ระบบเนตรสยบวิญญาณทำงาน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและธูปหอมเกรดต่ำลอยอวลอยู่ในห้องเช่าอับชื้น แสงไฟจากหลอดฟلูออเรสเซนต์กะพริบถี่ทุกสามวินาทีราวกับมันกำลังพยายามส่งสัญญาณเตือนอะไรบางอย่าง รณพีร์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าวงสายสิญจน์ที่ถูกโยงใยด้วยเลือดสดๆ บนพื้นกระเบื้องยางสีหม่น เด็กหนุ่มกวาดสายตามองร่องรอยการทำพิธีกรรมที่บิดเบี้ยวผิดหลักไสยเวทโบราณอย่างพินิจพิเคราะห์ นิ้วเรียวยาวขยับแตะเข้าที่กรอบแว่นสายตาเล็กน้อย ในขณะที่นัยน์ตาคู่คมกริบภายใต้เลนส์ใสกำลังสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ ของบางสิ่งที่คนธรรมดามองไม่เห็น *[ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยอาคมระดับกลาง: คาถากลืนวิญญาณสายมาร]* *[คำเตือน: พลังงานไสยเวทรอบตัวกำลังผันผวน มีความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะย้อนกลับของอาคม 14%]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มหน้ามึนอย่างรณพีร์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า พีร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พร้อมกับออกคำสั่งในใจอย่างไร้สุ้มเสียง *'ระบบ เปิดใช้งานเนตรสยบวิญญาณขั้นสมบูรณ์'* ฉับพลัน ทัศนียภาพรอบกายก็เปลี่ยนไป โลกสีเทาหม่นของห้องเช่าถูกย้อมด้วยเส้นแสงสีแดงฉานและสีดำสนิท เส้นใยอาคมนับร้อยเส้นโยงใยจากศพไร้ญาณบนเตียงนอน พาดผ่านหน้าต่าง ยืดออกไปสู่ตรอกซอกซอยด้านนอก อาคมเหล่านี้ไม่ได้ถูกทำขึ้นเพื่อสะสะกดวิญญาณธรรมดา แต่มันคือ "ตะขอเบ็ด" ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงบางสิ่งบางอย่างให้ติดกับ "เดินหมากพลาดไปก้าวหนึ่งแล้วสินะครับ..." พีร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความเฉียบคม มือขวาล้วงหยิบยันต์กระดาษสาลงอักขระสีชาดขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวโคร่ง ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ก้าวเท้าสะกดรอยตามเส้นแสงสีแดงนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง *แอ๊ด...* บานประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับปรากฏขึ้นที่กรอบประตู กลิ่นอายความกดดันอันหนักหน่วงแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ปกรณ์ หรือที่คุณอาผู้เข้มงวดของรณพีร์ ยืนกอดอกมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาคมกริบที่อ่านไม่ออก "ดื้อเงียบแอบมาคนเดียวอีกแล้วนะ รณพีร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระอาปนดุ ปกรณ์กวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มหน้ามึนที่ยังคงตีสีหน้านิ่งสนิท พีร์ถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาพับลงครึ่งหนึ่งก่อนจะหันไปสบตาผู้เป็นอา "ผมไม่ได้ดื้อครับคุณอา แค่ไม่อยากให้คดีนี้หมดอายุก่อนที่หลักฐานจะหายไปต่างหาก อีกอย่าง... ระบบมันบอกว่าเวลาจำกัดนะครับ" ปกรณ์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างมั่นคง รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นกระเบื้องดังก้อง เขาหยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่ม ยื่นมือหนาขึ้นเคาะหน้าผากมนเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "ระบบอะไรของเธอจะฉลาดกว่าประสบการณ์สิบปีของฉันกัน ห๊ะ? รู้ไหมว่าอาคมชุดนี้ถ้าแตะสุ่มสี่สุ่มห้า วิญญาณของเธออาจจะถูกดึงเข้าไปแทนที่ศพนั้นแล้วก็ได้" "แต่ผมก็ใช้เนตรสยบวิญญาณแกะรอยจนเจอต้นตอแล้วนี่ครับ" พีร์เถียงเสียงเรียบ พร้อมกับยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเองเบาๆ แก้เก้อ "อีกอย่าง... ผมไม่ได้มามือเปล่า" เด็กหนุ่มสะบัดมือเบาๆ เส้นแสงสีแดงที่ระบบแสดงผลเมื่อครู่ถูกถ่ายทอดลงบนแผ่นยันต์ในมือจนเกิดแสงเรืองรอง ปกรณ์หรี่ตามองร่องรอยอาคมนั้นทันที ประกายความแปลกใจวาบผ่านนัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่มชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม "นี่มัน... คาถาถักทอโลหิตของสำนักเงาพยัคฆ์ไม่ใช่หรือ" ปกรณ์พึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นหลายส่วน "พวกมันไม่ได้แค่ต้องการปลิดชีวิตเหยื่อ แต่กำลังใช้เหยื่อเป็นสื่อกลางเพื่อเปิด 'ประตู' บางอย่าง... รณพีร์ ถอยไป!" ยังไม่ทันที่ปกรณ์จะพูดจบประโยค พื้นห้องเบื้องล่างก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เส้นสายสิญจน์เลือดบนพื้นส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับมีชีวิต รอยเลือดแห้งกรังกลับกลายเป็นสีแดงสดพวยพุ่งขึ้นมาเป็นลำแสงสีดำทะมึน พุ่งตรงเข้าหากลางหน้าอกของทั้งคู่ด้วยความเร็วสูง ปกรณ์คว้าแขนของรณพีร์กระชากถอยหลังหลบวิถีพุ่งชนได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้ข้าวของในห้องกระจัดกระจาย เศษกระจกหน้าต่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบของรณพีร์ก็ดังขึ้นถี่รัวจนแทบระเบิดในหัว *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการตื่นของ 'เจ้าบ้านแห่งห้วงนิทรา' อาคมถูกย้อนกลับโดยสมบูรณ์!]* *[คำสั่งพิเศษจากระบบ: จงเลือก ระหว่าง 'ยอมรับการเชื่อมต่อ' เพื่อรับพลังมหาศาล หรือ 'ทำลายจุดเชื่อม' แลกกับการสูญเสียพลังเนตรชั่วคราว]* พีร์กัดฟันแน่น นัยน์ตาสะท้อนภาพเงาดำมหึมาที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นห้อง ร่างเงานั้นมีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่จ้องมองมาที่พวกเขาอย่างกระหายเลือด และในวินาทีเป็นตายนั้นเอง มือหนาของปกรณ์ก็คว้าไหล่ของเขาไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ข้างหูท่ามกลางเสียงคำรามก้องของวิญญาณร้าย "อย่าลังเล... เลือกว่าจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับอา หรือจะให้ฉันจัดการมันคนเดียว?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับน้องพีร์และคุณอาปกรณ์นะครับ