การลอบสังหารยามวิกาล

เสียงโลหะเสียดสีกันเบาหวิวเหนือกรอบหน้าต่างระเบียงชั้นสี่ เป็นสัญญาณเตือนภัยเดียวที่รอดพ้นจากการตรวจจับของระบบความปลอดภัยระดับสี่ ลีโอซึ่งกำลังนั่งขัดเกลาแผงวงจรควอนตัมอยู่ใต้แสงไฟนีออนสีส้มสลัว ชะوبมือที่ถือหัวแร้งไฟฟ้าทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังมุมห้องโดยไม่ต้องหันไปมองหน้าจอแสดงผล "เอวา โครงข่ายเซ็นเซอร์รอบนอกถูกตัดขาดเมื่อสามวินาทีที่แล้ว... ไม่ใช่ความผิดพลาดของฮาร์ดแวร์ใช่ไหมครับ?" ลีโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าเยือกเย็นและมั่นคง ร่างโฮโลแกรมสีฟ้าครามของเอวาปรากฏขึ้นเหนือโต๊ะทำงานทันที ใบหน้าเรียวสวยฉายแววตึงเครียด แววตาดิจิทัลกะพริบถี่เพื่อประมวลผลข้อมูลจากกล้องวงจรปิดตัวสำรองที่ใช้พลังงานอิสระจากแบตเตอรี่กราฟีน "ไม่ใช่ความผิดพลาดค่ะ... อ่า ขออภัยค่ะ ดิฉันหมายถึง 'ไม่ใช่ความผิดพลาดครับ ลีโอ' ช่วงนี้ติดสำนวนจากฐานข้อมูลเก่าไปหน่อย" เอวาแก้คำพูดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแสดงภาพสามมิติความร้อนผ่านแว่นตาอัจฉริยะของลีโอ "มีสิ่งมีชีวิตหรืออาจเป็นหุ่นยนต์แทรกซึมระดับนาโนกำลังเคลื่อนตัวผ่านม่านพลังงานความร้อนด้านนอก สัญญาณชีพจรต่ำมาก... พวกมันใช้ระบบพรางตัวเชิงความร้อนรุ่นล่าสุดจากเครือข่ายมืด" "องค์กรเงาไม่ได้เสียเวลาส่งมือสมัครเล่นมาแน่" ลีโอยิ้มมุมปากเล็กน้อย วางหัวแร้งลงบนแท่นวางอย่างระมัดระวัง หยิบปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า (Rail-Pistol) ที่ปรับแต่งเป็นพิเศษขึ้นมาตรวจสอบสลักนิรภัย "เช็คกระสุนและเตรียมเปิดใช้งานระบบซูเปอร์คอร์โหมดโอเวอร์คล็อกระดับหนึ่งได้เลยครับเอวา เราอาจต้องต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะกระจกเบาๆ สสามครั้งดังขึ้นที่หน้าต่างราวกับเสียงเคาะประตูบ้านของเพื่อนสนิท ทั้งที่ความจริงแล้วไม่มีใครสามารถปีนขึ้นมาถึงชั้นนี้ได้โดยไม่ใช้เกราะต่อต้านแรงโน้มถ่วง ชั่วพริบตานั้นกระจกกันกระสุนหนาห้านิ้วก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วนับพันชิ้นลอยค้างกลางอากาศเนื่องจากสนามพลังงานแม่เหล็กชั่วคราวที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันเสียงรบกวน ร่างสีดำทมิฬสามร่างพุ่งทะยานเข้ามาในห้องด้วยความเร็วสูงราวกับเงาพราย ใบมีดโมเลกุลในมือของพวกมันเปล่งประกายสีฟ้าเยือกเย็น สะท้อนกับแสงไฟในห้องจนเกิดเป็นภาพที่น่าหวาดหวั่น มือสังหารแถוหน้าพุ่งเป้ามาที่ลีโอโดยตรง ปลายมีดพุ่งเข้าสู่จุดตายบริเวณลำคอในเสี้ยววินาที แต่ลีโอมิได้ตื่นตระหนก เขาก้มตัวลงต่ำอย่างแนบเนียนพร้อมกับใช้เท้าเตะขาโต๊ะทำงานเหล็กกล้าให้ล้มลงเป็นโล่กำบัง วิถีมีดเฉียดผ่านเส้นผมของเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการพุ่งตัวทำให้กระดาษบันทึกงานกระจายว่อน "เอวา! รบกวนเบี่ยงเบนระบบการมองเห็นของพวกมันด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ต่ำสี่วินาทีครับ!" ลีโอตะโกนสั่งการขณะที่กลิ้งตัวหลบการโจมตีระลอกที่สองอย่างคล่องแคล่ว "รับทราบค่ะ ลีโอ! กำลังส่งสัญญาณรบกวนผ่านตัวกระจายสัญญาณในห้อง... เริ่มต้นทำงาน ณ บัดนี้!" แสงไฟนีออนในห้องกะพริบวูบวาบ ม่านพลังงานแสงสีแดงสลับฟ้าพุ่งเข้าใส่ดวงตาเทียมของมือสังหารทั้งสามตัว ทำให้พวกมันชะงักไปชั่วขณะเนื่องจากเซ็นเซอร์การมองเห็นเกิดอาการภาพซ้อน ในจังหวะความเป็นความตายนั้นเอง ลีโอไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขายกปืนพกขึ้นเล็งอย่างแม่นยำและเหนี่ยวไกสามนัดซ้อน ปัง! ปัง! ปัง! กระสุนพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าความเร็วสูงเจาะทะลุกระดูกสังเคราะห์และแผงควบคุมหลักของมือสังหารตัวแรกและตัวที่สองล้มลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นทันที ประกายไฟสีส้มสადกระเซ็นออกมาจากอกเสื้อของพวกมัน ส่งกลิ่นไหม้ของโอโซนและแผงวงจรคละคลุ้งไปทั่วห้อง มือสังหารตัวสุดท้ายซึ่งเป็นหัวหน้าทีมรอดพ้นจากกระสุนนัดดังกล่าวเนื่องจากมันใช้ร่างของเพื่อนร่วมทีมเป็นโล่กำบัง มันคำรามออกมาด้วยเสียงสังเคราะห์ที่ถูกปรับแต่งให้ทุจริตและน่ากลัว มันเหวี่ยงดาบโมเลกุลในมือฟันโต๊ะทำงานเหล็กกล้าขาดเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย เศษเหล็กกระเด็นไปกระแทกผนังห้องจนบุบยุบ "แก... รอดไปไม่ได้หรอก วิศวกร" เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าดังลอดออกมาจากหน้ากากเหล็ก ลีโอยังคงรักษาความเยือกเย็นได้อย่างน่าทึ่ง แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับมือสังหารจะเหลือเพียงก้าวเดียว เขายกมือขึ้นระดับอก ยิ้มเยาะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "คุณพูดถูกครับ... แต่คนที่รอดไม่ใช่พวกคุณ" ทันใดนั้น ร่างโฮโลแกรมของเอวาขยายใหญ่ขึ้นครอบคลุมพื้นที่รอบตัวมือสังหาร เธอประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน เกิดเป็นสนามพลังงานควอนตัมหนาแน่นที่กดทับร่างของมือสังหารจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แรงโน้มถ่วงรอบตัวของมันเพิ่มขึ้นถึงห้าเท่าในพริบตา "ระบบซูเปอร์คอร์ทำการล็อกเป้าหมายเสร็จสิ้น... ลีโอคะ จัดการเลยค่ะ" เอวาหันมาขยิบตาให้ลีโอครั้งหนึ่งด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ลีโอก้าวเข้าไปประชิดตัว ใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่จุดเชื่อมต่อระบบประสาทหลังคอของมือสังหารอย่างแม่นยำ ร่างของมันกระตุกเฮือกก่อนจะหมดสติล้มลงฟุบกับพื้นห้อง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องพักอีกครั้ง ทว่าในหน้าจอโฮโลแกรมหลักของเอวา กลับปรากฏสัญญาณแจ้งเตือนสีแดงฉานขนาดใหญ่ พร้อมกับข้อมูลการเข้ารหัสที่ไม่รู้จักซึ่งกำลังพยายามเจาะเข้ามายังระบบหลักของห้อง [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการถ่าย3โอนข้อมูลลับจากเซิร์ฟเวอร์ภายนอก... รหัสต้นทางระบุตัวตนไม่ได้... กำลังเปิดใช้งานโปรโตคอลป้องกันขั้นสูงสุด...] เอวาหันขวับมามองลีโอด้วยสีหน้าซีดเผือด แม้เธอจะเป็นเพียง AI แต่ความหวาดกลัวในระบบจำลองกลับแสดงออกมาอย่างชัดเจน "ลีโอคะ... มีบางอย่างกำลังพยายามดึงข้อมูลจากหน่วยความจำส่วนลึกของฉัน... และ... และดูเหมือนว่ามันจะรู้ว่าคุณคือใครตั้งแต่แรกแล้วค่ะ" ก่อนที่ลีโอจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงข้อความสั้นๆ สีเลือดที่กะพริบช้าๆ กลางความมืด "ยินดีต้อนรับกลับสู่โครงการ 'โพรเมธีอุส' ...ผู้สร้างสรรค์ที่รัก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ