พิชิตดันเจี้ยนและรับสมบัติล้ำค่า

กลิ่นโอโซนที่ผสมผสานกับคราบน้ำมันเครื่องสังเคราะห์และกลิ่นไหม้ของฉนวนความร้อนอัดแน่นอยู่ในห้องควบคุมใต้ดินระดับสามของมหานครร้าง เสียงฮัมต่ำในความถี่ห้าสิบเฮิรตซ์ของระบบระบายความร้อนฉุกเฉินดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาท ขณะที่แสงไฟสีแดงฉานจากหลอด LED ฉุกเฉินกะพริบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกนั้น ลีโอกำลังใช้ประแจปรับแรงบิดไทเทเนียมขันน็อตตัวสุดท้ายเข้ากับโครงสร้างหลักของห้องนิรภัยโบราณด้วยความระมัดระวังสูงสุด เหงื่อเม็ดโตไหลซึมลงตามแนวสันกรามของชายหนุ่ม แต่สายตาคู่คมกลับไม่มีแววความลังเลแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีอาจหมายถึงการกระตุ้นกลไกทำลายตัวเองที่ฝังอยู่ลึกใต้ชั้นหินคอนกรีตเสริมเหล็กหนากว่าสามเมตรนี้ "อัตราการคายประจุของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าลดลงเหลือสิบสองเปอร์เซ็นต์แล้วครับลีโอ ถ้าคุณยังชักช้าอยู่แบบนี้ เกราะพลังงานรอบห้องนิรภัยจะรีเซ็ตตัวเอง และเราจะต้องเริ่มถอดรหัสรอมนรกนี่ใหม่อีกรอบ ซึ่งบอกตามตรงนะคะ... ฉันขี้เกียจมานั่งคำนวณอัลกอริทึมเข้ารหัสโบราณยุคสงครามโลกครั้งที่สามนี่เต็มทีแล้ว" เสียงใสๆ ที่เจือด้วยกระแสความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นจากร่างจำลองโฮโลแกรมสามมิติที่ยืนกอดอกพิงผนังห้อง เอวาในชุดเสื้อกาวน์นักวิทยาศาสตร์สีขาวสะท้อนแสงกำลังเคาะนิ้วเรียวลงกับอากาศว่างเปล่าอย่างหัวเสีย ดวงตาสสีฟ้าใสของเธอกวาดมองตัวเลขสถิติที่วิ่งพล่านบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงด้วยความกังวล แม้เธอจะเป็นเพียง AI ผู้ช่วยอัจฉริยะที่พัฒนาจิตสำนึกขึ้นมาเอง แต่ปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่ถูกจำลองขึ้นมานั้นกลับสมจริงเสียจนลีโออดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองด้วยรอยยิ้มบางๆ "ใจเย็นน่าเอวา ระบบป้องกันชั้นสุดท้ายของอาณาเขตนี้ถูกออกแบบโดยวิศวกรยุคเก่าที่ยึดติดกับความสมมาตร ถ้าเราฝืนใช้กำลังทำลาย มันก็จะตอบสนองด้วยการบล็อกข้อมูล แต่ถ้าเราใช้วิธีคลายล็อกตามลำดับโครงสร้างโมเลกุลของพลังงาน... มันก็เป็นแค่เรื่องกล้วยๆ สำหรับอดีตช่างซ่อมเมชาอย่างผมไม่ใช่เหรอครับ" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาดึงประแจออกจากหัวน็อตตัวสุดท้ายพร้อมกับเสียงคลิกเบาๆ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ กริ๊ก! ทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลง แสงไฟสีแดงฉานทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลงในพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแสงสีฟ้าครามเย็นตาจากหลอดไฟหลักที่กลับมาทำงานอีกครั้ง หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่นับสิบจอที่ดีดตัวขึ้นกลางห้องแสดงสถานะการทำงานของระบบที่กลับคืนสู่ภาวะปกติอย่างสมบูรณ์ [ติ๊ง! ตรวจพบการปลดล็อกโครงสร้างความปลอดภัยระดับตำนานสำเร็จ] [ระบบซูเปอร์คอร์กำลังทำการซิงโครไนซ์ข้อมูลกับฐานข้อมูลโบราณ...] [ท่านได้รับสิทธิ์เข้าถึง: 'แกนพลังงานบริสุทธิ์ (Pure Energy Core - Omega Variant)' และ 'พิมพ์เขียวอาวุธหายากระดับตำนาน (Legendary Blueprint: Void-Shatter Railgun)'] เสียงแจ้งเตือนจากระบบซูเปอร์คอร์ดังขึ้นในหัวของลีโอ พร้อมกับช่องเก็บของมิติที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่วัตถุรูปทรงกระบอกสีเงินยวงจะปรากฏขึ้นกลางแท่นบูชาหินอ่อน ลีโอสาวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงที่แผ่ออกมาจากแกนพลังงานบริสุทธิ์สาด1กระทบลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา สะท้อนประกายความตื่นเต้นในแววตาที่ยากจะเก็บซ่อน "ให้ตายเถอะ..." เอวาพุ่งตัวเข้ามาใกล้ร่างของลีโอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยขณะก้มลงสำรวจข้อมูลที่ไหลทะลักเข้าสู่ระบบของเธอ "นี่มันแกนพลังงานความหนาแน่นสูงรุ่นทดลองที่สูญหายไปเมื่อสองร้อยปีก่อนไม่ใช่เหรอคะ? ค่าพลังงานสุทธิของมันก้อนเดียว... มากกว่าพลังงานที่ใช้หล่อเลี้ยงมหานครทั้งเขตได้ถึงสามปีเต็มๆ เลยนะ! และ... เดี๋ยวก่อนนะ นั่นมันพิมพ์เขียวอะไรน่ะ?" นิ้วเรียวของโฮโลแกรมสาวชี้ไปยังไฟล์ข้อมูลสามมิติขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนอยู่เหนือแกนพลังงาน มันคือแบบแปลนทางวิศวกรรมของปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าขั้นสูง (Railgun) ที่ใช้กระสุนเจาะเกราะเคลือบอนุภาคความหนาแน่นสูง นามว่า *Void-Shatter* อาวุธทำลายล้างที่ถูกบันทึกไว้ในตำนานว่าเป็นเครื่องมือสำหรับพลิกกระแสสงครามระหว่างดวงดาว ลีโอยื่นมือออกไปสัมผัสกับพื้นผิวเรียบเนียนของแกนพลังงานบริสุทธิ์ ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบภายในเปลือกห่อหุ้มนาโนคาร์บอน "ไม่ใช่แค่มีพลังงานมหาศาลอย่างเดียวนะครับเอวา" ลีโอยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "โครงสร้างการระบายความร้อนของพิมพ์เขียวนี้ถูกออกแบบมาเพื่อให้ใช้งานร่วมกับเตาปฏิกรณ์ซูเปอร์คอร์ของเราได้อย่างลงตัวพอดี ราวกับว่า... มีใครบางคนจงใจทิ้งสิ่งเหล่านี้เอาไว้รอให้เรามาเก็บกู้เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม" เอวาชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที ร่างโฮโลแกรมกอดอกและหรี่ตามองลีโอด้วยความสงสัย "คุณกำลังจะบอกว่า... ทั้งหมดนี่คือแผนการงั้นเหรอคะ? ใครจะไปรู้ล่ะว่าเราจะมาที่นี่ในวันนี้?" "ผมก็ยังไม่แน่ใจครับ" ลีโอตอบเสียงเบา ขณะที่เขากำลังเก็บแกนพลังงานบริสุทธิ์และพิมพ์เขียวลงในคลังเก็บของระบบสำเร็จ เสียงเตือนครั้งใหม่ก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะทันที [คำเตือน! ตรวจพบคลื่นความร้อนผิดปกติภายนอกรัศมีหบร้อยเมตร] [สิ่งมีชีวิตชีวะกลายพันธุ์ระดับสูงกำลังเคลื่อนที่เข้าสู่เขตหวงห้ามด้วยความเร็วสูง] [สถานะ: ตื่นจากการหลับใหล - ภัยคุกคามระดับ S] บรรยากาศภายในห้องควบคุมเปลี่ยนจากความโล่งใจกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวจางๆ จากลมหายใจของลีโอ เอวาหันขวับไปมองหน้าจอเรดาร์ที่ปรากฏจุดสีแดงฉานนับสิบจุดกำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ และที่น่ากลัวที่สุดคือ จุดศูนย์กลางของฝูงชนเหล่านั้นกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันไม่ใช่แค่สัตว์กลายพันธุ์ธรรมดา แต่เป็น... ตูมมมม! พื้นคอนกรีตเหนือศีรษะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษปูนและฝุ่นควันพวยพุ่งตลบอบอวล แรงสั่นสะเทือนทำให้โครงสร้างห้องนิรภัยสั่นคลอนอย่างรุนแรง เงาร่างมหึมาที่มีดวงตาสสีแดงฉานนับสิบคู่ค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบลงบนซากปรักหักพัง เสียงคำรามต่ำที่สั่นประสาทดังก้องไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน ลีโอกระชับปืนพกพลังงานในมือขวาแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองผ่านกลุ่มควันหนาทึบไปยังร่างมหึมาที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาหาพวกเขา โดยมีเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตดังซ้ำๆ ในหัวไม่ขาดสาย "ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะครับ..." ลีโอเอ่ยเสียงเรียบ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความท้าทาย "ลีโอคะ..." เสียงของเอวาขาดห้วงไปเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าใสของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเรดาร์สแกนพบโครงสร้างที่แท้จริงของสิ่งนั้น "นั่นมันไม่ใช่สัตว์กลายพันธุ์... แต่มันคือ *'เซนทิเนลรุ่นปฐมภูมิ'* ที่ถูกควบคุมโดยจิตสำนึกของ...!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ