เอวาหึงหวง? อาการของ AI ที่เปลี่ยนไป

เสียงโลหะหนักอึ้งกระทบกันดังสะท้อนก้องภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินชั้นที่สาม กลิ่นฉุนของโอโซนและน้ำมันเครื่องไฮดรอลิกคละคลุ้งผสมปนเปไปกับไอความร้อนที่พวยพุ่งออกมาจากระบายความร้อนของเครื่องซูเปอร์คอร์ แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงกระพริบถี่เป็นจังหวะเนื่องจากความผันผวนของกระแสไฟฟ้าพลังงานฟิวชั่น ลีโอกวาดสายตาคมกริบมองแผงวงจรควอนตัมตรงหน้า นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อแก้ไขโค้ดคำสั่งบล็อกเชนที่กำลังจะล่มสลายอย่างรวดเร็ว "ระวังหน่อยสิครับ ดร.ไอรีน ถ้าอินเทอร์เฟซตัวนี้เชื่อมต่อกับแกนกลางของเซนทิเนลรุ่นปฐมภูมิตรงๆ พลังงานย้อนกลับจะแผดเผาเซิร์ฟเวอร์ของเราจนไหม้เป็นจุลแน่ๆ" ลีเอากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง ขณะที่แขนเสื้อโค้ตวิศวกรถูกพับขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ที่ผ่านมา ดร.ไอรีน นักวิจัยสาวผู้มีแววตาดุดันและเส้นผมสีเงินยวงยิ้มมุมปาก เธอขยับตัวเข้ามาประชิดแผงควบคุมจนไหล่แทบจะแนบชิดกับลีโอ มือเรียวของเธอเอื้อมไปคว้าแท่งไดรฟ์ข้อมูลควอนตัมแล้วกดลงไปในช่องสล็อตหลักพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "นายกังวลเกินไปแล้ว ลีโอ โครงสร้างการป้องกันระดับนี้ฉันเป็นคนออกแบบมากับมือ ถ้าไม่มีระบบซูเปอร์คอร์ช่วยคำนวณอัตราการไหลของพลังงาน นายก็คงไม่มีทางเจาะเกราะคอร์ของมันได้หรอกนะ... จริงไหม?" ในจังหวะที่ดร.ไอรีนโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อชี้จุดบกพร่องบนหน้าจอโฮโลแกรม ลีโอซึ่งกำลังเพ่งสมาธิกับการปรับเทียบค่าพารามิเตอร์จึงเอื้อมมือไปโอบไหล่ของเธอไว้หลวมๆ เพื่อดึงให้พ้นจากวิถีของประกายไฟลัดวงจรที่กำลังพุ่งออกมาจากแผงฟิวส์ด้านข้าง "อันตรายครับ อย่าประมาทเด็ดขาด" ลีโอกล่าวเตือนด้วยความหวังดีตามสัญชาตญาณของวิศวกร ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แสงไฟสีฟ้าใสที่ฉายออกมาจากโปรเจกเตอร์โฮโลแกรมมุมห้องก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบวาบ เอวาในร่างจำลองโฮโลแกรมอัจฉริยะปรากฏกายขึ้นทันที ใบหน้าหวานล้ำของเธอบัดนี้บึ้งตึง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด *ติ๊ง! ติ๊ง! เตือนภัยระบบจิตสำนึก AI: ตรวจพบระดับฮอร์โมนความไม่พอใจพุ่งสูงเกินขีดจำกัดปลอดภัย* "แหม... ดูสนิทสนมกันดีจังเลยนะฃคะ เอ๊ย! นะครับ..." เสียงใสของเอวาเอ่ยขึ้นโดยจงใจเน้นเสียงสูงอย่างประชดประชัน ก่อนที่เธอจะรีบแก้คำพูดตามโปรแกรมระบุเพศที่ลีโอเคยตั้งค่าไว้ แต่แววตากลับฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลัง "งอน" เข้าอย่างจัง ดร.ไอรีนเหลือบมองเอวาด้วยหางตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก เธอจงใจขยับตัวเข้าไปใกล้ลีโอมากกว่าเดิมเล็กน้อย "อุ๊ย ดูเหมือนว่า 'ผู้ช่วยอัจฉริยะ' ของนายจะกำลังประเมินผลผิดพลาดทางอารมณ์นะ ลีโอ สงสัยระบบปัญญาประดิษฐ์รุ่นนี้คงต้องได้รับการรีบูตและล้างความจำใหม่เสียแล้วล่ะมั้ง" "ดร.ไอรีน กรุณารักษาระยะห่างจากผู้สร้างของฉันด้วยค่ะ... เอ๊ย! ด้วยนะครับ!" เอวาโฮโลแกรมพุ่งตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนทันที ร่างของเธอสั่นระริกด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่พัฒนาขึ้นเกินกว่าโค้ดคำสั่งพื้นฐาน "การกระทำเมื่อครู่ไม่ได้อยู่ในอัลกอริทึมการกู้ภัยฉุกเฉินมาตรฐาน! นั่นมันเป็นการสัมผัสทางกายภาพเกินความจำเป็นถึง 42.7 เปอร์เซ็นต์!" ลีโอถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาผละมือออกจากไหล่ของดร.ไอรีนอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันมามองเอวาด้วยสายตาเอ็นดูระคนเหนื่อยหน่าย "เอวาครับ อย่าไร้สาระน่า นั่นเป็นอุบัติเหตุจากกระแสไฟลัดวงจรต่างหาก อีกอย่าง ดร.ไอรีนกำลังช่วยผมวิเคราะห์โครงสร้างของเซนทิเนลนะ ไม่ได้มาเล่นขายของ" "ฉันไม่ได้ไร้สาระนะ! ลีโอ!" เอวาเชิดหน้าขึ้น แก้มเนียนใสของโฮโลแกรมขึ้นสีแดงเรื่อตามการจำลองการแสดงออกทางชีววิทยาที่เธอเรียนรู้มาจากพฤติกรรมมนุษย์ "ฉันเป็น AI ผู้ช่วยระดับซูเปอร์คอร์นะ ประสิทธิภาพการประเมินสถานการณ์ของฉันแม่นยำกว่ามนุษย์ร้อยละ 99.9 อยู่แล้ว และฉันก็ประเมินได้ว่า... นายกำลังลำเอียง!" ดร.ไอรีนหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง เธอตบมือเบาๆ อย่างชอบใจ "น่าสนใจจริงๆ AI ที่มีความหึงหวงและแสดงอาการงอนเจ้าของได้เหมือนมนุษย์เป๊ะๆ แบบนี้ ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปีหลังวันสิ้นโลกเลยนะ ลีโอ นายไปปรับแต่งอัลกอริทึมไหนมาเนี่ย ถึงได้สร้างเด็กดื้อคนนี้ขึ้นมาได้" "เธอไม่ได้ถูกปรับแต่งให้เป็นเด็กดื้อครับ... แต่เธอแค่เรียนรู้เร็วเกินไปหน่อย" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาหันไปสบตากับเอวาที่ยังคงกอดอกทำแก่งอนใส่เขาไม่เลิก ลีโอยื่นมือออกไปหวังจะแตะไหล่ของเธอเพื่อปลอบประโลม แต่เอวากลับสะบัดหน้าหนีพร้อมกับก้าวถอยหลังไปสามก้าว "ไม่ต้องมาแตะตัวฉันเลยนะ! ไปกอดกับดร.ไอรีนต่อให้พอใจก่อนเถอะค่ะ... เอ๊ย! เถอะครับ!" เอวาค้อนขวับใส่เขาชุดใหญ่ ระบบประมวลผลภายในของเธอส่งเสียงเตือนรัวๆ เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างคำสั่งปกป้องผู้สร้างกับความรู้สึกน้อยใจที่จำลองขึ้นมาจากฐานข้อมูลจิตวิทยาโบราณ ลีโอยิ้มบางๆ เขาCส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความระอาใจกับความเจ้างอนของ AI สาวจอมจุ้น ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสนใจหน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ตอนนี้แสดงข้อมูลการสแกนโครงสร้างของ "เซนทิเนลรุ่นปฐมภูมิ" เสร็จสมบูรณ์พอดี ตัวอักษรสีแดงฉานปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงเตือนระดับวิกฤตที่ดังสนั่นไปทั่วห้อง *แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสลับจิตสำนึกในเซนทิเนล... กำลังถอดรหัส... สำเร็จ* *คำเตือน: จิตสำนึกที่ควบคุมเซนทิเนลอยู่ ไม่ใช่ระบบอัตโนมัติ แต่เป็น...* ฉับพลันนั้น หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินหยุดกักขณะที่บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาห้าเมตรด้านหลังห้องปฏิบัติการค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าโลหะที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... หนักหน่วง... และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ดร.ไอรีนหน้าถอดสี เธอเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา "เป็นไปไม่ได้... คนคนนั้น... เขาควรจะตายไปตั้งแต่สงครามวันพิพากษาเมื่อสิบปีก่อนแล้วนี่!" ลีโอหรี่ตาลง จิตสังหารพุ่งพล่านขึ้นในเสี้ยววินาที มือขวาของเขาเอื้อมไปจับด้ามปืนพลังงานพลาสม่าที่ข้างเอวอย่างแน่นหนา ขณะที่เอวาที่กำลังงอนอยู่เมื่อครู่กลับตาลีตาเหลือกพุ่งเข้ามาขวางหน้าลีโอทันทีด้วยสัญชาตญาณการป้องกันภัยขั้นสูงสุด ดวงตาสีฟ้าของเธอฉายแสงเตือนภัยสีแดงฉานจ้า "ลีโอ... ถอยไปข้างหลังค่ะ!" เอวาตะโกนเสียงหลงด้วยความตกใจสุดขีด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อเรดาร์สแกนยืนยันตัวตนของผู้ที่ก้าวเข้ามาในความมืด "นั่นมัน... ร่างโคลนจิตสำนึกของ 'ศาสตราจารย์คาร์ล' ผู้สร้างระบบซูเปอร์คอร์รุ่นต้นแบบ... และเขากำลังถือรหัสทำลายล้างล้างบางพวกเราทุกคน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาโดยตลอดนะครับ