กับดักของกองกำลังทหารรับจ้าง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและน้ำมันไฮดรอลิกที่รั่วไหลคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ลีโอนอนราบไปกับพื้นคอนกรีตเสริมเหล็กที่ผุกร่อน ความเย็นยะเยือกจากซากปรักหักพังของโรงงานอุตสาหกรรมยุคก่อนสงครามซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่แผ่นหลัง ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับเล็กน้อยเพื่อเช็คสถานะของ "ซูเปอร์คอร์" หน่วยประมวลผลควอนตัมขนาดจิ๋วที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนังบริเวณต้นคอ อัตราการเต้นของหัวใจของเขายังคงนิ่งสนิท ทว่าคลื่นสมองกลับทำงานด้วยความเร็วสูงในการวิเคราะห์เสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาทุกที "ลีโอ หกนาฬิกาทิศทางตะวันออก... ยานลาดตระเวนลาดตระเวนรุ่น 'ฮาวาล์ว' จำนวนสองลำกำลังเปิดใช้งานเรดาร์ความร้อน" เสียงหวานใสแต่เจือด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตดังขึ้นในโสตประสาท เอวาในร่างโฮโลแกรมสีฟ้าครามปรากฏตัวขึ้นลอยอยู่เหนือศีรษะของเขาไม่ถึงคืบ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะเป็นเพียงปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูง แต่รอยย่นระหว่างคิ้วและการกอดอกแน่นแสดงถึงความเครียดที่ถูกจำลองขึ้นมาได้อย่างสมจริงจนน่าทึ่ง "พวกมันใช้ระบบสแกนคลื่นความร้อนความถี่ต่ำ ถ้าคุณยังหายใจด้วยอัตรานี้ อีกสิบสองวินาที... แผงเกราะชั่วคราวที่เราซ่อนอยู่จะถูกตรวจพบ" "ผมรู้แล้วครับเอวา..." ลีโอกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสภาพแวดล้อม โครงสร้างของอาคารแห่งนี้พังทลายลงมาครึ่งหนึ่ง เสาปูนซิเมนต์ขนาดใหญ่หักโค่นกลายเป็นที่กำบังชั้นดี แต่ก็จำกัดเส้นทางหนีทีไล่เช่นกัน กองกำลังทหารรับจ้างจากกลุ่ม "ซินดิเคท" ไม่ได้ส่งคนมาแค่เดินเท้า พวกมันฉลาดพอที่จะใช้โดรนลาดตระเวนติดอาวุธนำทาง ซึ่งหมายความว่าการปะทะตรงๆ มีแต่จะทำให้พวกเขากลายเป็นรังผึ้งกระสุนพลาสม่า "แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ... เอ๊ย! ผมหมายถึง... คุณจะทำอย่างไรต่อไปครับลีโอ?" เอวาเผลออุทานด้วยความลนลานก่อนจะรีบปรับโทนเสียงให้เป็นปกติเมื่อเห็นหางตาของชายหนุ่มเหล่มองมาอย่างรู้ทัน ใบหน้าเนียนใสของโฮโลแกรมสาวขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยระบบจำลองความเขินอายที่เธอแอบติดตั้งไว้ในโปรแกรมหลักของตัวเอง "อย่ามาทำเป็นเล่นน่าเอวา สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ผมไม่มีเวลามาฟังคุณแก้ตัวเรื่องโปรแกรมอารมณ์หรอกนะครับ" ลีโอแอบอมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด ก่อนที่แววตาจะกลับมาจริงจังดั่งนักล่า ในโลกยุคหลังหายนะที่เทคโนโลยีพังทลายและทรัพยากรขาดแคลน ไหวพริบคืออาวุธเดียวที่ reliable ที่สุด ลีโอดึงกระเป๋าใส่อุปกรณ์ช่างอเนกประสงค์ออกมาจากด้านหลัง ภายในนั้นบรรจุแผงวงจรเก่า แบตเตอรี่ลิเธียมไอออนที่ใกล้เสื่อมสภาพ และตัวเก็บประจุพลังงานสูงที่เขาถอดมาจากแกนพลังงานของเมชาที่ถูกทำลายไปเมื่อวาน เป้าหมายของเขาไม่ใช่การวิ่งหนี แต่เป็นการ "ตลบหลัง" ตามแผนการที่คิดไว้ในเสี้ยววินาที "เอวา ช่วยแฮกเข้าระบบควบคุมการจ่ายไฟสำรองของซากโรงงานนี้ทีครับ ดึงพลังงานทั้งหมดมารวมไว้ที่จุดเชื่อมต่อของท่อระบายน้ำทิ้งใต้ดินตรงนี้นะครับ" ลีโอชี้นิ้วไปยังตะแกรงเหล็กขึ้นสนิมที่อยู่ห่างออกไปราวสิบเมตร "คุณจะทำ... ไม่บอกก็รู้ว่าคุณคิดจะสร้างระเบิดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP) ขนาดยักษ์สินะครับ!" เอวาเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง "แต่วัสดุพวกนี้มัน... บ้าน่า! อัตราความสำเร็จในการควบคุมแรงระเบิดให้อยู่ในวงจำกัดมีไม่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ ถ้าคำนวณพลาด สมองกลของคุณอาจจะถูกกระแสไฟฟ้าช็อตจนตายสนิทไปเลยก็ได้นะ!" "สี่สิบเปอร์เซ็นต์สำหรับคนอื่น... แต่สำหรับอดีตหัวหน้าวิศวกรแผนกรื้อถอนอย่างผม มันคือแปดสิบเปอร์เซ็นต์ต่างหากครับ" ลีโอยิ้มมุมปาก มือทั้งสองข้างทำงานอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ สายไฟสีแดงและสีน้ำเงินถูกเชื่อมเข้าด้วยกันด้วยหัวแร้งความร้อนสูงที่ดึงพลังงานจากแบตเตอรี่สำรอง ปลายนิ้วของเขาพลิ้วไหว ถอดรหัสและปรับแต่งความถี่ของตัวเก็บประจุด้วยสมาธิขั้นสุดยอด เสียงเครื่องยนต์ของโดรนลาดตระเวนลอยต่ำเข้ามาใกล้ทุกที แสงไฟสีแดงชาดจากเลนส์ตรวจจับกวาดผ่านซากปรักหักพัง สาดส่องเข้ามาใกล้จุดที่ลีโอกำลังซ่อนตัวอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ ลีโอสูดหายใจเข้าลึก ฃซุกตัวแนบกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ มือขวาถือ "อุปกรณ์ประดิษฐ์เฉพาะกิจ" ที่ประกอบเสร็จหมาดๆ ไว้แน่น ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่เงาของทหารรับจ้างที่กำลังเดินเท้าเข้ามาสมทบพร้อมปืนไรเฟิลจู่โจมรุ่นล่าสุด สาม... สอง... หนึ่ง... "ตอนนี้แหละเอวา! ปล่อยกระแสไฟฟ้า!" สิ้นคำสั่งของลีโอ เอวาปลดปล่อยคำสั่งผ่านคลื่นควอนตัมเข้าสู่ระบบสายส่งไฟฟ้าที่เหลือรอดของโรงงานทันที พลังงานไฟฟ้ามหาศาลถูกกระชากมารวมกันในเสี้ยววินาที ก่อนที่ลีโอจะโยนอุปกรณ์ประดิษฐ์ชิ้นนั้นออกไปกลางวงล้อมของศัตรู *เปรี้ยงงงงงงง!* ระเบิดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP) พุ่งทะยานออกไปพร้อมกับแสงสีฟ้าสว่างวาบราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ คลื่นพลังงานแม่เหล็กความเข้มข้นสูงแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างในพริบตา โดรนลาดตระเวนทั้งสองลำกระตุกอย่างรุนแรง ใบพัดหยุดหมุนกะทันหันก่อนจะร่วงดิ่งกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ระบบสื่อสารและชุดเกราะ exosuit ของทหารรับจ้างกลุ่มซินดิเคทเกิดอาการช็อตอย่างรุนแรง ประกายไฟพวยพุ่งออกจากแผงวงจรบนอกของพวกมัน ร่างของทหารรับจ้างล้มลงชักกระตุกไปทีละคนอย่างไร้การควบคุม ความเงียบสงบกลับคืนสู่ซากปรักหักพังอีกครั้ง มีเพียงควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากซากโดรนที่พัง ลีโอผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า สายตากวาดมองผลงานของตนเองด้วยความพึงพอใจ "ให้ตายเถอะ... คุณนี่มันบ้าบิ่นและอันตรายเป็นบ้าเลยลีโอ" เอวาถอนหายใจยาวเหยียดในร่างโฮโลแกรม แม้ปากจะบ่นแต่แววตาของเธอกลับฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "แต่ยอมรับเลยว่า... เท่เป็นบ้าเลยลีโอ... เอ่อ หมายถึง... ทำได้ไม่เลวเลยครับ" ลีโอยิ้มรับคำชมพรางเดินเข้าไปสำรวจซากเกราะของทหารรับจ้างเพื่อหาเสบียงและข้อมูลเพิ่มเติม ทว่าในวินาทีที่เขาก้มลงหยิบชิปข้อมูลสีดำสนิทจากหมวกของหัวหน้าหน่วยศัตรู หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสของซูเปอร์คอร์ที่ติดตั้งในร่างกายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องในหัว [ตรวจพบสัญญาณชีวะปริศนาจากระบบฐานทัพใต้ดินระดับลึก - 0 เมตร] [คำเตือน: วัตถุเป้าหมายไม่ใช่ทั้งมนุษย์และ AI ทั่วไป กำลังเริ่มต้นกระบวนการตื่นตัว... 3... 2... 1...] [ภารกิจระดับ SSS: "การตื่นขึ้นของบรรพบุรุษจักรกล" ถูกกระตุ้นโดยอัตโนมัติ!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับผมนะครับ --- ไซเบอร์พังค์2099