จุดวิกฤตกลางห้องเรียน

เสียงปรบมือในห้องบรรยายเคมีอินทรีย์ดังสนั่นกึกก้องจนน่ารำคาญสำหรับคนอารมณ์บ่จอยอย่างไออุ่น นักศึกษาปีสองคณะวิทยาศาสตร์กำลังนั่งกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่แถวริมหน้าต่าง สายตาคมกริบจับจ้องไปยังเบื้องหน้า—จุดที่ศาสตราจารย์กำลังมอบเกียรติบัตรโครงการแลกเปลี่ยนวิจัยให้กับตัวแทนนักศึกษา และ "ตัวแทน" คนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น... คิน รูมเมตผู้พ่วงตำแหน่งอัจฉริยะกวนประสาทประจำห้องของเขาเอง ข้างกายของคินในตอนนี้ มีรุ่นพี่สาวสวยจากคณะเภสัชศาสตร์กำลังยืนยศยิ้มแย้มส่งสายตาชื่นชมให้ รอยยิ้มที่เธอมอบให้คินนั้นหวานหยดย้อยเสียจนไออุ่นรู้สึกเหมือนมีกรดซัลฟิวริกเข้มข้นกำลังกัดกร่อนหัวใจตัวเองทีละนิด ภาพที่คนทั้งคู่โน้มตัวเข้าหากันเพื่อกระซิบกระซาบแสดงความยินดี มันช่างบาดตาบาดใจเสมือนเกิดปฏิกิริยาคายความร้อน (Exothermic Reaction) ที่แผดเผาความอดทนของเขาจนมอดไหม้ "ฮึ! เก่งนักนะพ่อคุณ พ่อมนุษย์ covalent bond ที่ไปสร้างพันธะร่วมกับใครก็ได้บนโลกใบนี้!" ไออุ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความหมั่นไส้ ริมฝีปากบางเบะคว่ำลงอย่างไม่ปิดบังความน้อยเนื้อต่ำใจ ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา คินมักจะมีท่าทีแปลกๆ ห่างเหินออกไปบ้างในบางเวลา ด้วยเหตุผลเรื่องโปรเจกต์วิจัยที่ต้องทำร่วมกับคนนอกคณะ ไออุ่นพยายามบอกตัวเองว่ามันคือเรื่องงาน มันคือความเป็นมืออาชีพของนักวิทยาศาสตร์ที่ดี แต่พอมาเห็นภาพตำตาในวันนี้ ความมีเหตุผลทั้งหมดก็ปลิวหายไปกับสายลมทันที เหลือเพียงความรู้สึกเคืองขุ่นที่ตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก พรึบ! ไออุ่นทนดูภาพบาดตาต่อไปไม่ไหว เขารวบสมุดบันทึกและแท็บเล็ตบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าเป้สะพายหลังเสียงดังลั่นจนเพื่อนร่วมโต๊ะสะดุ้งโหยง ก่อนจะลุกพรวดพราดแล้วก้าวฉับๆ เดินหนีออกจากห้องบรรยายผ่านประตูดื้อๆ โดยไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่หันมามอง เรียวขาวยาวก้าวเดินจ้ำอ้าวออกมาที่สวนหย่อมข้างตึกคณะ วิทยาศาสตร์บรรยากาศรอบตัวตอนนี้เงียบสงบกว่าข้างในลิบลับ แต่หัวใจของไออุ่นกลับเต้นโครมครามราวกับมีกลองเพลิงรัวกระหน่ำ อากาศร้อนอบอ้าวของช่วงบ่ายไม่ได้ช่วยให้ความหงุดหงิดในใจลดลงเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงด้วยความสับสน ทำไมเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ด้วยนะ? คินจะเป็นจะตาย รียกกับใคร หรือสนิทสนมกับรุ่นพี่คนไหน มันก็เรื่องของเขาสิ! พวกเขาเป็นแค่รูมเมตกัน... เออ ใช่ เป็นแค่รูมเมตที่แชร์ค่าไฟและตู้เย็นร่วมกันเท่านั้นแหละ! "อ้าว ไออุ่น เดินหนีออกมาเร็วยิ่งกว่าปฏิกิริยาการสลายตัวของสารกัมมันตรังสีอีกนะเรา" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ร่างโปร่งหยุดชะงักกึก ไออุ่นสูดหายใจเข้าลึก and หันขวับกลับไปเผชิญหน้า คินยืนกอดอกพิงเสาทางเดินอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เสื้อกราวต์สีขาวถูกถอดพาดไว้ที่แขน ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาทตามแบบฉบับเจ้าตัว แต่แววตากลับมีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ "ใครหนี? ฉันไม่ได้หนี แค่ออกมาสูดออกซิเจนบริสุทธิ์... แถวนี้คาร์บอนไดออกไซด์มันหนาแน่นเกินไป หายใจไม่ออก!" ไออุ่นเชิดหน้าขึ้นเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองอย่างสุดความสามารถ คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อน "อ๋อ คาร์บอนไดออกไซด์จากฉันว่างั้นเถอะ? หรือว่าเป็นเพราะอาการ 'หึง' จนเกิดภาวะพร่องออกซิเจนเฉียบพลันกันแน่ครับ คุณรูมเมตตัวแสบ" "ใครหึงนาย! อย่ามาหลงตัวเองนะคิน! นายจะไปยืนยิ้มระรื่นกับรุ่นพี่คนไหน จะไปละลายใจใครก็ตามสบายเลย ฉันไม่ได้สนใจสักหน่อย!" ไออุ่นโวยวายเสียงดัง หน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินผสมความโกรธ คินหยุดยืนตรงหน้าไออุ่น ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความสะอาดแบบนักวิจัยลอยเข้าแตะจมูก ไออุ่นถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูน ปิดทางหนีอย่างสมบูรณ์ "ปากบอกว่าไม่สนใจ แต่หน้าแดงเป็นสารละลายฟีนอลฟทาลีนในเบสแก่เลยนะอุ่น" คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ สายตาคมกราบมองสบตาอีกฝ่ายนิ่ง "รู้ไหม... ตอนที่อุ่นลุกพรวดพราดเดินหนีออกมาจากห้องประชุมเมื่อกี้ อัตราการเต้นของหัวใจฉันพุ่งสูงยิ่งกว่าตอนทำปฏิกิริยาเคมีระเบิดเสียอีก" ไออุ่นเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินประโยคหยอกเย้าแต่จริงจังนั้น มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งของอีกฝ่ายไว้ "ถอยไปเลยนะ! เลิกพูดจาแปลกๆ สักที นายมีรุ่นพี่คนนั้นคอยแสดงความยินดีด้วยแล้วนี่ จะมาสนใจฉันทำไมเล่า!" คินถอนหายใจเบาๆ มือหนาเอื้อมออกไปจับข้อมือบางที่ดันอกตัวเองไว้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาทำเอาไออุ่นสะท้านเฮือก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา "รุ่นพี่คนนั้นเขาก็แค่รุ่นพี่ที่ช่วยงานวิจัยเรื่องพอลิเมอร์ชีวภาพครับ" คินอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความจริงจัง "ส่วนคนเดียวที่ฉันอยากให้มาแสดงความยินดี... และเป็นคนเดียวที่ฉันอยากใช้เวลาด้วยหลังเลิกงาน... มีอยู่แค่คนเดียวในห้องของเราต่างหากล่ะ" ไออุ่นนิ่งงัง สมองประมวลผลคำพูดเหล่านั้นช้าๆ ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปราวกับกลุ่มควัน ถูกแทนที่ด้วยความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง หน้าของไออุ่นร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ คราวนี้ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความเขินจนแทบจะระเบิดตัวเองออกเป็นเสี่ยงๆ "บ้า... พูดอะไรก็ไม่รู้..." ไออุ่นพึมพำเสียงเบาหวิว เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะฉีกกว้างออกถึงใบหู คินอมยิ้มบางๆ กับท่าทางจำยอมแต่โดยดีนั้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของไออุ่นอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลในความรู้สึก "ถ้าหายงอนแล้ว... กลับห้องกันเถอะครับ" คินเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและอบอุ่น "ฉันมี 'การทดลอง' สำคัญมาก... ที่อยากจะทำร่วมกับอุ่นแค่สองคน... ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป" ไออุ่นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอัจฉริยะของนักศึกษาปีสองหยุดทำงานไปชั่วขณะ รู้สึกได้เพียงว่าปฏิกิริยาเคมีระหว่างเขากับรูมเมตจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ กำลังเดินทางมาถึง 'จุดวิกฤต' ที่ไม่มีวันหวนกลับเสียแล้ว และในวินาทีที่ไออุ่นกำลังจะพยักหน้ารับคำชวนนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวต์ของคินก็สั่นครืดคราดขึ้นมาขัดจังหวะ คินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคมกราบจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงชะงักไปชั่ววินาทีราวกับเห็นตัวเลขปริศนาในสมการที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม "มีอะไรเหรอ?" ไออุ่นถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปของอีกฝ่าย คินเงยหน้าขึ้นมองไออุ่น ชั่วขณะนั้นแววตาของเขามีความตื่นตระหนกและลังเลฉายชัดผสมปนเปกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไออุ่นไม่เคยเห็นมาก่อนเลยตลอดเวลาที่รู้จักกันมา "อุ่น..." คินเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "คนที่ส่งข้อความหาสัตวแพทย์เมื่อกี้... บอกว่าผลตรวจ 'สารตัวนั้น' ออกมาแล้ว..." ไออุ่นขมวดคิ้วมุ่น "สารตัวไหน? นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย?" คินไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีข้อความแจ้งเตือนยาวเหยียดให้ไออุ่นดู พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "สารตัวเดียวกับที่พ่อของฉัน... และพ่อของนายกำลังแอบร่วมมือกันค้นหาอยู่ก่อนที่พวกเขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบปีก่อน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางไปกับปฏิกิริยาเคมีครั้งนี้ด้วยกันนะครับ