กับดักในมหาวิทยาลัย

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นอายธูปหอมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืด สัญชาตญาณดิบภายในกายของรณพีร์ส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยทันทีที่เท้าข้างหนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูหินแกรนิตของตึกคณะโบราณคดีหลังเก่า ตึกร้างที่ถูกประกาศห้ามเข้าเด็ดขาดตั้งแต่เหตุการณ์เพลิงไหม้ปริศนาเมื่อสามปีก่อน "เด็กหนุ่มหน้ามึนอย่างเธอ... กล้าหาญเกินคาด หรือโง่เขลาจนไม่รู้ว่ากำลังเดินเข้าสู่ปากเหวกันแน่นะ รณพีร์" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสจิตกดดันดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ปกรณ์ยืนกอดอกพิงเสาหินสลักลวดลายศิลปะขอมโบราณ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดที่แตกหักส่องกระทบใบหน้าคมคาย ทว่าแววตาที่มองตรงมากลับว่างเปล่าและเย็นชาจนผิดวิสัยของคุณอาผู้คอยโอบอุ้มและปกป้องเขามาตลอด รณพีร์ชะงักฝีเท้า หัวใจกระหน่ำรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อบรรยากาศวังเวงรอบกาย แต่เป็นเพราะเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทต่างหาก [ติ๊ง! ตรวจพบ 'เขตอาคมลวงตาขั้นสูง' (Illusion Barrier Tier 4)] [คำเตือน: คลื่นพลังงานจิตวิญญาณเบื้องหน้าไม่ตรงกับค่าฐานข้อมูลของเป้าหมาย (ปกรณ์)] [แนะนำ: เปิดใช้งาน 'เนตรสยบวิญญาณ' เพื่อวิเคราะห์โครงสร้างไสยเวททันที] เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามสไตล์ที่ติดตัวมา ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่ควรจะเป็นซากปรักหักพัง แต่ทว่าในสายตาที่ถูกยกระดับด้วยเนตรสยบวิญญาณ กลับมองเห็นเส้นใยสีดำนับพันเส้นโยงใยถักทอเป็นตาข่ายอาคมครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดไว้ราวกับใยแมงมุมยักษ์ "คุณอาบอกให้ผมมาหาที่ตึกคณะร้างนี่ตอนเที่ยงคืน เพื่อตรวจสอบร่องรอยของยันต์สะกดวิญญาณ... แต่ดูเหมือนว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่ใช่คุณอาตัวจริงสินะครับ" รณพีร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่มั่นคง ดวงตาสีเข้มจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ ร่างที่อ้างตัวว่าเป็นปกรณ์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่ามนุษย์ "ฉลาดสมกับที่เป็นผู้ครอบครองเนตรสยบวิญญาณ... เสียดายจริงๆ ที่เด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์เช่นเธอ ต้องมาจบชีวิตลงในสถานที่อับทึบไร้ผู้คนแห่งนี้" สิ้นคำพูด ร่างของชายหนุ่มก็สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีเทาเข้ม ก่อนจะปรากฏร่างจริงของหญิงสาวในชุดกาวน์นักวิจัยโบราณคดี ดวงตาของเธอเบิกโพงจนเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ มือข้างหนึ่งถือแผ่นยันต์โลหิตที่ยังคงส่งไอความมืดพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย "อาจารย์วิภาดา...?" รณพีร์ขมวดคิ้วแน่น ทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับอาจารย์พิเศษผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ท้องถิ่นที่เพิ่งหายตัวไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "อาจารย์ถูกอาคมครอบงำตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" "แกไม่มีสิทธิ์รู้!" เสียงหวีดแหลมบาดแก้วหูหลุดออกมาจากลำคอของหญิงสาว พร้อมกับที่แผ่นยันต์ในมือถูกโยนขึ้นสู่อากาศ อาคมขอมโบราณนับร้อยบทส่องแสงสีเลือดวาบขึ้นพร้อมกัน พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของรณพีร์สั่นสะเทือน โครงกระดูกมนุษย์โบราณที่ถูกฝังอยู่ใต้พื้นดินนับสิบโครงผุดทะลักขึ้นมาด้วยแรงอาคม พยายามคว้าข้อเท้าของเขาไว้ [ระบบประเมินสถานการณ์ฉุกเฉิน] [เป้าหมาย: หุ่นเชิดวิญญาณโบราณ (จำนวน 12 ร่าง)] [ระดับอันตราย: สูงมาก] [ข้อเสนอแนะ: รณพีร์ต้องใช้ 'ทักษะก้าวพริบตา' หลบหนีออกจากรัศมีอาคมภายใน 15 วินาที มิฉะนั้นพลังวิญญาณจะถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น] รณพีร์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาดีดตัวถอยหลังด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ทักษะเนตรสยบวิญญาณจะเอื้ออำนวย ร่างผอมเพรียวพุ่งผ่านกลุ่มโครงกระดูกที่พยายามตะปบเข้าใส่ได้อย่างฉิวเฉียด ฝุ่นละอองและเศษอิฐปลิวว่อนตามแรงกระแทก เสียงคำรามก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของอาจารย์วิภาดาดังก้องไปทั่วห้องโถงมืดทึบ ทว่า เมื่อรณพีร์ถอยมาถึงบริเวณประตูทางเข้า ประตูไม้บานใหญ่กลับปิดกระแทกเข้าหากันอย่างแรงด้วยแรงลมปริศนา พร้อมกับปรากฏอักขระโบราณสีทองแดงเรืองแสงขึ้นปิดตายทางออกทุกด้านอย่างสมบูรณ์ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือขวาเอื้อมไปแตะซองบรรจุยันต์ปราบมารที่เอวอย่างรวดเร็ว สถานการณ์ตอนนี้บีบคั้นจนแทบไม่เหลือช่องให้หายใจ การเผชิญหน้ากับผู้ใช้ไสยเวทระดับสูงในพื้นที่ปิดตายที่ถูกเตรียมการมาเป็นอย่างดี ทำให้โอกาสรอดชีวิตลดลงเหลือเพียงริบหรี่ ในจังหวะที่เงื้อมมือของโครงกระดูกร่างหนึ่งกำลังจะพุ่งเข้าประชิดแผ่นหลัง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของใครบางคนก็ก้าวทะลุผ่านม่านอาคมสีเลือดเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจนอาคมรอบด้านสั่นสะเทือน "บังajiญ... มาแตะต้องเด็กของฉันได้ยังไงกัน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่สะบัดออกไปเพียงครั้งเดียว อาคมสีเลือดทั้งหมดก็แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวในพริบตา รณพีร์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความโล่งอก ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากเรียกชื่อ ดวงตาคู่คมก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นรอยแผลเป็นแปลกประหลาดที่ต้นคอของปกรณ์ ซึ่งกำลังแผ่ไอสีดำออกมาอย่างช้าๆ... และแล้ว ปกรณ์ตัวจริงก็หันกลับมาส่งยิ้มให้เขา... รอยยิ้มที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ สิ้นเชิง [ติ๊ง! แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการซ้อนทับของจิตวิญญาณระดับ SSS ภายในร่างของ 'ปกรณ์'] [คำสั่งฉุกเฉิน: จงเลือกทันทีระหว่าง 'ถอยหนีเพื่อรักษาชีวิต' หรือ 'ชักดาบเข้าสู้กับผู้มีพระคุณ'] — เข็มทิศมองวิญญาณ