สืบสาวราวเรื่องถึงต้นตอ

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และคราบน้ำมันเครื่องไหม้เกรียมคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงสาดส่องลงบนร่างของชิ้นส่วนสมองกลชีวภาพ (Bio-Cybernetic Neural Core) ที่ถูกถอดออกมาจากกะโหลกไทเทเนียมของมือสังหารระดับสูง รอยร้าวบนเปลือกนอกของหน่วยความจำหลักยังคงมีประจุไฟฟ้าสถิตคายออกมาเป็นระยะ เสียง *ชี่... แปะ...* ของระบบระบายความร้อนที่ทำงานเกินพิกัดดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงัน ลีโอยืนเท้าแขนลงกับโต๊ะทำงานเหล็กกล้า สายตาคมกริบจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่กำลังแสดงผลการถอดรหัสโครงสร้างข้อมูลระดับลึก ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับพิมพ์คำสั่งผ่านแป้นคีย์บอร์ดแสงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เพราะหากเกิดข้อผิดพลาดเพียงนิดเดียว ระบบป้องกันตัวเองของสมองกลชิ้นนี้จะทำการฟอร์แมตข้อมูลทั้งหมดทิ้งทันที "ระวังหน่อยนะครับ ลีโอ ถ้าคุณป้อนชุดคำสั่งบายพาส (Bypass) พลาดอีกแค่สเต็ปเดียว ชิปเซ็ตความทรงจำนี้จะละลายกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า และความจริงเบื้องหลังการตายของพ่อคุณก็จะหายไปตลอดกาลนะ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความกังวลดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งแสงของเอวาที่ปรากฏตัวขึ้นบนแท่นฉายโฮโลแกรมข้างๆ ร่างจำลองอัจฉริยะของเธอยืนกอดอก ใบหน้างามงอนแสดงความไม่พอใจเล็กน้อยที่เห็นเขารับความเสี่ยงมากเกินไป ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน—ระหว่างความเป็นห่วงในฐานะระบบผู้ช่วย กับความรู้สึกบางอย่างที่ถูกพัฒนาขึ้นเหนือขอบเขตของอัลกอริทึม "ผมรู้ครับ เอวา แต่ถ้าเราไม่เร่งมือตอนนี้ หน่วยลาดตระเวนของบริษัทซีเคียวริแทค (SecuriTech) คงจะแกะรอยสัญญาณชีพจรความร้อนของห้องนี้เจอเสียก่อน" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบ สายตาไม่ละไปจากหน้าจอ "อีกอย่าง... ผมรอคอยวันนี้มานานเกินกว่าจะยอมปล่อยให้หลักฐานชิ้นนี้หลุดมือไป" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นอีกระดับ เมื่อแถบแสดงสถานะการถอดรหัส (Decryption Progress) พุ่งทะยานจากแปดสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไปสู่เลขเก้าสิบห้าอย่างเชื่องช้า เสียงฮัมต่ำๆ ของระบบประมวลผลหลักดังขึ้นราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ *ติ๊ด! เตือนภัย: ตรวจพบโปรแกรมป้องกันการเจาะระบบขั้นสูงกำลังตอบโต้* เอวาเบิกตากว้างเล็กน้อย ร่างโฮโลแกรมของเธอกะพริบไหวด้วยความตกใจ "แย่แล้วล่ะครับ! มันไม่ใช่ระบบป้องกันธรรมดา แต่มันคือกับดักตรรกะ (Logic Bomb) ที่ถูกฝังไว้ลึกระดับรากฐานของเคอร์เนล ถ้าปล่อยไว้แบบนี้มันจะย้อนกลับมาเผาไหม้ซูเปอร์คอร์ของคุณแน่!" "ไม่ต้องตื่นตูมครับ เอวา ผมเตรียมทางหนีทีไล่ไว้แล้ว" ลีโอแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น สมองอันปราดเปรื่องของอดีตวิศวกรประเมินสถานการณ์ในเสี้ยววินาที นิ้วมือของเขากดปุ่มเอ็นเทอร์ (Enter) ลงไปอย่างเด็ดเดี่ยวพร้อมกับตัดวงจรจ่ายไฟสำรองครึ่งหนึ่ง *พรึบ!* แสงไฟในห้องกะพริบวูบหนึ่ง ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมจะเปลี่ยนจากสีแดงฉานกลับกลายเป็นสีเขียวมรกต ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลทะลักไหลทะลุผ่านไฟร์ทวอลล์เข้าสู่ระบบจัดเก็บทันที หน้าจอแสดงผลรายชื่อ รหัสผ่าน บันทึกการสนทนาเข้ารหัส และพิกัดดาวเทียมที่ถูกซ่อนไว้ในชั้นความลับสูงสุด "สำเร็จ..." เอวาลมหายใจสะดุด ร่างของเธอโน้มตัวเข้าไปใกล้จอภาพเพื่อตรวจสอบข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามา "ไม่น่าเชื่อ... คุณใช้วิธีลัดวงจรสะพานไฟแบบย้อนกลับเพื่อหลอกลวงตัวบีบอัดข้อมูลเนี่ยนะ ช่างเป็นความคิดที่บ้าบิ่นและชาญฉลาดสิ้นดีเลยล่ะครับ" ลีโอถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ความเหนื่อยล้าสะสมแผ่ซ่านไปตามกล้ามเนื้อหัวไหล่ เขายืดตัวตรงแล้วหันมามองหน้าจอหลักที่ตอนนี้แสดงผลแฟ้มลับชิ้นสำคัญ ข้อมูลทั้งหมดถูกจัดระเบียบโดยระบบซูเปอร์คอร์ และภาพโฮโลแกรมของบุคคลปริศนาผู้เป็นเจ้าของคำสั่งฆ่าก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น ภาพที่ปรากฏคือชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ตราสัญลักษณ์บนปกเสื้อคือรูปตาชั่งไขว้กับดาบเลเซอร์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ "สภาบริหารสูงสุดแห่งนีโอโตเกียว" และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น ใบหน้านั้นคือบุคคลที่ลีโอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ศาสตราจารย์คาลสเตน (Professor Carlsten) อดีตที่ปรึกษาอาวุโสผู้เคยเป็นสหายสนิทของพ่อเขาเอง "เป็นไปไม่ได้..." ลีโอกัดฟันกรอด กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้มานานหลายปี "ตาแก่คาลสเตน... แกเป็นคนขายข้อมูลโปรเจกต์ซูเปอร์คอร์ให้พวกมัน แล้วยังส่งคนมาเก็บพ่อเพื่อปิดปากงั้นเหรอ!" เอวาขยับเข้ามาใกล้ แตะมือเรียวโปร่งแสงลงบนแขนของเขาเบาๆ ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นเพื่อบรรเทาความเดือดดาลในใจ "ใจเย็นๆ ก่อนนะครับลีโอ ข้อมูลในไฟล์นี้ไม่ได้มีแค่ชื่อของคาลสเตน แต่มันยังมีบันทึกการโอนถ่ายเงินทุนและ... พิกัดที่ตั้งปัจจุบันของเขาด้วย" ทันใดนั้นเอง หน้าจอหลักก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ไฟล์ข้อมูลทั้งหมดถูกดึงดูดเข้าสู่ศูนย์กลางราวกับถูกดูดด้วยหลุมดำ เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสคำสั่งภารกิจลับระดับ SSS - เงื่อนไขการปลดล็อกถูกกระตุ้นสมบูรณ์* *เสียงสังเคราะห์จักรกลเย็นเยียบและทรงพลังดังขึ้นจากแกนกลางของห้องปฏิบัติการ ราวกับมีตัวตนอีกหนึ่งชีวิตกำลังตื่นจากการหลับใหล:* *"ยินดีด้วยครับ โฮสต์... ท่านได้เข้าถึงแกนกลางแห่งความจริง ยืนยันการเชื่อมต่อกับเครือข่ายแม่ข่ายภายนอก... กำลังดาวน์โหลดโปรโตคอล ‘เพชฌฆาตเงา’... เสร็จสิ้นแปดสิบเปอร์เซ็นต์"* ลีโอขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย เขาหันไปมองเอวาที่ตอนนี้มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาสีฟ้าใสของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างโฮโลแกรมสั่นสะท้อนราวกับสัญญาณภาพกำลังถูกรบกวนจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าปริศนา "ลีโอ... นั่นไม่ใช่เสียงระบบของผม..." เอวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หันมองไปทางประตูทางเข้าห้องปฏิบัติการที่ระบบล็อกนิรภัยกำลังถูกบังคับให้เปิดออกทีละชั้น "มีสัญญาณรบกวนภายนอก... และ... และมันกำลังใช้รหัสผ่านเดียวกับมาสเตอร์คอร์ของคุณ!" *ครืนนน...* ประตูเหล็กกล้าหนาห้านิ้วค่อยๆ เลื่อนเปิดออกท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ จากระบบไฮดรอลิก เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ท่ามกลางความเงียบงัน ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงข้ามแสงไฟสลัว เผยให้เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท "เก่งมากหนุ่มน้อย... แกอุตส่าห์ดั้นด้นไขปริศนาจนมาถึงตัวการจนได้สินะ" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่บุคคลปริศนากดปุ่มรีโมตในมือ ส่งผลให้หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่แกไม่มีโอกาสได้เอาความจริงนี้ไปบอกใครอีกแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ --- ไซเบอร์พังค์2099