การกดลบที่ไม่ทันกาล

ซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มแผ่นนั้นเปรียบเสมือนเครื่องเร่งปฏิกิริยาที่ทำให้บรรยากาศในห้องแล็บเคมีวิเคราะห์ช่วงสามทุ่มครึ่งดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในชั่วพริบตาเดียว ศาสตราจารย์เกรียงไกรยืนนิ่งสงบอยู่หลังกรอบแว่นตากลมหนา สายตาคมกริบกวาดมองผ่านโต๊ะปฏิบัติการที่เต็มไปด้วยบีกเกอร์และคราบสารเคมี ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เราสองคนที่ยืนตัวติดกันโดยไม่เจตนา "ผมไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอพวกคุณมานั่งสุมหัวทำโปรเจกต์ลับอะไรกันนอกเวลาราชการ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาพที่ดูเหมือนกำลังถกเถียงเรื่องส่วนตัวมากกว่าเรื่องงานวิจัยนะครับ, คุณคิน, คุณไออุ่น" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันชนิดที่ทำให้เสียงเครื่องดูดอากาศในห้องแล็บดังชัดเจนขึ้นมาทันตา ผมสะดุ้งสุดตัว รีบก้าวถอยหลังออกมาสามก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากคินจนสะโพไปชนเข้ากับขอบโต๊ะเหล็ก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับตีกลองเพล ไม่ใช่เพราะความกลัวอาจารย์ฝ่ายปกครองหรือคณะกรรมการบริหารมหาวิทยาลัย แต่เป็นเพราะไออุ่นคนนี้เพิ่งจะทำเรื่องโง่เง่าที่สุดในรอบปีด้วยการพิมพ์ข้อความสารภาพความรู้สึกแปลกๆ ที่มีต่อรูมเมตตัวเองลงในแชตกลุ่มแล็บ... แล้วกดส่งผิดห้อง! ให้ตายเถอะ รีบกดลบแล้วแท้ๆ แต่มือเจ้ากรรมมันดันสั่นจนกดผิดปุ่ม กลายเป็น "ลบสำหรับทุกคน" ไม่ทัน แทนที่จะเป็น "ลบสำหรับฉันคนเดียว" แล้วไอ้ข้อความสารภาพความผิดปกติของจังหวะการเต้นของหัวใจยามที่อยู่ใกล้คนข้างๆ ก็ดันคาหราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของทุกคนในกลุ่ม รวมถึงไออุ่นที่ยืนหน้าแดงแจ๋อยู่ตรงนี้ด้วย! "เอ่อ... คือว่าพวกเรากำลังคำนวณอัตราการระเหยของสารละลายกรดอินทรีย์ตามโจทย์วิจัยพิเศษครับท่านอาจารย์!" คินเอ่ยแก้สถานการณ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบและท่าทีนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้กวนประสาทผมเสมอถูกเก็บหายไป เหลือเพียงสีหน้าจริงจังแบบนักวิชาการเต็มขั้น ซึ่งถ้าคนอื่นมองมาก็คงคิดว่าเป็นเด็กเรียนดีเด่นที่ขยันขันแข็งจนดึกดื่น แต่สำหรับผมที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากฝ่ามือของเขาที่เพิ่งจะผละออกจากโต๊ะ อาจารย์เกรียงไกรเลิกคิ้วเล็กน้อย เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานแล้ววางซองเอกสารลงเสียงดัง *ตุบ* "กรดอินทรีย์อะไรกัน... หน้าตาพวกคุณแดงกว่าสารละลายฟีโนฟาลีนตอนเปลี่ยนสีในเบสแก่เสียอีกนะครับ" ท่านหันมามองหน้าผมที่มีอุณหภูมิพุ่งสูงปรี๊ดจนแทบจะทอดไข่ดาวได้ "เอาล่ะ ผมไม่ได้มาตรวจจับเรื่องส่วนตัวของนักศึกษา แต่ผมมีเรื่องสำคัญกว่านั้น... ทางคณะกรรมการอนุมัติงบประมาณสนับสนุนโครงการสิ่งประดิษฐ์ระดับประเทศแล้ว และพวกคุณสองคนคือตัวแทนของภาควิชา" ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดึงสติกลับมาที่เรื่องงานตรงหน้า แม้ว่าในหัวสมองตอนนี้จะมีเสียงแจ้งเตือนข้อความในแอปพลิเคชันไลน์ดังติ๊งๆ ไม่หยุดหย่อนจากเพื่อนร่วมกลุ่มคนอื่นที่เริ่มแคปหน้าจอข้อความปริศนามาแซวกันสนั่นหวั่นไหวแล้วก็ตาม "ตัวแทน... เหรอครับ?" ผมถามเสียงอ่อย พยายามหลบสายตาคมกริบของคินที่หันกลับมามองผมด้วยหางตา "ใช่ครับ และพวกคุณต้องย้ายไปทำวิจัยร่วมกันที่ศูนย์ปฏิบัติการลับของสถาบันที่จังหวัดระยอง เป็นเวลาสามเดือนเต็ม... เริ่มต้นตั้งแต่สัปดาห์หน้า" สิ้นคำประกาศนั้น ห้องแล็บทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง สามเดือนเต็ม... ในสถานที่ปิด... กับผู้ชายอันตรายที่ชอบทำให้ปฏิกิริยาเคมีในร่างกายผมรวนเรอยู่เรื่อยเนี่ยนะ? อาจารย์เกรียงไกรตบไหล่คินเบาๆ สองทีแล้วเดินหันหลังออกจากห้องไป ทิ้งให้เราสองคนยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นสารเคมีและบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความอึดอัดปนความตื่นเต้นอย่างประหลาด ประตูห้องแล็บปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติ คลิック... เสียงนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่คินจะหันขวับมาหาผม ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าวอย่างช้าๆ แรงกดดันรอบตัวทำให้ผมต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนีอีกต่อไปแล้ว "ย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ระยองสามเดือนเหรอครับ..." คินก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากผมเพียงแค่คืบ แววตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์แบบที่ผมเกลียดนักเกลียดหนา "ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะเข้าข้างคนขี้เกียจแก้ตัวอย่างผมนะ" "นาย... นายถอยไปเลยนะคิน!" ผมยกมือขึ้นดันอกอีกฝ่ายไว้ แต่กล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อกาวน์สีขาวนั่นไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย "แล้วก็เลิกทำหน้าแบบนั้นซะ! เรื่องแชตบ้าๆ นั่น... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะส่งนะ มันมือลั่น!" "มือลั่นเหรอครับ?" คินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความร้ายกาจไว้อย่างเต็มเปี่ยม มือข้างหนึ่งของเขายื่นไปหยิบสมาร์ทโฟนของผมที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา หน้าจอยังคงสว่างวาบคาอยู่หน้าจอแชตกลุ่ม และข้อความที่ผมอยากจะกลืนกินกลับลงท้องไปมากที่สุดก็ยังคงปรากฏหราอยู่ตรงนั้น—ข้อความที่บอกว่า *'ถ้าคินยังมาหยอดแบบนี้อีก หัวใจฉันมันจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ อยู่แล้วนะเว้ย'* หน้าของผมร้อนผ่าวขึ้นมาจนลามไปถึงใบหู อยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด "อุตส่าห์พิมพ์ซะยาวเหยียด แต่พอกดส่งแล้วดันรีบกดลบซะนี่..." คินยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของผมราวกับจะอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงห้องหัวใจห้องที่สี่ "น่าเสียดายจังนะครับ ที่ไออุ่นลบไม่ทัน... เพราะผมแคปหน้าจอเก็บไว้เรียบร้อยแล้วล่ะครับ" "ไอ้บ้าคิน! เอาคืนมานะ!" ผมโวยวายเสียงดังลั่น พยายามจะแย่งโทรศัพท์มือถือคืน แต่คนตัวสูงกว่ากลับชูมันขึ้นเหนือหัว ทำให้ผมต้องเขย่งปลายเท้าจนแทบจะแนบชิดไปกับแผงอกของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้ม กลิ่นสบู่ผสมกับกลิ่นจางๆ ของเอทานอลจากตัวเขายิ่งทำให้สติสตังของผมกระเจิงไปไกลกว่าเดิม "ไม่ให้หรอกครับ จนกว่า..." คินเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ดวงตาพราวระยับมองตรงมาที่ผมด้วยความจริงจังที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "จนกว่าไออุ่นจะยอมตอบคำถามข้อนี้ของผมให้ชื่นใจหน่อย" "คำ... คำถามอะไรของนายอีกเล่า ปล่อยนะโว้ย!" "ก็คำถามที่ว่า..." คินโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวจนทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ที่บอกว่าหัวใจจะระเบิดเนี่ย... เป็นเพราะสารละลายตัวไหนเหรอครับ? หรือว่าเป็นเพราะ... 'ปฏิกิริยาของผม' กันแน่?" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจผมอย่างแรงจนแทบหยุดหายใจ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกำลังเร่งปฏิกิริยาเคมีขั้นสูงสุด ประตูห้องแล็บที่ควรจะปิดสนิทกลับถูกเคาะเบาๆ สองครั้งจากด้านนอก ตามด้วยเสียงเปิดแง้มออก พร้อมกับร่างของประธานสโมสรนักศึกษาที่โผล่เข้ามาพร้อมเอกสารกองโตในมือ "เอ่อ... ขอโทษที่ขัดจังหวะนะไออุ่น พอดีอาจารย์ฝากเอาตารางบินไปดู..." ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผลักอกคินสุดแรงแล้วกระโดดถอยหลังออกมาสามเมตรทันที หน้าตาตื่นตระหนกยิ่งกว่าเจอผีหลอกกลางวันแสกๆ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันไปรับเอกสารจากรุ่นพี่นั้นเอง หน้าจอมือถือที่คินยังถือค้างไว้ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังลั่นห้องแล็บขึ้นมาเสียก่อน มันเป็นข้อความจากแชตส่วนตัวของคิน ที่ส่งตรงเข้ามายังมือถือของผมที่วางอยู่บนโต๊ะ... และข้อความนั้นถูกตั้งค่าให้แสดงตัวอย่างบนหน้าจอหลักแบบตัวโตชัดเจนแจ๋ว *[คิน]: "ถ้ายังดื้อไม่ยอมรับความจริง ระวังผมจะใช้วิธี 'ทดลองภาคปฏิบัติ' ตั้งแต่วืนนี้เลยนะครับ... ที่รัก"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมสนุกไปกับความวุ่นวายของพ่อหนุ่มนักเคมีกับคนขี้โวยวายคนนี้เสมอนะครับ!