คำสารภาพที่ส่งผิดแชต

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของผมสั่นเตือนรัวจนแทบจะหลุดร่วงลงไปกระแทกพื้นห้องแล็บเคมีที่เงียบสงัด เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตดังขึ้นแบบนอนสตอปติดต่อกันเป็นวินาทีที่สามสิบ *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ผมก้มมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำยิ่งกว่าจังหวะการสลายตัวของสารกัมมันตรังสี พ่วงด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาจนถึงต้นคอ ในหัวสมองตอนนี้ขาวโพลนราวกับกระดาษเปล่า สิ่งที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอไม่ใช่บทสนทนาส่วนตัวระหว่างผมกับ 'คิน' รูมเมตตัวแสบผู้พ่วงตำแหน่งอัจฉริยะกวนประสาทอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือหน้าจอแชตกลุ่มรวมนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ของคณะวิทยาศาสตร์ ที่มีสมาชิกอยู่ในนั้นเกือบสองร้อยชีวิต! และข้อความยาวเหยียดที่ผมบรรจงพิมพ์ด้วยความจริงใจและความรู้สึกอัดอั้นตันใจตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา... มันถูกส่งออกไปสู่สายตาสาธารณชนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว *(คิน): "ไออุ่น... สารตัวเดียวกับที่พ่อของฉัน... และพ่อของนายกำลังแอบร่วมมือกันค้นหาอยู่ก่อนที่พวกเขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบปีก่อน มันไม่ได้ถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูลกลางของคณะหรอกนะ"* *(คิน): "และเรื่องที่นายบอกว่าฉันชอบกวนประสาทนายเกินเหตุ... อันที่จริง ที่ฉันต้องคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ และคอยแกล้งให้ นายหัวเสียทุกวัน ก็เพราะว่าปฏิกิริยาเคมีในหัวใจของฉันมันถูกกระตุ้นให้ทำงานผิดปกติทุกครั้ง ที่ได้เห็นนายทำหน้ายุ่งๆ เวลาเขินนั่นแหละครับ..."* *(คิน): "ถ้าวันนี้นายยังไม่ยอมตอบคำถามของฉันเรื่องสารประกอบตัวนั้น... ฉันคงต้องขออนุญาตจองตัวนายเป็นรูมเมตไปตลอดชีวิต เพื่อทำการทดลองเรื่อง 'ความรัก' นี้ให้สำเร็จโดยไม่มีวันหมดอายุแล้วนะ"* บรรทัดสุดท้ายนั้น... ไม่ใช่ประโยคที่ผมตั้งใจจะส่งให้เพื่อนร่วมชั้นอ่านเลยสักนิด มันคือข้อความสารภาพความในใจที่คินพิมพ์ค้างไว้ในเครื่องของผม (เพราะเจ้าตัวฉวยโอกาสยืมโทรศัพท์ไปอ้างว่าคำนวณค่าโมลให้เมื่อครู่) แล้วผมที่เพิ่งตาสว่างดึงสติกลับมาได้ ก็รีบกดส่งโดยคิดว่าเป็นแชตส่วนตัว! "ให้ตายเถอะ..." ผมพึมพำออกมาเสียงสั่น มือไม้เย็นเฉียบจนแทบจะถือโทรศัพท์ไม่ไหว ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดลามไปจนถึงใบหู ความรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีตีรันฟวนอยู่ในอก สลับกับความตระหนักรู้ถึงความจริงอีกข้อที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกไปต่อหน้าเพื่อนร่วมคณะครึ่งร้อย เรื่องที่พ่อของเราสองคนหายตัวไปพร้อมกับงานวิจัยชิ้นสำคัญเมื่อสิบปีก่อน... ตอนนี้มันไม่ได้เป็นความลับระหว่างเราสองคนอีกต่อไปแล้ว *แกร๊ก...* เสียงเปิดประตูห้องแล็บดังขึ้นแผ่วเบา ร่างสูงโปร่งของคินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ ตามเคย ในมือถือแก้วกาแฟเย็นที่เจ้าตัวชอบดื่ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองมาที่ผม ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพที่ผมยืนตัวแข็งทื่อถือโทรศัพท์ค้างไว้ราวกับรูปปั้น "อ้าว ไออุ่น ทำไมทำหน้าเหมือนคนเพิ่งโดนกรดซัลฟิวริกสาดใส่แบบนั้นล่ะครับ" คินส่งเสียงทักทายด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ดูผ่อนคลายเกินเหตุ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ "หรือว่า... นายเพิ่งอ่านข้อความที่ฉันทิ้งไว้ในแชตเมื่อกี้?" ผมเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขา แววตาทั้งโกรธ ทั้งอาย และสับสนปะปนกันจนแยกไม่ออกริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "นาย..." ผมเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก "นายตั้งใจใช่ไหมคิน? นายจงใจสลับแชตแล้วปล่อยให้มันส่งเข้ากลุ่มใหญ่ใช่ไหม!" คินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สีหน้าไม่ได้มีความตกใจแม้แต่น้อย เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะปฏิบัติการอย่างใจเย็น ก่อนจะสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาประชิดตัวผม จนผมต้องถอยหลังไปจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะหินอ่อนด้านหลัง "ถ้าฉันบอกว่ามันเป็น 'อุบัติเหตุทางเทคนิค' ที่เกิดจากการผิดพลาดในการคำนวณความเร็วของปลายนิ้ว นายจะเชื่อไหมล่ะครับ?" คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ สายตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่มักจะทำให้ผมเสียการควบคุมอยู่เสมอ "อย่ามาเล่นไม่เข้าเรื่องนะคิน!" ผมโวยวายเสียงดังลั่นห้องแล็บเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "นี่มันเรื่องใหญ่พอนะเว้ย! ทั้งเรื่องงานวิจัยของพ่อเราที่คนอื่นรู้กันหมดแล้ว ทั้งเรื่อง... เรื่องบ้าๆ ที่นายพิมพ์อะไรเลี่ยนๆ ลงไปในกลุ่มคณะอีก! ทีนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่า!" "ก็เอาไว้ที่อกฉันนี่ไงครับ ที่นั่งตรงนั้นว่างเสมอนะ" คินสวนกลับมาทันควันด้วยน้ำเสียงหน้าตาเฉย พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักตัวผมไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน "ไอ้...ไอ้คนฉวยโอกาส!" ผมผลักอกเขาเบาๆ แต่เจ้ากรรม แรงแค่นี้ไม่ได้ทำให้เขาขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ระยะห่างระหว่างเรามันใกล้กันเสียจนผมได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงแชตในกลุ่มที่ยังคงดังเตือนรัวไม่หยุด คินถอนหายใจเบาๆ แววตากวนประสาทเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เขายื่นมือมาแตะเบาๆ ที่เส้นผมของผมอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้ผมชะงักและเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ "ไออุ่น... ฟังฉันนะ" เสียงทุ้มต่ำของคินเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล แตกต่างจากทุกที "เรื่องงานวิจัยของพ่อเรา... ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็ต้องรู้อยู่ดี เพราะมีใครบางคนกำลังพยายามขุดคุ้ยเรื่องนี้จากฐานข้อมูลลับของมหาวิทยาลัย และฉันไม่อยากให้นายต้องแบกรับความลับนี้ไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" ผมชะงักไป หัวใจที่เต้นระรัวเมื่อครู่สะดุดกึก "นายหมายความว่ายังไง... ใครกำลังขุดคุ้ย?" "คนที่ไม่อยากให้งานวิจัยชิ้นนั้นถูกเปิดเผยไงล่ะครับ" คินตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบกลับฉายแววคมกล้าที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "และข้อความที่ฉันส่งไปในกลุ่มคณะเมื่อกี้... ฉันไม่ได้พิมพ์เล่นๆ นะไออุ่น ทุกคำ ทุกตัวอักษร มันคือปฏิกิริยาเคมีที่จริงจังที่สุดในชีวิตของฉันแล้ว" ใบหน้าที่ร้อนผ่าวอยู่แล้ว ยิ่งทวีความร้อนขึ้นไปอีกจนแทบจะระเบิด ผมอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เรียบเรียงคำพูดไม่ถูกเมื่อเจอสายตาจริงจังคู่นั้นจู่โจมเข้าอย่างจัง แต่ก่อนที่เราจะได้พูดอะไรกันต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครหลายคนก็ดังขึ้นบริเวณทางเดินหน้าห้องแล็บ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปึงปัง ตามมาด้วยเสียงของอาจารย์ภาควิชาเคมีที่คุ้นเคยตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตระหนก "คิน! ไออุ่น! อยู่ข้างในใช่ไหม เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ผมสะดุ้งสุดตัว หันไปมองหน้าคินด้วยความตกใจ ทว่ารูมเมตตัวแสบของผมกลับระบายยิ้มมุมปากออกมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขาก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของผมด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ "ดูเหมือนว่า... การทดลองภาคปฏิบัติของเรา จะมี 'แขกไม่速 (เชิญ)' เข้ามาขัดจังหวะเสียแล้วสิครับ..." คินยังพูดไม่ทันขาดคำ ประตูห้องแล็บก็ถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... คนที่ถือซองเอกสารลับตราสัญลักษณ์ของคณะกรรมการบริหารมหาวิทยาลัย และจ้องมองตรงมาที่เราสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเรียนรู้เคมีหัวใจไปกับ "วิทยาศาสตร์รอบตัว" นะครับ