คุณอากับคดีแรก

กลิ่นอายความชื้นของดินและคราบเขม่าสีดำสนิทที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากพื้นปูนซีเมนต์ชั้นใต้ดิน ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงจนแสบจมูก ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟกะพริบจากหลอดนีออนใกล้ขาด เสียงคำรามต่ำลึกราวกับสัตว์ร้ายในคอกปิดตายดังสะท้อนก้องกบาล ร่างของวิญญาณอาฆาตตนนั่นบิดเบี้ยวจนเกินขีดจำกัดของมนุษย์ กระดูกสันหลังหักงอผิดรูป ดวงตาสดสีแดงฉานจ้องเขม็งมาที่เด็กหนุ่มหน้ามึนผู้ยืนถือยันต์เก่าคร่ำครึในมือสั่นเทา "อย่าลังเล... เลือกว่าจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับอา หรือจะให้ฉันจัดการมันคนเดียว?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของปกรณ์ดังแทรกผ่านความโกลาหล ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มถอดเสื้อนอกออก พับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นจนเห็นรอยสักอักขระโบราณสีชาดบนท่อนแขนแกร่งที่กำลังเรืองแสงจางๆ ท่าทางของเขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบดั่งผืนน้ำลึกที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง รณพีร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่จุดอ่อนของเงาดำตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลคำนวณอัตราความเร็วและองศาการพุ่งตัวตามวิสัยของระบบที่เพิ่งอัปเดต "ผมไม่ใช่เด็กอมมือที่จะต้องให้คุณอามาคอยปกป้องตลอดเวลาหรอกนะครับ" เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์คนหน้ามึน แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้า รณพีร์กระชับยันต์ในมือแน่นขึ้น พลางก้าวเท้าเหลื่อมไปข้างหลังเพื่อตั้งศูนย์ถ่วงร่างกาย ร่างกายของเขาจดจำจังหวะการเคลื่อนไหวที่ระบบ 'เนตรสยบวิญญาณ' บังคับฝึกซ้อมมาตลอดสามวันเต็มได้อย่างแม่นยำ เงาดำกรีดร้องโหยหวนจนแก้วหูแทบแตก มันพุ่งเข้าใส่รณพีร์ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ กรงเล็บยาวเฟื้อยที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังพุ่งตรงมายังลำคอของเด็กหนุ่ม *พรึบ!* ก่อนที่กรงเล็บนั้นจะสัมผัสผิวเนื้อ ปกรณ์เคลื่อนไหวราวกับภูตพราย ร่างสูงโปร่งพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าในเสี้ยววินาที นิ้วเรียวยาวสะบัดออกไปในอากาศ วาดเป็นรูปอักขระแสงสีทองสว่างวาบเข้าปะทะกับหน้าอกของวิญญาณร้ายอย่างจัง *เปรี้ยง!* แรงปะทะสร้างคลื่นกระแทกจนฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย วิญญาณร้ายถูกผลักกระเด็นไปกระแทกกับผนังปูนจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว มันคำรามด้วยความเจ็บปวด พลางพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนอีกครั้ง "ตั้งสติ อย่ามองแค่ภาพตรงหน้า รณพีร์" ปกรณ์เอ่ยเตือนโดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทแต่แฝงด้วยคำสอนที่เฉียบคม "วิญญาณอาฆาตระดับนี้ไม่ได้มีแค่แรงพยาบาท แต่มันมีจิตหลอนที่คอยบิดเบือนการรับรู้ของเธอ สังเกตที่เงาของมัน... นั่นคือจุดเชื่อมต่อกับอาคมกักขัง" รณพีร์หรี่ตาลง ตั้งสติแล้วใช้ 'เนตรสยบวิญญาณ' มองทะลุผ่านความมืดอีกครั้ง คราวนี้เขาสังเกตเห็นเส้นด้ายสีดำบางเฉียบจำนวนมากโยงใยจากเงาของวิญญาณตัวนั้นลึกลงไปใต้พื้นคอนกรีต รากเหง้าของอาคมไม่ได้อยู่ที่ตัววิญญาณ แต่มีใครบางคนฝังวัตถุอาถรรพ์ไว้เบื้องล่างเพื่อควบคุมมันต่างหาก "ผมเห็นแล้วครับ... มันมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่เสาต้นที่สามด้านขวา" รณพีร์รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ปกรณ์เหลือบมองเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกทึ่งในความนิ่งและสายตาที่เฉียบคมเกินวัย "ดีมาก... งั้นเรามาแบ่งงานกัน ฉันจะดึงความสนใจมันไว้ ส่วนเธอ... ลงไปจัดการทำลายรากเหง้าของอาคมซะ อย่าให้มันทันตั้งตัว" "รับทราบครับ" สิ้นคำสั่ง รณพีร์ไม่รอช้า พุ่งตัวหลบการโจมตีระลอกสองของวิญญาณร้ายได้อย่างเฉียดฉิว เด็กหนุ่มอาศัยจังหวะที่ปกรณ์ร่ายคาถาบทใหญ่เข้าตรึงร่างของภูตผี มุดตัวผ่านช่องแคบระหว่างเสาปูนตรงดิ่งไปยังเป้าหมายที่ประเมินไว้ ที่โคนเสาต้นที่สาม มีรอยเจาะฝังวัตถุปั้นดินเผารูปกุมารทองขนาดเล็กที่ถูกลงอักขระยันต์กลับหัวเอาไว้ รณพีร์คุกเข่าลง หยิบมีดอาคมพกสั้นที่ปกรณ์เคยให้ยืมขึ้นมา ปลายคมมีดสั่นระริกเล็กน้อยจากแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่แผ่ออกมาจากวัตถุชิ้นนั้น *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบวัตถุอาถรรพ์ประเภท 'กุมารสะกดวิญญาณ' ระดับ C] [เงื่อนไขการทำลาย: ใช้คาถาชำระล้างร่วมกับแรงจิตของโฮสต์ ตัดขาดเส้นสายใยกรรมในเวลา 30 วินาที] [หากล้มเหลว: วิญญาณอาฆาตจะเข้าสู่สถานะคลั่งขีดสุด (Berserk)] ตัวเลขเวลากำลังถอยหลังบนหน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า รณพีร์ขบกรามแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมพลังปราณตามตำราที่ปกรณ์เคยเคี่ยวเข็ญสอน เขาวางมือข้างหนึ่งลงบนดินเหนียวเย็นเยียบ ท่องคาถาบทสั้นในใจอย่างคล่องแคล่ว *25... 24... 23...* ทางด้านปกรณ์ กำลังรับมือกับวิญญาณร้ายที่พยายามดลใจให้เกิดภาพหลอน ร่างสูงโปร่งร่ายอาคมสะกดทับอย่างต่อเนื่อง แม้ใบหน้าจะเริ่มมีเหงื่อซึมแต่แววตายังคงมั่นคง ชายหนุ่มคอยเหลือบมองเด็กหนุ่มเป็นระยะด้วยความกังวลลึกๆ — *เด็กนี่... มีพรสวรรค์ในการซึมซับและประยุกต์ใช้อาคมได้เร็วกว่าที่คิด มากเสียจนน่าตกใจ...* *5... 4... 3...* รณพีร์แทงมีดอาคมลงกลางวัตถุดินเผานั้นอย่างเด็ดขาด เสียงกรีดร้องโหยหวนดังทะลุโสตประสาทพร้อมกับแสงสีทองที่ระเบิดออกมาจากใต้พื้นดิน เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกท่วมร่างของกุมารสะกดวิญญาณจนสลายกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา วิญญาณอาฆาตที่เคยดุร้ายพลันชะงักงัน ดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ ร่างกายที่บิดเบี้ยวเริ่มคลายตัวลงก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวลอยหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบสงบกลับคืนสู่ชั้นใต้ดินอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของรณพีร์ที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ปกรณ์เดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือหนาออกไปตรงหน้าเด็กหนุ่มเพื่อช่วยพยุงให้ลุกขึ้น "ทำได้ดีมาก รณพีร์" ปกรณ์เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและจริงใจ "ไม่คิดว่าเธอจะอ่านกลลวงของอาคมระดับนี้ออกตั้งแต่ครั้งแรก... ดูท่าว่าฉันคงต้องประเมินศักยภาพของเธอใหม่เสียแล้ว" รณพีร์เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นอา เอื้อมมือไปจับแขนแกร่งเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืน แม้สีหน้าจะยังคงความมึนงึดตามนิสัย แต่แววตากลับเปล่งประกายความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ขอบคุณครับคุณอา... ว่าแต่ อาคมพวกนี้ ใครเป็นคนเอามาฝังไว้กันแน่ครับ?" ปกรณ์หุบยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีเมื่อมองไปยังเศษซากดินเผาที่หลงเหลืออยู่ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง "นั่นไม่ใช่ฝีมือของวิญญาณเร่ร่อนทั่วไป... แต่มีคนจงใจใช้ 'มัน' เพื่อสะกดรอยตามเรามาตั้งแต่คดีแรกที่สำนักงานแล้ว" ขณะที่ทั้งสองกำลังใช้ความคิด ทันใดนั้น ไฟนีออนทั่วทั้งชั้นใต้ดินก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสเภดังขึ้นจากบันไดทางลง เสียงนั้นไม่ได้มาจากมนุษย์ และไม่ใช่เสียงของวิญญาณ... แต่เป็นเสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตที่ลากยาวมาพร้อมกับกลิ่นอายไสยเวทมืดมนระดับที่แม้แต่ปกรณ์ยังต้องขมวดคิ้วแน่น เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูลงมา พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่เอמהชื่อของรณพีร์ออกมาอย่างแผ่วเบา... "เจอตัวแล้ว... ทายาทคนสุดท้ายแห่งตระกูลรณ..." (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอาปกรณ์และน้องพีร์ด้วยกันเสมอนะครับ)