ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงชั้นดีไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางของสำนักงานสืบสวนคดีพิเศษ ‘บูรพาเวท’ ดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ความเงียบงันที่โรยตัวอยู่ระหว่างคนสองคนกลับหนักอึ้งเสียจนเสียงเข็มวินาทีบนนาฬิกาโบราณฝาผนังดังชัดเจนราวกับเสียงค้อนทั่ง “เจอตัวแล้ว... ทายาทคนสุดท้ายแห่งตระกูลรณ” ประโยคสั้นๆ ที่ดังขึ้นก่อนหน้านี้ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรณพีร์ เด็กหนุ่มหน้ามึนผู้กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าม้าหนาทึบกวาดตามองเอกสารแฟ้มลับสีแดงชาดที่ถูกผลักมาตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน เขายังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก ราวกับสิ่งที่เพิ่งอ่านผ่านตาเป็นเพียงรายงานสภาพอากาศประจำวัน ไม่ใช่ประวัติชีวิตส่วนตัวที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจนหมดเปลือก “เอกสารครบถ้วนดีครับคุณอา” รณพีร์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นัยน์ตาคู่คมช้อนขึ้นสบตากับชายหนุ่มร่างสูงผู้มีศักดิ์เป็น ‘อา’ ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกใส มองทัศนียภาพยามบ่ายของกรุงเทพมหานครเบื้องล่าง “แต่ผมคิดว่าตัวเองคงไม่มีคุณสมบัติพอจะมานั่งอ่านกระดาษพวกนี้ร่วมกับสำนักงานระดับประเทศหรอกนะครับ” ปกรณ์ (คุณอาสุดโหดแห่งวงการไสยเวท) ปรายตามองหลานชายแท้ๆ ที่ดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่มากกว่าที่เห็นภายนอก ใบหน้าคมคายเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ได้ สันจامโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยบ่งบอกถึงความครุ่นคิด อาหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินสาวเท้ายาวๆ กลับมานั่งลงที่เก้าอี้ทำงานฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มแผ่ไอเย็นเยือกและแรงกดดันระดับสูงออกมาตามสัญชาตญาณนักล่าวิญญาณ “ปฏิเสธคำเชิญของหน่วยงานรัฐระดับนี้ เกรงว่าจะไม่ง่ายอย่างที่คิดนะเจ้าพีร์” ปกรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานไม้สักเป็นจังหวะช้าๆ “อีกอย่าง... รอยประทับวิญญาณระดับสามเหลี่ยมสีชาดที่ติดอยู่บนต้นคอของเธอตั้งแต่วันเกิดเหตุที่โกดังร้างฝั่งธนฯ นั่น ไม่ใช่สิ่งที่เด็กมัธยมปลายธรรมดาจะแบกรับไว้ได้ลำพังหรอกนะ” รณพีร์ชะงักไปเล็กน้อย มือที่ถือถ้วยชาอะลุ่มอล่วยหยุดกลางอากาศ แม้ภายนอกจะยังตีสีหน้าตายด้าน แต่ภายในใจกลับเกิดคลื่นระลอกใหญ่ ระบบ 'เนตรสยบวิญญาณ' ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของเขาเริ่มสั่นเตือนเบาๆ พร้อมกับตัวเลขพลังงานเวทที่กระพริบถี่เป็นสีเหลืองอำพันบนเรตินา *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแผ่ขยายของเขตอาคมชั้นสูง ตารางค่าพลังเวทของคุณอา [ปกรณ์] อยู่ในระดับ 'ผู้ชำระบาญขั้นที่ 4' – คำแนะนำ: หลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรงและใช้ไหวพริบเจรจา]* เด็กหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ซ่อนประกายความระแวดระวังไว้ภายใต้ร่มเงาของเส้นผมหน้าม้า เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวลก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นอาตรงๆ “ถ้าผมบอกว่าผมจัดการรอยประทับนั่นเองได้... คุณอาจะยังต้องการให้ผมมาเป็นเบ๊ฝึกหัดในสำนักงานนี้อยู่อีกเหรอครับ” พีร์ย้อนถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อยตามนิสัยปากแข็ง ปกรณ์ไม่โกรธ ชายหนุ่มกลับยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมเข้มนั้นดูอันตรายขึ้นเป็นเท่าตัว “จัดการเองงั้นรึ? หึ... สารพิษวิญญาณตระกูลอัคคีภาคีที่ตกค้างอยู่ในร่างของเธอกำลังกัดกินเส้นลมปราณทีละน้อย เธอยังมีเวลาเหลืออีกไม่ถึงเจ็ดวันก่อนที่วิญญาณครึ่งหนึ่งจะหลุดออกจากร่าง ถ้าคิดว่าเด็กมึนๆ อย่างเธอจะหาตัว 'ผู้ปรุงยาถอนพิษ' ในตำนานเจอเองได้ภายในเจ็ดวันก็ตามใจ... แต่ถ้าเซ็นสัญญาฉบับนี้ ตำแหน่งผู้ช่วยพิเศษระดับสูงพร้อมเบี้ยเลี้ยงเดือนละห้าหมื่นบาทและการคุ้มครองจากอา จะเป็นของเธอทันที” แฟ้มเอกสารสีแดงถูกดันกลับมาตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมกับปากกาหมึกซึมด้ามหรู รณพีร์ก้มมองเอกสารสลับกับใบหน้าของคนเป็นอา สมองคำนวณความได้เสียอย่างรวดเร็ว ตัวเลขห้าหมื่นบาทไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับเด็กวัยรุ่นที่ต้องหาเงินจ่ายค่าเช่าห้องและค่าอุปกรณ์ไสยเวท แต่อะไรที่แลกมาด้วยการผูกมัดกับองค์กรลับย่อมมีเงื่อนไขซ่อนเร้นที่อันตรายถึงชีวิต “ห้าหมื่นบาทกับความเสี่ยงโดนผีลากไปกินตับ...” พีร์พึมพำเบาๆ ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมือ “ฟังดูเป็นธุรกิจที่ขาดทุนย่อยยับเลยนะครับคุณอา” “แต่เป็นทางรอดเดียวที่จะทำให้เธอไม่ต้องตายก่อนเรียนจบชั้น ม.6” ปกรณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ตระกูลรณถูกสาปให้มีอายุไม่เกินยี่สิบปี... และปีนี้เธอกำลังจะอายุครบสิบแปด ปีหน้าคือเขตอาคมมรณะ หากปราศจากความช่วยเหลือจากตำราลับของสำนักงานบูรพาเวท ไม่มีทางที่เธอจะรอดพ้นจาก ‘พิธีสังเวยเงา’ ในคืนจันทราดับได้” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที รณพีร์นิ่งงันไปชั่วขณะ ข้อมูลเรื่องคำสาปตระกูลรณเป็นสิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบจากระบบเมื่อไม่นานมานี้ แต่การที่ปกรณ์รู้อย่างละเอียดลออถึงขนาดระบุวันเวลาได้ แสดงว่าเรื่องราวเบื้องหลังการตายของพ่อแม่เขาเมื่อสิบปีก่อนจะต้องเกี่ยวข้องกับสำนักงานแห่งนี้อย่างแน่นอน เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก1เฮือก ตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่ ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นชั่วแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามเดิม “ก็ได้ครับ... ผมตกลงร่วมงานด้วย” รณพีร์จรimปลายปากกาลงบนกระดาษสัญญาอย่างไม่ลังเล ลายมือหวัดแต่สวยงามปรากฏขึ้นบนบรรทัดสุดท้าย “แต่บอกไว้ก่อนนะครับว่าผมไม่ใช่ลูกน้องที่สั่งซ้ายหันขวาหันง่ายๆ หรอกนะ” ปกรณ์มองลายเซ็นนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารเก็บเข้าลิ้นชักอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยปาก “ยินดีต้อนรับสู่สำนักงานสืบสวนคดีไสยเวทบูรพาเวทอย่างเป็นทางการ... ผู้ช่วยพิเศษรณพีร์” ทว่า ในวินาทีที่หมึกบนกระดาษแห้งสนิท เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก หลอดไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่รัวสลับกับความมืดมิดที่โรยตัวลงอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดเล็กทำให้ข้าวของบนโต๊ะทำงานสั่นระรัว *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบร่องรอยพลังงานวิญญาณระดับภัยพิบัติทะลักเข้าสู่ชั้นใต้ดินของสำนักงาน – เขตแดนกักกันถูกทำลาย เป้าหมาย: ผู้ครอบครองเนตรสยบวิญญาณ]* ปกรณ์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในพริบตาเดียว มือหนาควักยันต์กระดาษสีทองอร่ามออกจากกระเป๋าเสื้อสูท “ดูเหมือนแขกไม่速เชิญจะมาเร็วกว่าที่คิด... คว้ากระเป๋าของเธอไว้ เจ้าพีร์ เราต้องลงไปชั้นใต้ดินเดี๋ยวนี้!” รณพีร์ไม่รอช้า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำงานทันที ร่างโปร่งดีดตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับนัยน์ตาสสีดำสนิทที่แปรเปลี่ยนเป็นประกายสีเงินยวงยามเมื่อเนตรสยบวิญญาณตื่นตัวเต็มที่ ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ขยับตัวไปยังประตูทางออก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นจากเพดานห้องเหนือศีรษะ ราวกับมีบางสิ่งกำลังไต่ลงมาจากมุมมืด และในวินาทีที่เงาดำมหึมาพุ่งทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความตายอันน่าสะพรึงกลัว ประตูห้องทำงานก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่เอ่ยประโยคชวนขนหัวลุก “ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... ทายาทคนสุดท้าย พวกเราตามหาแกมานานเหลือเกิน” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับเรามา ณ ที่นี้นะครับ — เข็มทิศมองวิญญาณ