ความจริงที่ถูกเปิดเผย

เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ที่ดังขึ้นติด ๆ กันสามครั้งในห้องพักเงียบสงบ ไม่ได้ทำให้ไออุ่นรู้สึกอยากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อต้นตอของเสียงนั้นกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัว ส่งยิ้มมุมปากแบบที่เขาอยากจะหยิบตำราเคมีอินทรีย์หนาเตอะปาใส่หน้าสักที "ถ้ายังไม่อ่าน... ผมจะถือว่าคุณให้สิทธิ์ผมเริ่มการทดลองภาคชาตินี้เลยนะครับ" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังสนุกสนานกับการได้ของเล่นชิ้นใหม่ ไออุ่นสะดุ้งโหยง ขยับถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับโซฟาตัวนุ่ม ดวงตากลมโตตวัดมองรูมเมตตัวดีด้วยความระแวงระོง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ โดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุณหภูมิห้องหรือเพราะคำพูดกำกวมเมื่อครู่กันแน่ "นาย... นายหมายความว่ายังไง คิน!" ไออุ่นโวยวายเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า สองมือยกขึ้นกอดอกทำท่าทางเกรี้ยวกราด ทั้งที่ใบหูแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ "อย่ามาใช้มุกวิทยาศาสตร์บ้า ๆ กับฉันนะ ฉันเรียนคณะวิทย์ก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมเป็นหนูทดลองให้ใครมาปั่นหัวเล่นนะเว้ย!" คินหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงที่ฟังสบายแต่น่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน ร่างสูงโปรดเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างจงใจ สร้างแรงกดดันอันตรายที่ทำให้สติปัญญาอันน้อยนิดของไออุ่นเริ่มกระเจิดกระเจิง ในทางวิทยาศาสตร์... มนุษย์เรามีกลไกการเอาตัวรอดที่เรียกว่า 'Fight or Flight' หรือสู้หนีฝ่อ เมื่อเผชิญหน้ากับอันตรายหรือภัยคุกคาม หัวใจจะสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงกล้ามเนื้อเพื่อเตรียมพร้อมเคลื่อนไหว แต่สำหรับไออุ่นในตอนนี้ กลไกเหล่านั้นกลับล่มสลายโดยสิ้นเชิง เขาทั้งอยากวิ่งหนีออกไปให้พ้นจากรัศมีสายตานั้น และในขณะเดียวกัน... ขาเจ้ากรรมก็ดันไม่ยอมขยับเขยื้อนราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล "ใครว่าผมล้อเล่นล่ะครับ ไออุ่น" คินหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นสะอาดเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้ระบบประสาทของไออุ่นรวนเรหนักเข้าไปอีก คินก้มลงมองสบตา เขามีความสูงมากกว่าไออุ่นอยู่พอสมควร เวลาที่อีกฝ่ายโน้มตัวลงมามองใกล้ ๆ แบบนี้ จึงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมในพื้นที่ปิดทึบ "หมายความว่า... อะไร เลิกพูดจาภาษาต่างดาวสักที ฉันไม่เข้าใจ!" ไออุ่นเสมองไปทางอื่น หลบสายตาคมกริบที่ราวกับมองทะลุไปถึงความคิดในหัวของเขา "คุณจำวันที่เราเพิ่งย้ายมาอยู่ด้วยกันได้ไหมครับ" คินไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับโยนคำถามย้อนกลับมา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทีละน้อยจนไออุ่นต้องหันกลับมามองด้วยความฉงน "วันที่คุณทำน้ำยาเคมีหกเลอะโต๊ะทำงานจนห้องแทบระเบิด วันที่คุณโวยวายใส่ผมว่าผมเป็นพวกประหลาดไร้มนุษยสัมพันธ์..." "อ...อะไรเล่า อยู่ดี ๆ มาขุดเรื่องเก่าทำไม" "วันนั้น... ผมไม่ได้บังเอิญย้ายเข้ามาอยู่หอพักนี้หรอกนะครับ" คินทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางห้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ ทว่าเสียงหัวใจของไออุ่นกลับเต้นโครมครามจนดังสนั่นอยู่ในโสตประสาท ไออุ่นเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย สมองที่ประมวลผลเรื่องยาก ๆ ในแล็บมานับไม่ถ้วน กลับหยุดทำงานลงดื้อ ๆ "นาย... นายหมายความว่ายังไง ที่ว่าไม่ได้บังเอิญ...?" "ผมตั้งใจต่างหากครับ" คินตอบเสียงนุ่ม ทว่าชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความขี้เล่นเอาไว้เสมอ ในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังและความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอาไออุ่นหายใจไม่ทั่วท้อง "ตั้งใจเลือกห้องนี้ ตั้งใจเลือกรูมเมตคนนี้ และตั้งใจ... เข้ามาอยู่ในชีวิตคุณ" "เดี๋ยวนะ..." ไออุ่นยกมือขึ้นเบรก ช ายหนุ่มรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนกลับด้าน "นายจะบอกว่า... ที่ผ่านมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกฎประหลาดในบ้าน เรื่องการทดลองบ้าบอที่คุณชอบหยิบมาแกล้งผม หรือแม้แต่... การที่เราต้องมานั่งกินข้าว ดูหนัง ทำโปรเจกต์ด้วยกัน ทุกอย่าง... คุณวางแผนไว้หมดแล้วงั้นเหรอ?" "ในทางเคมี เราเรียกมันว่า 'Controlled Experiment' หรือการทดลองที่มีการควบคุมตัวแปรครับ" คินยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำเอาหัวใจของคนมองกระตุกวูบ "แต่ตัวแปรสำคัญที่สุดในการทดลองนี้... ที่ผมไม่ได้ควบคุมเลย ก็คือหัวใจของตัวเอง" "คิน..." ไออุ่นครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสับสนระคนตื่นตระหนกที่ตีรวนอยู่ในอก "คุณเคยบอกว่า ความรักก็เหมือนปฏิกิริยาเคมีที่คาดเดาไม่ได้ใช่ไหมครับ?" คินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของไออุ่นแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนเสียจนคนตัวเล็กกว่าไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหนี "แต่สำหรับผมแล้ว... ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เจอคุณ ปฏิกิริยาในอกของผมมันมีทิศทางเดียวมาโดยตลอด... มันมุ่งตรงไปที่คุณคนเดียว และไม่มีวันหวนกลับ" ไออุ่นรู้สึกเหมือนถูกสตั๊นต์ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ ๆ คำพูดหวานเลี่ยนที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของนายอัจฉริยะผู้เย็นชาและปากร้ายคนนี้ กำลังทำให้ระบบภูมิคุ้มกันความรู้สึกของเขาพังทลายลงอย่างราบคาบ "นาย... นายมันบ้า..." ไออุ่นพึมพำเสียงสั่น หลบสายตาลงมองพื้นเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำจนปิดไม่มิด "พูดอะไรออกมาเนี่ย รู้ตัวบ้างรึเปล่า..." "ผมรู้ตัวดีครับ และเพราะรู้ดี... ถึงได้รอเวลาวันนี้" คินย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน มือข้างหนึ่งเอื้อมไปกุมมือสั่นเทาของไออุ่นเอาไว้ หลุมพรางทางวิทยาศาสตร์ที่อีกฝ่ายขุดเอาไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้ไออุ่นตกลงไป, และไม่มีทางปีนกลับขึ้นมาได้อีกแล้ว "ทีนี้... ถึงตาคุณต้องตอบคำถามของผมแล้วล่ะครับ รูมเมต..." ระหว่างที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นตรงกันในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกกลางห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *กริ๊ง!* ไออุ่นสะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือออกจากกั๊กของคินแล้วหันไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหวังจะเบี่ยงเบนความสนใจ หน้าจอแสดงข้อความจากกลุ่มแชตคณะที่เด้งรัวไม่หยุด ทว่าในจังหวะที่จะกดปิดนั้นเอง นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนการแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด— *[แม่ของคิน]: โทรศัพท์เข้า* ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง คินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ ก่อนที่ดวงตาคมจะหันกลับมามองหน้าไออุ่นที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กทำตัวไม่ถูก มือเรียวของไออุ่นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ถือโทรศัพท์สั่นระริกด้วยความตกใจ "ร...รับสิแม่นายโทรมาทำไมตอนนี้เล่า!" ไออุ่นกระซิบเสียงลอดไรฟัน หน้าซีดเผือดสลับกับแดงก่ำ คินนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ไออุ่นรู้สึกเสียวสันหลังวาบยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า... การทดลองภาคปฏิบัติของเรา จะมี 'กรรมการกิตติมศักดิ์' มาร่วมแจมเร็วกว่าที่คิดแล้วนะครับ" นิ้วเรียวของคินเอื้อมไปแตะหน้าจอ กดรับสายแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ไออุ่นได้ทันตั้งตัวแม้แต่คำเดียว— --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางทดลองเคมีหัวใจไปกับคู่กัดคู่นี้เสมอนะครับ)*