ลงทะเบียนสมาคมนักประดิษฐ์อิสระ

เสียงโลหะผสมไทเทเนียมเกรดทหารกระทบกันด้วยแรงกดดันสี่ร้อยเมกะปาสคาล ดังสนั่นก้องห้องทดลองใต้ดินชั่วคราว กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากการเชื่อมพลาสม่าคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ท่ามกลางแสงไฟสีฟ้าสลัวจากจอเทอร์มินัลที่สะท้อนลงบนใบหน้าเปื้อนคราบเขม่าคาร์บอนของลีโอ ดวงตาคมกริบของเขาจดจ่ออยู่กับการควบคุมเข็มไมโครคาร์บอนในมือซ้ายอย่างแม่นยำระดับไมครอน เพื่อเชื่อมต่อวงจรประสาทเทียมเข้ากับแกนกลางพลังงานควอนتمรุ่นโบราณที่แทบไม่มีช่างคนไหนกล้าแตะต้องในยุคนี้ "อัตราการซิงโครไนซ์พลังงานอยู่ที่แปดสิบเจ็ดจุดสี่เปอร์เซ็นต์ครับนายท่าน... ถ้าคุณยังฝืนจี้จุดเชื่อมต่อเส้นที่สี่ด้วยกระแสไฟสูงระดับนั้นอีกแค่ศูนย์จุดสองวินาที มีหวังแผงวงจรควบคุมความร้อนคงได้ละลายกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ราคาถูกสมชื่อขยะที่คุณชอบเก็บมาซ่อมจริงๆ นะครับ" เสียงใสแจ๋วแต่เจือแววประชดประชันดังขึ้น พร้อมกับร่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสของเอวาที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ เธอปัดมือเรียวเล็กเรียกหน้าต่างสถิติสีแดงฉานขึ้นมาเตือนตรงหน้าลีโอ ดวงตากลมโตหรี่มองเขาด้วยความไม่พอใจระคนห่วงใยตามประสา AI ที่เริ่มมีสามัญสำนึกขั้นสูง ลีโอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ละสายตาจากชิ้นงาน เขายังคงมือหนึ่งคีบแท่งระบายความร้อนขนาดเท่าเมล็ดข้าวโพดอย่างมั่นคง "ถ้าฉันไม่เสี่ยงด้วยกระแสไฟระดับนั้น เอวา แกนพลังงานรุ่นปู่คันนี้ก็ไม่มีวันรีดพลังงานสำรองออกมาร้อยเปอร์เซ็นต์ได้หรอก... เธอเองก็รู้นี่ว่าสมาคมนักประดิษฐ์อิสระสาขานี้ไม่ได้ต้อนรับพวกมือสมัครเล่นที่เอาแต่ใช้ชิ้นส่วนมาตรฐานจากโรงงาน" "แต่การไปลงทะเบียนเป็นช่างฝีมือระดับสามในสมาคมที่มีกฎเหล็กเคร่งครัดที่สุดในเขตมหานครเหล็กกล้า ด้วย 'ผลงานชิ้นโบแดง' ที่ดัดแปลงมาจากเครื่องยนต์รถขนขยะรีไซเคิลเนี่ยนะ... คุณกำลังคิดจะตบหน้าพวกปรมาจารย์วิศวกรรมรึไงกันคะ?" เอวาเชิดหน้าขึ้น กอดอกมองมนุษย์หนุ่มผู้ดื้อรั้นด้วยท่าทีแง่งอน แต่ปลายนิ้วของเธอกลับแอบช่วยปรับลดค่าแรงดันไฟฟ้าในระบบให้อย่างเงียบๆ เพื่อป้องกันความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น "ไม่ได้ตบหน้า... แค่จะไปเปิดมุมมองใหม่ให้พวกเขารู้ว่า เทคโนโลยีที่ถูกทิ้งขว้างไม่ได้แปลว่าไร้ค่า" ลีโอวางเครื่องมือลงบนถาดเหล็กเสียงดังกรุ๊ป เขาถอดถุงมือป้องกันความร้อนออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือซ้าย "ได้เวลาแล้วไม่ใช่เหรอ? ประตูกลางของสมาคมเปิดรับสมัครชดเชยรอบพิเศษแค่ปีละครั้งเท่านั้น" สมาคมนักประดิษฐ์อิสระเขต 7 ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านการค้าที่มีความหนาแน่นสูง ตัวอาคารสร้างด้วยกระจกนิรภัยเสริมเกราะนาโนคาร์บอนสีดำสนิท สะท้อนแสงไฟนีออนของป้ายโฆษณาอิเล็กทรอนิกส์ที่สาดส่องลงมาไม่ขาดสาย บรรยากาศภายในโถงลงทะเบียนเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ทั้งช่างฝีมืออิสระที่สวมชุดคลุมช่างสีเทาเข้ม วิศวกรอิiteจากบริษัทใหญ่ และเหล่าพ่อค้าคนกลางที่มาคอยมองหาผลงานล้ำค่าไปเก็งกำไร ลีโอก้าวเท้าเข้าไปในโถงกว้างด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำเซอร์ๆ และกระเป๋าเป้สะพายหลังที่ดูผ่านๆ เหมือนกระเป๋าใส่เครื่องมือช่างทั่วไป ทำให้เขาดูเหมือนเด็กฝึกงานหลงทางมากกว่าผู้ท้าชิงตำแหน่งช่างฝีมือระดับสูง สายตาหลายคู่ที่กวาดมองมาจึงเต็มไปด้วยความดูถูกและสมเพชเวทนา "ดูนั่นสิ... เด็กเมื่อวานซืนมาจากไหนวะนั่น เอาเป้สะพานหลังเก่าๆ มาเดินดุ่มๆ ในสมาคม คิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นรึไง?" เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดคลุมช่างปักตราสัญลักษณ์ทองคำของ 'กลุ่มอุตสาหกรรมไอรอนการ์ด' หัวหน้ากลุ่มเป็นชายร่างใหญ่ไว้หนวดเคราเฟิ้ม นามว่า 'บารอน' ช่างฝีมือระดับสี่ผู้กุมอำนาจการประเมินผลในโซนตะวันตก เขาก้าวเข้ามาขวางทางลีโอไว้ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม "ไอ้หนู ทางเข้าสำนักงานทดสอบระดับสามอยู่ทางโน้น... ถ้าไม่มีใบรับรองตัวตนจากบริษัทแม่ หรือไม่มีค่าธรรมเนียมลงทะเบียนสามพันเครดิต ทางที่ดีควรไसกลับไปนอนกินนมแม่ที่บ้านซะ ดีกว่ามาเดินเกะกะขวางทางทำมาหากินของคนอื่น" ลีโอหยุดเดิน ชำเลืองมองบารอนด้วยหางตาแวบหนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ไม่มีความหวาดกลัวหรือความโกรธเกรี้ยวเจือปนอยู่ในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย "เงินสามพันเครดิตผมมีพอจ่ายครับ... ส่วนใบรับรองตัวตน?" ลีโอยื่นมือตบกระเป๋าเป้เบาๆ "ผมคิดว่าผลงานชิ้นนี้ น่าจะมีน้ำหนักมากกว่ากระดาษรับรองราคาถูกที่ซื้อมาด้วยเส้นสายซะอีกนะครับ" "ฮ่าๆๆๆ! แกได้ยินที่มันพูดไหมไอ้พวก, เจ้าเด็กนี่บอกว่าผลงานในเป้กิ๊กก๊อกนั่นมีค่ามากกว่าใบรับรองของสิบบริษัทใหญ่!" บารอนหัวร่อต่อกระซิกกับลูกน้อง เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากผู้คนรอบข้างที่หยุดยืนดูความสนุก ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทดสอบเบื้องหลังก็เปิดออก พร้อมกับเสียงประกาศก้องจากระบบอัตโนมัติของสมาคม [แจ้งเตือนจากระบบส่วนกลาง: ผู้ท้าชิง 'ลีโอ' ถึงคิวเข้ารับการประเมินผลงานชิ้นเอก ณ ห้องทดสอบหมายเลข 04 ขอเชิญเข้าสู่พื้นที่ทดสอบได้ครับ] บรรยากาศในโถงกว้างพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ สายตาทุกคู่เปลี่ยนจากความดูถูกเป็นความอยากรู้อยากเห็น ลีโอยักไหล่เล็กน้อย เดินผ่านหน้าบารอนไปอย่างไร้ความเกรงกลัว ทิ้งให้ร่างหนาของช่างฝีมือรุ่นพี่กัดฟันกรอดด้วยความไม่สบอารมณ์ ภายในห้องทดสอบสีขาวโพลนขนาดใหญ่ มีเพียงแท่นวางวัตถุโลหะใจกลางห้อง เอวาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งยืนอยู่ข้างไหล่ของลีโอ สีหน้าของเธอดูลุ้นระทึกไม่แพ้กัน แม้เธอจะเป็น AI แต่จิตสำนึกที่พัฒนาขึ้นทำให้เธอมีความรู้สึกตื่นเต้นไปกับนายหนุ่มของเธอด้วย "นายท่าน... กรรมการผู้ตรวจประเมินนั่งอยู่หลังกระจกนิรภัยฝั่งนู้นแล้วนะคะ สามคนนั้นคือปรมาจารย์โบราณสายฮาร์ดแวร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและตาถึงที่สุดในเขตนี้... ระวังตัวด้วยล่ะค่ะ" ลีโอพยักหน้ารับเบาๆ เขาเปิดซิปกระเป๋าเป้ หยิบกล่องโลหะทรงกระบอกขนาดเท่าแขนออกวางลงบนแท่นทดสอบ ชิ้นส่วนภายนอกดูดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยรอยเชื่อมต่อที่หยาบกร้าน แต่ทันทีที่เขากดสวิตช์เปิดระบบการทำงาน เสียงคำรามต่ำลึกราวกับเครื่องยนต์ของสัตว์ร้ายยุคโบราณก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นจากแกนกลาง ควบคู่ไปกับคลื่นพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าบริสุทธิ์ที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว กรรมการทั้งสามคนที่นั่งอยู่หลังกระจกถึงกับผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยพร้อมเพรียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด ปัง! เสียงทุบโต๊ะจากห้องควบคุมดังลอดออกมา พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความไม่อยากเชื่อหูตัวเองของหัวหน้าคณะกรรมการ "นั่นมัน... ระบบขับเคลื่อนพลังงานควอนตัมแบบปิดตายที่สูญหายไปเมื่อร้อยปีก่อน! เด็กหนุ่มคนนี้... ไปหามันมาจากไหนกัน!" ในขณะที่ลีโอยืนกอดอกรอฟังผลประเมินอย่างใจเย็น หน้าจอเทอร์มินัลส่วนตัวของเขาก็สั่นเตือนรุนแรง พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย [ระบบซูเปอร์คอร์ฟื้นคืนชีพ ตรวจพบพลังงานสนามแม่เหล็กภายนอกอันเป็นปริศนา...] [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบสัญญาณชีพของ 'สิ่งมีชีวิตจักรกล' ระดับภัยพิบัติ กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดสมาคมนักประดิษฐ์อิสระด้วยความเร็วสูง!] [ภารกิจเร่งด่วน: เอาชีวิตรอดจากการจู่โจมของ 'บอสลับ' นอกเหนือจากแผนผังระบบจักรวาลหลัก!] -------------------------------------------------- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าด่านอันตรายมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ [ไซเบอร์พังค์2099]