงุดหงิด ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนไออุ่นต้องเอนหลังหนีแทบตกเก้าอี้ "กลัวอะไรล่ะครับ... มีผมอยู่ทั้งคน" น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นนุ่มนวล ทุ้มต่ำ จนคนฟังหัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "จำกฎการเกิดพันธะเคมีไม่ได้เหรอครับ? อะตอมเดี่ยวๆ มันไม่เสถียรหรอก มันต้องมีการ 'แชร์อิเล็กตรอน' เพื่อความอยู่รอด... เหมือนที่เราสองคนต้องแชร์โปรเจกต์นี้ยังไงล่ะ" *แชร์อิเล็กตรอนบ้าบออะไรเล่า! นี่มันมุกจีบสาว... เอ๊ย มุกจีบหนุ่มชัดๆ!* ไออุ่นรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนความร้อนจากตะเกียงบุนเซ็นมาจ่อใกล้ๆ เขาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยินเสียงมัน ตาลีตาเหลือกผลักอกแกร่งเบาๆ เพื่อเว้นระยะห่าง "ใครจะไปแชร์กับนาย! ถอยไปเลยนะ นายคิน คนฉลาดแกมโกง!" "อ้าว พูดแบบนี้ผมเสียใจแย่สิครับ" คินแสร้งทำหน้าเศร้าสร้อยแต่ดวงตากลับพราวระยับ "ในเมื่ออาจารย์สั่งให้เราทำโปรเจกต์ร่วมกัน งั้นเย็นนี้เรามาประชุมวางแผนกันที่ห้อง... อ้อ ไม่สิ ที่ระเบียงห้องนอนของเราดีกว่า บรรยากาศกำลังดี เหมาะแก่การทำ 'รีเสิร์ช' ลึกซึ้ง" "รีเสิร์ชอะไรของนาย! แค่คิดสภาพต้องนั่งหน้าเครียดด้วยกันสองต่อสองในห้องแคบๆ ฉันก็หายใจไม่ออกแล้ว!" ไออุ่นโวยวายเสียงดังพลางคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่เตรียมหนีเอาตัวรอด "ฉันไม่คุยกับนายแล้ว จะไปห้องสมุดหาข้อมูลเอง เชอะ!" ร่างโปร่งหันหลังก้าวฉับๆ ออกจากห้องแล็บทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้เอ่ยปากทักท้วง ทว่ารอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนมุมปากของคนตัวเล็กกลับไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม... หัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวเป็นจังหวะประหลาดที่เขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ คินมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหนีหายลับไปจากกรอบประตู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย นิ้วเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วโป้งกดพิมพ์ข้อความส่งตรงไปยังแชตส่วนตัวของรูมเมตตัวแสบอย่างอารมณ์ดี *[คิน]: เดินหนีเร็วระวังสะดุดล้มนะคุณรูมเมต ระวังแรงโน้มถ่วงของโลกจะดึงดูดคุณให้ตกลงมา... เหมือนกับที่หัวใจคุณกำลังตกลงมาหาผมตอนนี้ไงครับ* ไออุ่นที่กำลังเดินก้มหน้าจดจ่ออยู่กับทางเดิน ชะงักกึกเมื่อเสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น พอลืมตาขึ้นมาอ่านข้อความบนหน้าจอเท่านั้นแหละ ใบหน้าที่ขาวเนียนก็แดงแจ๋ลามไปถึงใบหู ร่างบางสะดุ้งสุดตัวด้วยความเขินอาย รีบยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตารีดมาแนบ "ไอ้... ไอ้คนบ้า! ใครตกลงไปหาแกฟะ!" เขากัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินจัด นิ้วเรียวรีบกดแป้นพิมพ์รัวๆ เพื่อจะส่งข้อความด่ากลับไปให้สาสสมกับความกวนประสาทของอีกฝ่าย แต่ทว่า... ความลนลานทำให้ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดผิดปุ่ม แชตข้อความยาวเหยียดที่พิมพ์ระบายความในใจและอาการใจเต้นตึ๊กตักเมื่อครู่ ถูกส่งออกไปหาคู่สนทนาอย่างรวดเร็วกว่าแสง... *[ไออุ่น]: คนบ้า! รู้สึกไงเล่า! คนบ้าคนนี้แหละที่ทำให้อีตาทึ่มอย่างนาย... นาย... นายทำให้ฉันใจสั่นจนแทบจะระเบิดอยู่แล้วนะรู้ไหมเล่า! ไอบ้าคิน!* *อุpt!* ไออุ่นเบิกตากว้างจนแทบถลุดออกจากเบ้า เมื่อตระหนักได้ว่าตนเองเผลอสารภาพความในใจออกไปเต็มๆ แถมยังกดส่งโดยไม่มีโอกาสได้กดยกเลิกทัน! หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบพร้อมกับข้อความตอบกลับจากอีกฝ่ายที่เด้งขึ้นมาแทบจะทันที ราวกับคินกำลังรอจังหวะนี้อยู่ก่อนแล้ว... *[คิน]: อ่านแล้วนะครับ... สรุปว่าปฏิกิริยาเคมีระหว่างเรา สมบูรณ์แบบที่สุดเลยใช่ไหมครับคุณรูมเมต?* สิ้นสุดข้อความนั้น ไออุ่นแทบอยากจะเอาหัวมุดลงไปในพื้นคอนกรีตตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมทดลองปฏิกิริยาหัวใจไปด้วยกันนะครับ