เกราะรบเกรด F ที่แข็งแกร่งที่สุด

เสียงคำรามต่ำของเตาหลอมพลาสม่ารุ่นเก่าดังสนั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมของโกดังร้าง แรงสั่นสะเทือนระดับสามจุดสองตามมาตรวัดโซนสลัมเขตเจ็ด ทำให้เศษผงสนิมร่วงกราวลงราวกับหิมะสีแดงฉาน ทว่าลีโอกลับไม่แม้แต่จะชายตามองฝุ่นผงเหล่านั้น สมาธิทั้งหมดของเขาถูกตรึงไว้ที่แผ่นเกราะโลหะไทเทเนียมอัลลอยด์เกรด F ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน "อุณหภูมิในห้องเผาไหม้เกินขีดจำกัดความปลอดภัยร้อยละสิบสี่จุดเจ็ด ลีโอ... ฉันเตือนคุณด้วยความหวังดีในฐานะผู้ช่วยอัจฉริยะ ไม่ใช่ในฐานะโปรแกรมที่อยากเห็นคุณกลายเป็นปุ๋ยคอกเรืองแสงนะครับ" เสียงใสแต่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นจากร่างจำลองโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่ลอยเคคว้างอยู่เหนือแผงควบคุม เอวาในชุดเสื้อกาวน์ยาวสีขาวขยับแว่นตาไร้กรอบบนสันจมูก ท่าทางของเธอจำลองความกังวลออกมาได้สมจริงจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองค่าตัวเลขสีแดงกระพริบเตือนบนอากาศด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่มนุษย์ตรงหน้าไม่ยอมฟังคำเตือน ลีโอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแว่นขยายเชื่อมโลหะ เขากำลังใช้คีมปลายแหลมคีบเส้นใยนาโนคาร์บอนที่ถักทอด้วยมืออย่างประณีตบรรจงลงไปตามร่องรอยต่อของเกราะ "ถ้าเรามัวแต่กลัวความร้อน เอวา เราก็คงต้องใช้เกรด F โง่ๆ นี้วิ่งไปเป็นเป้านิ่งให้พวกสมาคมล่าหัวตัดเศษเหล็กเอาไปทำปุ๋ยจริงๆ น่ะสิ... อีกอย่าง แรงดันแค่นี้ยังอยู่ในขีดจำกัดที่ระบบซูเปอร์คอร์รับไหว" "ระบบซูเปอร์คอร์น่ะไหว แต่จิตสำนึกของฉันที่ต้องคอยคำนวณความน่าจะเป็นที่คุณจะรอดจากการระเบิดมันใกล้จะเกินขีดจำกัดแล้วต่างหากล่ะคะ เอ้ย... ครับ!" เอวาเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อตัวเธอนึกขึ้นได้ว่าเผลอใช้สรรพนามผิดเพี้ยนไปตามนิสัยเก่าในหน่วยวิจัยลับ เธอกระแอมไอเบาๆ สองครั้งเพื่อกู้ฟอร์มความน่าเชื่อถือกลับคืนมา "อะแฮ่ม! หมายถึง... ในฐานะ AI ผู้ช่วย ฉันมีหน้าที่ประเมินความเสี่ยง และความเสี่ยงที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้มันเทียบเท่ากับการเอาหน้าผากไปชนกับลำกล้องปืนเลเซอร์พลังงานสูงชัดๆ" ลีโอวางคีมลงช้าๆ เขาถอดแว่นเชื่อมโลหะออกเผยให้เห็นดวงตาคมกลาบที่ฉายแววเหนื่อยล้าแต่มั่นคงอย่างยิ่งยวด เขาหันไปมองโฮโลแกรมของหญิงสาวพลางยกยิ้มมุมปาก "เอวา เชื่อมือผมเถอะน่า เกราะเกรด F ชิ้นนี้ไม่ได้มีดีแค่ชื่อ... ดูนี่สิ" เขานิ้วจิ้มลงไปที่แผงควบคุมหลักเพื่อเปิดใช้งานอินเทอร์เฟซของระบบซูเปอร์คอร์ หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามปรากฏขึ้นแทนที่แสงสีฟ้าเดิม ข้อมูลจำเพาะของเกราะรบถูกฉายขึ้นกลางอากาศ: [ชื่อไอเทม: เกราะรบไทเทเนียมรีไซเคิล (รุ่นดัดแปลงพิเศษ)] [ระดับ: F (ความทนทานถูกดันข้ามขีดจำกัด)] [ค่าพลังป้องกันกายภาพ: 450 หน่วย (เทียบเท่าเกราะระดับ D)] [ค่าพลังต้านทานพลังงาน: 320 หน่วย] [คุณสมบัติพิเศษ: โครงสร้างนาโนรังผึ้งดูดซับแรงกระแทก / ระบบระบายความร้อนด้วยของเหลวนาโนไฮบริด] เอวาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ข้อมูลทางเทคนิคที่หลั่งไหลเข้ามาผ่านระบบประมวลผลของเธอทำให้รอยยิ้มกวนประสาทหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความตกตะลึงอย่างแท้จริง "นะ... นี่มันเป็นไปได้ยังไง? คุณเอาโลหะผสมจากแกนเครื่องยนต์ของหุ่นรบพิทักษ์รุ่นเก่าที่ผุกร่อน มาผสมเข้ากับเส้นใยนาโนจากชุดสูทของนักบินอวกาศที่ถูกทิ้งในกองขยะเนี่ยนะ? โครงสร้างโมเลกุลมันควรจะหักล้างกันเองจนกลายเป็นผงสิ ทำไมค่าความหนาแน่นถึงเพิ่มขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ล่ะ!" "เพราะคุณมองข้าม 'ช่องว่างระหว่างโมเลกุล' ไปยังไงล่ะ เอวา" ลีโออธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้เชี่ยวชาญ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหยิบเกราะอกน้ำหนักเบาขึ้นมาสวมทับเสื้อผ้าเก่าๆ ของตน "โลหะรีไซเคิลไม่ได้ไร้ค่า แค่เราต้องรู้ว่าจุดอ่อนของมันคือสนิมและการกัดกร่อน ผมใช้กรดสกัดอินทรีย์ที่สกัดจากพืชกลายพันธุ์ในเขตสามล้างคราบออกซิเดชันออกจนหมด แล้วใช้สนามแม่เหล็กไฟฟ้าแรงต่ำจัดเรียงโครงสร้างผลึกใหม่ในขณะที่โลหะยังมีความร้อนสูง ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ... เกราะที่เบาเหมือนกระดาษ แต่แข็งแกร่งราวกับโลหะผสมเกรดทหาร" ขณะที่ลีโอกำลังจัดสายรัดเกราะให้เข้าที่ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นกะทันหัน! *หวอด—! หวอด—!* [คำเตือน! ตรวจพบสัญญาณชีพแปลกปลอมจำนวนห้าจุด กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดโกดังด้วยความเร็วสูง] [การประเมินภัยคุกคาม: สูงมาก (หน่วยลาดตระเวนพิเศษของบริษัทอุตสาหกรรมไอรอนการ์ด)] หน้าจอโฮโลแกรมของเอวากลับมาเป็นสีแดงฉานอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้นทันตาเห็น "แย่แล้ว ลีโอ พวกมันตามรอยพลังงานความร้อนจากเตาหลอมพลาสม่าเมื่อครู่นี้มา! ระยะห่างเหลือแค่สามร้อยเมตร... สองร้อยเมตร... พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามเท่า!" ลีโอยังคงนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด เขาก้มลงหยิบปืนไรเฟิลพลังงานแม่เหล็กเก่าๆ ที่ได้รับการโมดิฟายด์ลำกล้องใหม่ขึ้นมาพาดไว้ที่บ่า ดวงตาคมกลาบหันไปมองประตูกลของโกดังที่เริ่มมีรอยเชื่อมละลายด้วยความร้อนสูงจากภายนอก "ใจเย็นๆ เอวา..." ลีโอพูดเบาๆ พร้อมกับกระชับเกราะรบบนอกที่เพิ่งอัปเกรดเสร็จ "ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์มาส่งสาส์นถึงที่... เราก็ควรจะแสดงให้พวกบริษัทมหาอำนาจเห็นสักหน่อยว่า ขยะของพวกเขามันน่ากลัวแค่ไหนในมือของวิศวกรตกอับคนนี้" เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหว ประตูเหล็กหนาเตอะพังทลายลงมาเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเงาร่างของหุ่นยนต์รบติดอาวุธหนักรุ่นล่าสุด "ฮันטר-มาร์ท V.3" สามตัวที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาด้วยเสียงโลหะเสียดสีกันน่าขนลุก ดวงตาสีแดงฉานของพวกมันกวาดมองหาเป้าหมาย ทว่า ท่ามกลางความมืดและควันไฟ ลีโอกลับยืนหยัดอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคง เกราะรบเกรด F ของเขาเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ออกมาภายใต้เงาเหล็กกล้า ราวกับดวงดาวดวงเดียวที่ลุกโชนขึ้นในความมืดมิดของโลกยุคไซเบอร์พังค์ [แจ้งเตือนระบบซูเปอร์คอร์: ตรวจพบเป้าหมายระดับผู้บัญชาการซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหน่วยรบ... ตรวจพบการปลดล็อก 'รหัสลับ' ที่ถูกเข้ารหัสไว้ในความทรงจำส่วนลึกของ AI ผู้ช่วย... คำเตือน: ข้อมูลนี้อาจเปลี่ยนแปลงเส้นทางประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติทั้งหมด] ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านโลกอันมืดมนและงดงามนี้ไปด้วยกันนะครับ — ไซเบอร์พังค์2099