เช่าห้องพักราคาประหยัดกับความลับข้างห้อง

กลิ่นอับของสนิมเหล็กและคราบน้ำมันไฮดรอลิกเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืนของ "นีโอ-ปารีส" เขตสลัมชั้นเจ็ด พื้นที่ซึ่งกฎหมายของสภาโลกไม่เคยเอื้อมมือมาถึง เสียงเครื่องยนต์กระตุกของยานบินขนส่งสินค้ารุ่นโบราณดังคำรามก้องอยู่เบื้องบน สั่นสะเทือนโครงสร้างคอนกรีตเสริมใยเหล็กของตึกแถวทรุดโทรมที่เรียงรายกันอย่างแออัด ลีโอกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมภายในห้องพักขนาดสิบหารางเมตรอย่างพินิจพิเคราะห์ ในมือข้างหนึ่งถือเครื่องสแกนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดพกพาที่กำลังกะพริบแสงสีส้มช้าๆ บนหน้าจอแสดงผล ขณะที่มืออีกข้างคีบมวนบุหรี่สังเคราะห์ที่ยังไม่ได้จุดไฟไว้หลวมๆ "อัตราการรั่วไหลของรังสีแกมม่าจากท่อระบายความร้อนส่วนกลางอยู่ที่ 0.04 มิลลิซีเวิร์ตต่อชั่วโมง... อยู่ในเกณฑ์ที่มนุษย์พอจะอาศัยอยู่ได้โดยไม่เกิดอาการคลื่นไส้ในสัปดาห์แรก แต่ถ้ามองในแง่ของการตั้งฐานลับใต้ดินเพื่อซ่อนเร้นคลื่นควอนตัมของระบบซูเปอร์คอร์ล่ะก็... ที่นี่สอบตกอย่างสิ้นเชิงค่ะ คุณวิศวกร" เอวาปรากฏตัวขึ้นจากแสงโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่ฉายออกมาจากกำไลข้อมืออัจฉริยะ ร่างจำลองดิจิทัลในชุดสูทนักวิชาการสาวสวมแว่นตาไร้กรอบขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยท่าทางเย้ยหยันตามนิสัย ลีโอพ่นลมหายใจเบาๆ ก่อนจะวางเครื่องสแกนลงบนโต๊ะไม้โยกเยกที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนา เขาหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมของเอวาด้วยแววตานิ่งสงบ "ผมไม่ได้เลือกที่นี่เพราะมันปลอดภัยจากรังสี เอวา แต่เราเลือกเพราะระบบโครงสร้างพื้นฐานต่างหาก" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างสุภาพ "ตึกแถวแห่งนี้สร้างขึ้นในช่วงสงครามไซเบอร์ครั้งที่สาม ผนังห้องทุกด้านหล่อขึ้นจากคอนกรีตผสมแร่แบไรต์หนาแปดนิ้ว ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและเรดارตรวจจับจากกองทัพจักรวรรดิในอดีต หากเราปรับแต่งท่อระบายอากาศเก่าที่เชื่อมต่อกับอุโมงค์บำบัดน้ำเสียใต้ดิน..." "...เราก็จะสามารถเจาะลึกกลายเป็นฐานปฏิบัติการใต้ดินขนาดสามร้อยตารางเมตร โดยที่เรดาร์ตรวจจับพลังงานของสภาโลกไม่สามารถสแกนพบความผิดปกติได้เลยสินะคะ" เอวาต่อประโยคให้ทันที รอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแววตาพึงพอใจเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่น "บางครั้ง... สมองของมนุษย์ที่ผ่านการคำนวณแบบสัญชาตญาณก็ทำงานได้ไม่เลวเลยนี่คะ" "ชมกันเกินไปแล้วครับอาจารย์เอวา ถ้าไม่มีฐานข้อมูลผังเมืองยุคเก่าที่คุณช่วยถอดรหัสมาจากเซิร์ฟเวอร์กลาง ผมก็คงมองหาจุดเชื่อมต่อนี้ไม่เจอเหมือนกัน" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย แม้จะรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังแอบภูมิใจลึกๆ ทั้งสองเริ่มลงมือจัดการกับแผนการทันทีโดยไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ลีโอถอดเสื้อแจ็คเก็ตหนังออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อช่วงบนที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้ เขาหยิบประแจเลื่อนพลังงานสูงขึ้นมาแล้วเริ่มขันน็อตยึดแผงพื้นห้องออกทีละตัว เสียงเหล็กเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบยามวิกาล ในขณะเดียวกัน เอวาทำหน้าที่ประมวลผลแผนผังโครงสร้างใต้ดินและควบคุมโดรนขนาดจิ๋วสามตัวให้บินสำรวจท่อระบายอากาศเบื้องล่าง เส้นแสงสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วห้องสะท้อนกับดวงตาที่มุ่งมั่นของทั้งคู่ "เตือนภัย: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตชีวาจำนวนสองหน่วยกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ประตูห้องพักทางทิศตะวันออก ระยะห่างสิบสองเมตร ความเร็วในการเคลื่อนที่สม่ำเสมอ... รูปแบบการเดินบ่งบอกถึงการฝึกฝนยุทธวิธีทางทหารระดับสูง" เสียงแจ้งเตือนของเอขาดช่วงไปเล็กน้อย สีหน้าโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ลีโอหยุดมือที่กำลังถอดแผงพื้นทันที เขานิ่งฟังเสียงฝีเท้าที่ย่างกรายเข้ามาอย่างเงียบเชียบทางทางเดินด้านนอก ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีเสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนดังจนเกินควร... มันคือฝีเท้าของมือสังหารหรือหน่วยรบพิเศษที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบของลีโอกวาดมองรอบห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีทางหนีอื่นนอกจากหน้าต่างที่มองลงไปเห็นความสูงเจ็ดชั้น และประตูห้องที่กำลังจะถูกเคาะ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งดังขึ้นอย่างสุภาพ แต่เยือกเย็นจนน่าขนลุก จากนั้นเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจก็ลอดผ่านบานประตูไม้ผุกร่อนเข้ามา "คุณลีโอ... ทางเราทราบว่าคุณเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ เจ้าของตึกฝากให้ผมมาเก็บค่าเช่าล่วงหน้า... พร้อมกับข้อเสนอที่น่าสนใจจาก 'นายใหญ่' แห่งเขตสลัมชั้นเจ็ด" ลีโอยืนนิ่งอยู่ข้างแผงพื้นห้องที่เปิดอ้าออกครึ่งหนึ่ง เขาสบตากับเอวาที่พยักหน้ารับรู้สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวยาวของโฮโลแกรมสาวดีดหน้าจอคำสั่งระบบย่อยเพื่อเตรียมพร้อมเปิดใช้งานระบบป้องกันภัยฉุกเฉิน ทว่าก่อนที่ลีโอจะทันได้เอ่ยปากตอบอะไร ประตูห้องไม้เก่าๆ บานนั้นก็ส่งเสียงดังลั่นพร้อมกับรอยร้าวที่แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจากแรงกระแทกมหาศาลที่ถูกส่งมาจากด้านนอก! ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าด่านอันตรายมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ