หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

“นายไม่ต้องมาทำหน้าซื่อตาใสใส่ฉันเลยนะคิน เรื่องเมื่อวานที่นายแกล้งเอาสารละลายไอโอดีนไปหยดใส่เสื้อกราวน์ฉันจนเป็นรอยน่ะ ฉันรู้นะว่านายตั้งใจ!” ไออุ่นกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ในห้องสมุดเสียงดังจนคนข้างๆ หันมามอง แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจหรอกครับ เพราะเป้าหมายของเขาในตอนนี้คือร่างสูงที่นั่งอ่านตำราฟิสิกส์นิวเคลียร์หน้านิ่งอยู่ตรงข้าม คินค่อยๆ ปิดหนังสือลงช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองใบหน้าแดงก่ำเพราะความโกรธของคนตัวเล็กกว่าอย่างใจเย็น ก่อนจะยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ “ผมก็แค่จะพิสูจน์ ‘ปฏิกิริยาการเกิดสี’ ให้ดูน่ะครับ ไอโอดีนทำปฏิกิริยากับแป้งในเนื้อผ้าจนเกิดเป็นสีน้ำเงินเข้ม... แต่มันก็ดูสวยดีไม่ใช่เหรอครับ? เหมือนสีของท้องฟ้าตอนที่ผมมองคุณเลย” “นี่! สารภาพมานะว่านายไม่ได้กวนประสาทเฉยๆ แต่จงใจทำตัวเป็นยัยตัวร้ายที่พยายามเรียกร้องความสนใจจากฉันใช่ไหม!” ไออุ่นแหวขึ้นมา เสียงของเขาสั่นพร่าไม่ใช่เพราะโกรธอย่างเดียว แต่เพราะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่คินรุกคืบเข้ามาใกล้ คินถอนหายใจแผ่วเบา เขาขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนเข่าของเราชิดกัน กลิ่นหอมสะอาดแบบสบู่เด็กที่เป็นเอกลักษณ์ของรูมเมตตัวแสบคนนี้ทำเอาไออุ่นต้องเบนหน้าหนี แต่คินก็ยังตามมาด้วยสายตาคมกริบที่ดูอ่อนโยนขึ้นอย่างน่าประหลาด “ในทางชีววิทยา... จังหวะหัวใจคนเราน่ะ มักจะปรับตัวให้ตรงกับคนที่อยู่ใกล้ชิดเสมอถ้าเรายอมรับในตัวเขามากพอ คุณคิดว่าหัวใจคุณเต้นเร็วเพราะโกรธผม หรือเพราะคุณกลัวว่าจะเผลอใจไปมากกว่านี้กันแน่ครับ คุณไออุ่น” ไออุ่นชะงักไป ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยความประหม่า เขาแพ้... แพ้มาตลอด ตั้งแต่คินย้ายเข้ามาอยู่ห้อง 204 ชีวิตที่เคยเรียบง่ายของเขาก็กลายเป็นสนามทดลองทางความรู้สึกที่คินเป็นคนกุมบังเหียนตลอดเวลา “ฉัน... ฉันแค่อาจจะเกลียดนายมั้ง” ไออุ่นพึมพำ แต่สายตาที่ก้มลงต่ำไม่ได้ดูน่าเชื่อถือเลยสักนิด “เกลียดเหรอครับ?” คินโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู “ถ้างั้นทำไมเมื่อคืนถึงยอมให้ผมค้างในห้องต่อล่ะ ทั้งที่ห้องคุณมีโซฟาตัวเดียวแท้ๆ แถมยังแอบเอาหมอนข้างมากันผมไว้เหมือนรู้ว่าผมจะข้ามเขตแดน... จริงๆ แล้วคุณไม่ได้เกลียดหรอก คุณแค่ 'กลัว' ว่าถ้าวันหนึ่งผมหยุดหยอด คุณจะใจหายจนอยู่ไม่ได้ใช่ไหมครับ?” คำพูดนั้นจี้จุดดำมืดในใจของไออุ่นจนเจ้าตัวต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตรงหน้าโดยอัตโนมัติ น้ำตาคลอเบ้าของคนตัวเล็กไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่มันคือความอัดอั้นที่ยอมรับกับตัวเองไม่ได้ว่า ‘แพ้’ ให้กับคนขี้กวนคนนี้แบบราบคาบ “เออ! ใช่! พอใจหรือยัง!” ไออุ่นตวาดลั่นทั้งที่เสียงสั่น “ฉันแพ้นาย... แพ้ที่นายชอบมาทำตัวเป็นอัจฉริยะรู้ทันไปหมดทุกเรื่อง แพ้ที่ชอบหยอดมุกเสี่ยวๆ จนฉันต้องใจเต้นแรงตลอดเวลา แพ้ที่นายคอยดูแลฉันตอนป่วยจนฉันไม่อยากให้ใครหน้าไหนเข้ามาในชีวิตอีกนอกจากนายคนเดียว! พอใจไหมที่เห็นฉันเป็นแบบนี้!” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วโต๊ะอ่านหนังสือ คินนิ่งไปนาน เหมือนกำลังประมวลผลคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนขี้โวยวายที่เขาพยายามทำให้เผยใจมาตลอดสามเดือน ไออุ่นหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้นและเขินอาย เขาพยายามจะลุกหนี แต่ฝ่ามือหนาของคินกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น “คุณรู้ไหมว่าทำไมปฏิกิริยาเคมีถึงต้องการ ‘ตัวเร่ง’?” คินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ต่างไปจากเดิม “ฉันไม่รู้! ปล่อยนะ!” “เพราะถ้าไม่มีตัวเร่ง... บางอย่างที่สำคัญมากๆ มันก็จะไม่เกิดผลลัพธ์ที่สวยงามไงครับ” คินขยับมือถือขึ้นมา หน้าจอแชตที่เปิดค้างไว้ระหว่างเขากับไออุ่นสว่างวาบขึ้นมาในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ คินก้มลงพิมพ์ข้อความด้วยความเร็วแสงแล้วกดส่งทันที ก่อนจะวางมือถือลงบนโต๊ะแล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ผมก็เป็นแค่คนเห็นแก่ตัวที่อยากให้คุณเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาในชีวิตผมไปตลอดกาล” ไออุ่นมองหน้าจอโทรศัพท์ที่แจ้งเตือนข้อความใหม่เด้งขึ้นมา ข้อมือของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นข้อความที่คินพิมพ์ทิ้งไว้บนหน้าจอแชตที่พวกเขามักใช้โต้ตอบกัน แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่คำกวนประสาท แต่มันคือประโยคที่ทำเอาโลกทั้งใบของเขาหมุนคว้างไปชั่วขณะ *คิน: 'งั้นเรามาเริ่มการทดลองที่ห้ามมีวันสิ้นสุดกันไหมครับ? เป็นแฟนกับผมนะ... ถ้าไม่ตอบถือว่าตกลง เพราะผมลบข้อความนี้ทิ้งไม่ทันแล้ว'* ไออุ่นเบิกตากว้างเมื่อเห็นคินยิ้มกริ่มแล้วหยิบมือถือของเขาไปกดปุ่มบางอย่าง “นี่นาย! นายจะทำอะไร!” “ผมกดยืนยันการ ‘ตอบตกลง’ ในกลุ่มแชตครอบครัวของคุณให้แล้วนะครับ... อ้อ พ่อคุณเพิ่งกดสติ๊กเกอร์หัวใจกลับมาด้วยล่ะ” หัวใจของไออุ่นแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นแจ้งเตือนรัวๆ จากกรุ๊ปไลน์ครอบครัวที่พุ่งขึ้นมาไม่หยุด นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องระหว่างเราสองคนแล้ว แต่คินกำลังประกาศให้ทุกคนรู้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของยัยตัวดีกับนายอัจฉริยะมาจนถึงตอนนี้นะครับ!