เปิดโปงหน้ากากคนใน

"อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว... รณพีร์" น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ ราวกับเสียงขูดขีดของกระดูกผีที่ลอยมาจากก้นบึ้งของขุมนรก เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทนับสิบชีวิตรายล้อมวงล้อมแคบเข้ามาทุกที กลิ่นอายไสยเวทสายมืดอบอวลจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น รณพีร์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนที่ปิดบังใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำ ไหวพริบในหัวหมุนวนด้วยความเร็วสูง ระบบ 'เนตรสยบวิญญาณ' ในสมองส่งเสียงเตือนระรัวเป็นสัญญาณชีพจรที่ใกล้แตกลำโพง ตัวเลขค่าพลังงานอาคมรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล จนกระทั่งสายตาของเด็กหนุ่มหน้ามึนไปสะดุดเข้ากับบางสิ่ง... รอยสักรูปยันต์อักขระโบราณที่โผล่พ้นชายแขนเสื้อของหนึ่งในมือสังหาร มันไม่ใช่รอยสักของพวกนอกกฎหมายไสยเวททั่วไป แต่มันคือตราประทับประจำหน่วยสืบสวนพิเศษขั้นสูงของสำนักงานไสยเวทรัฐบาล "พวกคุณไม่ได้มาเพื่อฆ่าปิดปากอย่างเดียวสินะครับ..." รณพีร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ใบหน้ามึนตึงของเขาทำให้คนในชุดคลุมชะงักไปชั่วขณะ "การเคลื่อนไหวของพวกคุณในค่ำคืนนี้ อาศัยรหัสผ่านระดับปรมาจารย์ และเส้นทางหลบหนีที่ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลลับของส่วนกลาง... คนนอกไม่มีทางเจาะระบบระดับนั้นได้ด้วยตัวคนเดียว" ปกรณ์ก้าวเข้ามาขนาบข้างเด็กหนุ่มอย่างเงียบเชียบ มือหนาของชายหนุ่มมาดขรึมกำด้ามมีดอาคมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกวาดมองผู้มาเยือนด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตตรงหน้าเป็นชิ้นๆ หากพวกมันกล้าแตะต้องเด็กคนนี้ "ฉลาดสมกับที่เป็นเด็กในคาถาของคุณปกรณ์..." เสียงหัวเราะแห้งแล้งดังลอดออกมาจากใต้ฮู้ดของชายผู้ยืนอยู่ตรงกลาง เขาค่อยๆ เอื้อมมือเปิดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่มีแผลเป็นน่ากลัว และรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "สารวัตรธนา... หรือพวกเราควรจะเรียกเขาว่า 'หนอนบ่อนไส้' ประจำกรมตำรวจดีล่ะครับ" รณพีร์หรี่ตาลงเล็กน้อย ข้อมูลทั้งหมดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์เริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง 4 ศพ, การหายตัวไปของคัมภีร์โบราณ และร่องรอยการทำลายหลักฐาน ทั้งหมดชี้เป้าไปยังบุคคลระดับสูงที่คอยถือหางให้อาชญากรไสยเวทเหล่านี้อยู่เบื้องหลัง "คุณขายวิญญาณให้พวกมันแลกกับอะไรครับตำแหน่งผู้บัญชาการ หรือว่าเศษเงินสกปรกที่ย้อมด้วยเลือดของเหยื่อ" รณพีร์ย้อนถาม น้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อยเพื่อดึงความสนใจ ขณะที่นิ้วมือข้างขวากำลังลากผ่านอากาศ วาดอักขระลับเพื่อเปิดใช้งานฟังก์ชันเชื่อมต่อระบบสำรอง "ปากดีนักนะไอ้เด็กเวร! จัดการมัน อย่าให้เหลือแม้แต่ซากกระดูก!" สารวัตรธนาคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าที่เคยสุขุมบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย สิ้นคำสั่ง เงาร่างในชุดดำนับสิบพุ่งเข้าใส่ดั่งฝูงหมาป่ากระหายเลือด อาคมสายมืดพุ่งทะยานแหวกอากาศ เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณอาฆาตดังระงมจนแก้วหูแทบแตก ปกรณ์เคลื่อนไหวราวกับพายุหมุน มีดอาคมในมือสะบัดออก สร้างม่านพลังสีทองอร่ามปกป้องทั้ง2ชีวิต แรงปะทะระหว่างไสยเวทโบราณและอาคมมืดสร้างคลื่นกระแทกจนพื้นคอนกรีตร้าวเป็นทางยาว เศษหินและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "อาครับ ซ้ายมือ... คนที่สามจากขวา มันกำลังร่ายอาคมสะท้อนย้อนกลับ ระวังตัวด้วยนะครับ!" รณพีร์ตะโกนบอกพร้อมกับดีดตัวหลบคมดาบที่พุ่งเฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ไหวพริบและความรวดเร็วของเด็กหนุ่มพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ระบบเนตรสยบวิญญาณแสดงผลค่าสถานะการต่อสู้แบบเรียลไทม์ ทำให้เขาสามารถอ่านทางการโจมตีของศัตรูได้ก่อนที่พวกมันจะลงมือเสียอีก ปกรณ์พยักหน้ารับ ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าประชัตตัวเป้าหมายตามคำชี้เป้าอย่างแม่นยำ เพียงพริบตาเดียว ร่างของมือสังหารก็กระเด็นกระแทกกำแพงหมดสติไปในทันที ทว่า จำนวนของอีกฝ่ายมีมากเกินกว่าจะรับมือไหวทีละคน สารวัตรธนายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น เขายกมือขึ้นระดับอก พร้อมกับท่องคาถาลับบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתึบลงทันตาเห็น "คิดว่าพวกแกจะรอดออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ งั้นเหรอ? วง อคมกักวิญญาณ... ทำงาน!" พริบตาเดียว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของรณพีร์และปกรณ์ก็เรืองแสงสีเลือด อักขระโบราณนับร้อยผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบทั้งคู่ไว้ในกรงขังพลังงานที่มองไม่เห็น แรงกดมหาศาลกดทับลงบนบ่าจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจเริ่มติดขัด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากของรณพีร์ "ระบบ... ตรวจพบการแทรกแซงจากอาคมระดับสูง... กำลังสูญเสียพลังงาน..." เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเด็กหนุ่มอย่างต่อเนื่อง รณพีร์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่นัยน์ตากลับฉายแววเด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่าหากพลาดท่าในตอนนี้ ความลับทั้งหมดจะถูกฝังกลบ และพวกมันลอยนวลอย่างแน่นอน มือเรียวเอื้อมไปหยิบยันต์โบราณชิ้นสุดท้ายที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ แม้ร่างกายจะแทบขยับไม่ได้ แต่รอยยิ้มมุมปากของเด็กหนุ่มหน้ามึนกลับปรากฏขึ้น "คุณอาครับ... ดูเหมือนเราจะต้องเล่นไม้ตายกันแล้วล่ะครับ" ปกรณ์หันมาสบตากับเด็กหนุ่ม รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างไร้ความลังเล แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ลงมือทำการสวนกลับ ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหัวที่เคยเป็นสีดำสนิทก็ถูกฉีกกระชากออกเป็น2เสี่ยงด้วยสายฟ้าสีครามขนาดมหึมา เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าถล่มสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมือง พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดกิโมโนโบราณสีขาวบริสุทธิ์ ที่ก้าวเดินลงมาจากความว่างเปล่าอย่างไร้แรงโน้มถ่วง กลิ่นอายกดดันระดับมหาเทพแผ่ขยายออกไปจนกลุ่มมือสังหารทั้งหมดทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สารวัตรธนาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน "มะ... เป็นไปไม่ได้... ท่านผู้นั้น... ทำไมถึง..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับน้องพีร์และคุณอานะครับ