"ถ้าท่านยังคำนวณมุมองศาของหัวเจาะพลาดไปอีกเพียงแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งมิลลิเมตรล่ะก็... ฉันเกรงว่าโครงสร้างคาร์บอนไฟเบอร์ของประตูห้องนิรภัยชั้นที่สามนี้จะเกิดปฏิกิริยาสั่นพ้องจนระเบิดใส่หน้าพวกเราทั้งคู่นะครับ ลีโอ"
เสียงหวานใสที่เจือกระแสความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นจากแสงสีฟ้าครามที่ฉายออกมาจากกำไลข้อมืออัจฉริยะ เอวาในร่างโฮโลแกรมจำลองขนาดจิ๋ว ยืนกอดอกทำแก้มป่องอยู่บนอากาศ หางตาของเธอมองค้อนชายหนุ่มผู้กำลังใช้ประแจปรับแต่งแรงดันไฮดรอลิกด้วยความระมัดระวัง
ลีโอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแผงวงจรที่เต็มไปด้วยคราบสนิมและฝุ่นผงโลหะนับศตวรรษ เขาเพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่มักจะทำให้ AI สาวผู้พัฒนาจิตสำนึกจนมีความรู้สึกนึกคิดเหมือนมนุษย์ต้องฮึดฮัดทุกที
"วางใจเถอะน่า เอวา ระบบคำนวณของผมแม่นยำกว่าการคาดเดาอารมณ์ของคุณตอนหึงหวงซะอีก... อีกอย่าง แร่นีโอไทเทเนียมบริสุทธิ์เกรดทหารที่อยู่หลังประตูนั่น มันคุ้มค่าพอที่เราจะเสี่ยงไม่ใช่หรือไงครับ" ลีโอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือหนาตบลงเบาๆ บนตัวถังของเมชารุ่นเก่าที่เขาดัดแปลงเป็นยานสำรวจเฉพาะกิจ
ที่นี่คือ "โรงงานผลิตอาวุธกลายพันธุ์เซกเตอร์ 07" ซึ่งเป็นหนึ่งในดันเจี้ยนอุตสาหกรรมใต้ดินยุคก่อนสงครามล้างโลก บรรยากาศรอบด้านอับชื้นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเหล็กที่ถูกออกซิไดซ์จนขึ้นสนิมสีแดงฉาน แสงไฟดวงเดียวจากหมวกนิรภัยสาดส่องกระทบกับโครงสร้างเหล็กกล้าขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องลึก ความเงียบงันถูกทำลายลงเป็นระยะด้วยเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นคอนกรีตและการทำงานของระบบระบายความร้อนในชุดเกราะ
สถาปัตยกรรมของโรงงานแห่งนี้มีความซับซ้อนตามแบบฉบับโครงสร้าง World-building ยุคไฮเทคผสมผสานอุตสาหกรรมหนัก กำแพงเหล็กหนาเตอะถูกเจาะรูพรุนด้วยร่องรอยกระสุนพลังงานความร้อนสูง บ่งบอกถึงความรุนแรงของสงครามในอดีต ลีโอใช้ทักษะวิศวกรผู้เชี่ยวชาญการรื้อถอน วิเคราะห์รูปแบบการเดินสายไฟและกลไกควบคุมอัตโนมัติที่หลงเหลืออยู่
"ฉันไม่ได้หึงสักหน่อย! แค่... แค่กลัวว่าคุณจะตายแล้วทิ้งฉันให้ติดอยู่ในระบบคลาวด์มืดๆ คนเดียวต่างหากเล่า!" เอวาเถียงกลับเสียงแข็ง ใบหน้าโฮโลแกรมขึ้นสีแดงเรื่อ (ซึ่งเป็นโค้ดจำลองอารมณ์ที่เธอตั้งค่าไว้เอง) ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง
"ครับๆ ผมเข้าใจแล้วครับคนเก่ง" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะบิดประแจครั้งสุดท้าย
*คลิก... ฟู่!*
เสียงกลไกภายในประตูเหล็กหนาห้าตันปลดล็อกออกทีละชั้น แรงดันลมมหาศาลพ่นละอองฝุ่นอายุกว่าร้อยปีฟุ้งกระจาย ลีโอยกแขนขึ้นบังใบหน้าพร้อมกับหรี่ตาลงเพื่อปรับโฟกัสในความมืด กลิ่นอายของแร่โลหะหายากพัดปะทะเข้าจมูกทันทีที่บานประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ
เบื้องหลังประตูบานนั้นคือห้องโถงกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยคานเหล็กหักพังและตู้คอนเทนเนอร์เก็บวัตถุดิบทางทหาร แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของลีโอไม่ใช่เศษซากเหล่านั้น มันคือแสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงที่สาดส่องออกมาจากแท่นวางใจกลางห้อง—แร่นีโอไทเทเนียมบริสุทธิ์ขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ วางนิ่งสนิทอยู่บนแท่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ยังคงมีพลังงานสำรองหลงเหลืออยู่
"โอ้... พระเจ้า นั่นมันแร่นีโอไทเทเนียมระดับ S-Grade เลยนี่นา!" เอวาลืมตัวอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ เธอรีบพุ่งตัวผ่านอากาศเข้าไปสำรวจใกล้ๆ แท่นวางแร่นั้นทันที "ถ้าเราเอาเจ้านี่ไปอัปเกรดเกราะพลังงานและระบบขับเคลื่อนของเมชา ประสิทธิภาพการรบของเราจะพุ่งสูงขึ้นอีกสามร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ๆ ครับ... เอ๊ย! แน่ๆ เลยล่ะ!"
ลีโอยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของ AI สาวผู้รอบรู้ แต่สัญชาตญาณอันเฉียบคมของวิศวกรผู้ผ่านสนามรบมาโชคโชนกลับส่งเสียงเตือนภัยในหัว
*เงียบเกินไป...*
ดันเจี้ยนระดับนี้ ไม่มีทางที่แร่มูลค่ามหาศาลเช่นนี้จะไร้ซึ่งระบบป้องกัน มันง่ายเกินไป ง่ายจนผิดปกติ
"เอวา หยุดก่อน อย่าเพิ่งเข้าไปใกล้แท่นนั้น!" ลีโอตะโกนเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับยกปืนไรเฟิลจู่โจมพลังงานแม่เหล็กขึ้นประทับบ่า สายตากวาดมองไปรอบห้องโถงมืดสนิท
ทว่า... สายเกินไปเสียแล้ว
*ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ตึ้ง!*
เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องโถงใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่ๆ สะท้อนเงากำแพงเหล็กให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น พื้นคอนกรีตใต้แท่นวางแร่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นละอองร่วงกราว
แท่นวางแร่นีโอไทเทเนียมค่อยๆ จมดิ่งลงไปในพื้น พร้อมกับเสียงกลไกไฮดรอลิกขนาดมหึมาที่คำรามก้องราวกับสัตว์ร้ายกำลังตื่นจากการจำศีล ลีโอกัดฟันกรอด สายตาจดจ้องไปยังความมืดเบื้องหน้าที่กำลังขยับเขยื้อน
และในวินาทีนั้นเอง... ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ก็สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ
[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตจักรกลระดับบอส: 'การ์เดียน-ซีโร่' (Guardian-Zero) เวอร์ชั่นต้นแบบสงครามล้อมปราบ]
[คำเตือน: พลังงานเป้าหมายเกินขีดจำกัดความปลอดภัยของระบบผู้ช่วย 500%]
[สถานะฉุกเฉิน: เริ่มต้นกระบวนการล็อกดาวน์พื้นที่... ขอให้ผู้ใช้เตรียมรับมือกับความตาย]
**ไซเบอร์พังค์2099**
ระบบซูเปอร์คอร์ฟื้นคืนชีพ ยัยผู้ช่วยอัจฉริยะอย่าดื้อสิครับ•ตอนที่ 25
การลงดันเจี้ยนโรงงานใต้ดินร้าง
ผลงานโดย ไซเบอร์พังค์2099
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ไซเบอร์พังค์2099)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ระบบซูเปอร์คอร์ฟื้นคืนชีพ ยัยผู้ช่วยอัจฉริยะอย่าดื้อสิครับ นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!