การพบกันครั้งแรกกับยัย AI ตัวแสบ

เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังสะท้อนก้องไปทั่วซากสถานีวิจัยใต้ดินชั้น B-7 แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ กำลังบดขยี้โครงสร้างคอนกรีตเสริมใยเหล็กคาร์บอนให้กลายเป็นฝุ่นผง เศษปูนและสายเคเบิลระโยงระยางร่วงหล่นลงมากระทบกับพื้นผิวเกราะป้องกันของลีโอราวกับเม็ดฝนในฤดูมรสุม เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กระพริบเตือนความวิกฤตถี่รัว ข้อความแจ้งเตือนสีเหลืองทองระบุชัดเจนถึงการรุกคืบของภัยคุกคามที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในยุคสมัยนี้ *ครืน... ตึ้ง!* แรงกระแทกมหาศาลปะทะเข้ากับประตูนิรภัยไทเทเนียมหนาห้านิ้วจนมันยุบตัวลงมาเป็นรอยเท้าขนาดมหึมา รอยต่อของโลหะฉีกขาดออกเผยให้เห็นประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาทุ่ง ลีโอยืนนิ่งสงบอยู่หลังแผงควบคุมหลัก สายตาคมกริบกวาดมองค่าพลังงานของ "ระบบซูเปอร์คอร์" ที่กำลังรีบูตอย่างเชื่องช้าในสมองกลฝังตัว ค่าความเข้ากันได้พุ่งทะยานจาก 12% เมื่อครู่ สู่ระดับ 18.5% อย่างต่อเนื่อง แรงดันไฟฟ้ากระแสตรงวิ่งพล่านผ่านเส้นประสาทเทียม สร้างความรู้สึกร้อนวูบวาบตั้งแต่ปลายแขนลามขึ้นสู่ต้นคอ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขากำลังกังวล สิ่งสำคัญกว่าคือเงาดำทะมึนที่ทาบทับเข้ามาผ่านรอยแยกของประตู "มาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามวินาที... เจ้า 'เนโคร-เมชา' รุ่นต้นแบบตัวนี้คงไม่ได้ใช้ระบบนำทางแบบเดิมสินะครับ" ลีโอยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเรียบสนีย์ ปราศจากความหวาดกลัว แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบขาดใจก็ตาม มือขวาของเขาขยับอย่างรวดเร็ว ถอดรื้อสายเคเบิลของแผงควบคุมระบบระบายความร้อนออก แล้วนำมาดัดแปลงเข้ากับปืนสลายอนุภาคพลาสม่ารุ่นเก่าที่ชาร์จพลังงานไว้เพียง 7% ประสบการณ์อดีตวิศวกรผู้เชี่ยวชาญการรื้อถอนสอนเขาว่า ในยามที่ทรัพยากรมีจำกัด สิ่งที่ต้องพึ่งพามากที่สุดไม่ใช่ปาฏิหาริย์ แต่คือฟิสิกส์พื้นฐานและการใช้ประโยชน์จากโครงสร้างรอบตัวให้คุ้มค่าที่สุด *แกร๊ก... ฟู่!* ละอองไอน้ำพุ่งทะลักออกมาจากท่อระบายความร้อน ทันใดนั้นเอง พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าลีโอก็เกิดการบิดตัวของแสง โฮโลแกรมสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏกายของร่างจำลองดิจิทัลในชุดสูทนักวิจัยเข้ารูปสไตล์ล้ำยุค เรือนผมสีเงินยวดยวงยาวสลวยรับกับใบหน้าเรียวคมที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตากลมโตสีอำพันคู่สวยหันมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาวิเคราะห์ "โอ้? ตายจริง นึกว่าจะโดนเหยียบแบนเป็นกล้วยปิ้งไปซะแล้วสิครับ คุณอดีตวิศวกรผู้ปราดเปรื่อง" เสียงใสแจ๋วแต่เจือด้วยความกวนประสาทดังขึ้นทันทีที่ระบบประมวลผลของเธอเสร็จสิ้น เอวาใช้ปลายนิ้วเรียวบางปัดผ่านอากาศเบื้องหน้า เรียกหน้าต่างกราฟิกแสดงผลการวิเคราะห์สมรรถภาพร่างกายของลีโอขึ้นมากลางอากาศ ลีโอเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบประแจประจุไฟฟ้าขึ้นมาคีบสายไฟเชื่อมต่อ "ถ้าเธอมาเพื่อยืนดูผมตายละก็ ช่วยกรุณาหุบปากแล้วหลบไปให้พ้นทางด้วยครับ เอวา ระบบระบายความร้อนของผมกำลังจะละลายอยู่แล้วนะ" "แหมๆ พูดจาไม่น่ารักเอาเสียเลยนะคะ ทั้งที่ฉันอุตส่าห์เสียสละหน่วยประมวลผลมาช่วยคำนวณมุมหักเหของกระสุนพลาสม่าให้แท้ๆ" เอวาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางของเธอเหมือนปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกโปรแกรมให้มีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีเสียยิ่งกว่ามนุษย์ "จากการประเมินของฉัน อัตราการรอดชีวิตของคุณในวินาทีนี้มีค่าเท่ากับ... ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ค่ะ น้อยเสียยิ่งกว่าความน่าจะเป็นที่คุณจะจีบสาวติดในยุควันสิ้นโลกเสียอีกนะ" "ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งก็ยังมากกว่าศูนย์ครับ" ลีโอตอบกลับทันควันโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง มือยังคงขันน็อตยึดตัวเก็บประจุพลังงานขั้นสุดท้าย "และผมก็ไม่มีเวลามาจีบ AI ปากเสียอย่างคุณด้วย ถ้าไม่อยากถูกลบความจำทิ้ง ช่วยคำนวณจุดอ่อนของโครงสร้างข้อต่อหัวเข่าซ้ายของเจ้าเครื่องจักรข้างนอกนั่นให้ที" เอวาหรี่ตามองเขาอย่างนึกสนุก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "โอ๊ะ ใจร้อนเสียจริงนะคะคุณลีโอ... แต่ก็นั่นแหละค่ะ คือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าคุณ 'น่าสนใจ' กว่ามนุษย์คนก่อนๆ ตั้งเยอะ" ท่าทางของเธอเปลี่ยนจากท่าทีเยาะหยันเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที หน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้ม ข้อมูลสถิติและโครงสร้างทางกายวิภาคของศัตรูถูกฉายขึ้นมาแบบเรียลไทม์ [กำลังวิเคราะห์เป้าหมาย: Necro-Mecha รุ่นต้นแบบ (รหัส: K-00)] [จุดอ่อนตรวจพบ: ข้อต่อสะโพกขวาที่เกิดสนิมเนื่องจากความชื้นสะสม และแกนพลังงานหลักบริเวณหน้าอกที่ไม่มีเกราะโลหะชั้นนอกป้องกัน (เนื่องจากการดัดแปลงเร่งด่วนเมื่อสองร้อยปีก่อน)] [คำแนะนำจากเอวา: เล็งให้แม่นๆ นะคะ ถ้าพลาดนัดนี้ ฉันคงต้องหาเจ้านายใหม่ที่มีสมองเร็วกว่านี้แทนแล้วล่ะ] ลีโอยกยิ้มรับคำท้าทายนั้น ดวงตาของเขาหรี่ลงเพ่งสมาธิไปที่รอยแยกของประตูที่กำลังถูกฉีกออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายของความตายและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ *โครม!!* ประตูกลางหนาตันถูกพังกระเด็นหลุดออกจากราง ร่างมหึมาสูงกว่าสามเมตรของ "เนโคร-เมชา" ก้าวเข้ามาในห้องควบคุม ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากซากโลหะสงครามที่นำมาเชื่อมต่อกันอย่างไร้ความปรานี ดวงตาสีแดงฉานส่องแสงวาวโรจน์ในความมืด และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ในมือซ้ายของมันกำลังกำศีรษะของมนุษย์ที่กะโหลกศีรษะถูกฝังด้วยชิปข้อมูลระดับ SSS เอาไว้ ดวงตาที่ไร้แววของผู้ตายคู่นั้นยังคงเบิกกว้างราวกับกำลังจ้องมองลีโอโดยตรง เอวาหันไปมองศีรษะมนุษย์ในมือของเนโคร-เมชา แล้วหันกลับมามองลีโอ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ปราศจากรอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่โดยสิ้นเชิง "ลีโอ..." เสียงของเอวาแผ่วเบาลง แต่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ใต้รหัสคำสั่ง "ศีรษะลูกนั้น... มันไม่ได้ถือมาเฉยๆ ค่ะ" ลีโอยังคงถือปืนพลาสม่ามั่นในมือ กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งตัวเตรียมพร้อมระเบิดพลัง "หมายความว่ายังไงครับ?" "ไม่ใช่แค่ข้อมูลระดับ SSS..." เอวากลืนน้ำลายลงคอ แม้เธอจะเป็นเพียงโฮโลแกรมก็ตาม "แต่รหัสพันธุกรรมในชิปนั้น... มันถูกตั้งค่าให้ตรงกับ... DNA ของคุณเมื่อชาติก่อนต่างหากล่ะคะ!" *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานดังลั่นสนั่นห้อง ควบคู่ไปกับการที่ดวงตาของเนโคร-เมชาหันขวับมาจ้องตรงมาที่ลีโอ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์คำพูดแหบพร่าและติดขัดจากลำโพงของมันที่ดังขึ้นในความเงียบ *"พบ... เจ้า... ของ... รหัส... เริ่ม... ต้น... กระ... บวน... การ... กวาดล้าง..."* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในโลกไซไฟอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ