อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมกุญแจความลับ

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของไนโตรเจนเหลวที่รั่วไหลจากท่อส่งพลังงานหลัก ยังคงอบอวลปะปนกับกลิ่นไหม้ของฉนวนสายไฟคาร์บอน ในความมืดมิดระดับความลึกชั้นใต้ดินลึกเจ็ดร้อยเมตร ดวงตาสีแดงฉานนับพันคู่ที่เพิ่งลืมตาตื่นไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ลีโอเท่ากับเสียงสั่นสะเทือนถี่รัวของแผงวงจรสำรองที่ติดตั้งอยู่บนแขนกลของเขา "อัตราการซิงโ크ของคลื่นสมองลดลงเหลือร้อยละเจ็ดสิบเอ็ดแล้วนะครับลีโอ ถ้าฝูง 'สแคร์คอร์ (Scarecrow)' รุ่นทดลองสงครามเจเนอเรชันที่สี่นั่นหลุดออกจากสนามแม่เหล็กกักเก็บในอีกสามนาทีข้างหน้า เกราะนาโนคาร์บอนที่คุณสวมอยู่จะถูกกัดกร่อนจนไม่เหลือแม้แต่ผงถ่านอย่างแน่นอนครับ" เสียงของเอวาโฮโลแกรมสาวผู้ช่วยอัจฉริยะดังขึ้นด้วยความร้อนรน ร่างจำลองแสงสีฟ้าของเธอกะพริบไหวอย่างรุนแรงตามอัตราการสูญเสียพลังงานของเซิร์ฟเวอร์หลัก ลีโอไม่ตอบคำถาม เธอหรี่ตาลงมองแผงควบคุมระบบระบายความร้อนที่เสียหายอย่างหนัก นิ้วมือที่สวมถุงมือวิศวกรโลหะผสมไทเทเนียมกำลังรัวปุ่มคำสั่งเพื่อรีเซ็ตโปรโตคอลความปลอดภัยด้วยความเร็วสูง "เงียบก่อนเอวา ผมกำลังคำนวณเส้นทางการกระจายตัวของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอยู่" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับกองทัพหุ่นยนต์รบมรณะ "พวกมันไม่ใช่หุ่นยนต์รบอัตโนมัติธรรมดา แต่มีรหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่ถูกฝังไว้ด้วยคำสั่งทำลายล้างของบริษัทแอสโตรเทค... ใครบางคนจงใจเปิดประตูห้องวิจัยลับนี้เพื่อต้อนรับเรา" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หน้าจอหลักของระบบซูเปอร์คอร์ที่ควรจะดับวูบลงกลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีเขียวมรกตแปลกตา แถบสถานะการเชื่อมต่อไม่ได้มาจากศูนย์ควบคุมหลักของฐานทัพใต้ดินแห่งนี้ แต่กลับเป็นรหัสผ่านเข้าระบบแบบเข้ารหัสลับชั้นสูง (Encrypted Sub-routine) ที่คุ้นเคยอย่างประหลาด *ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าครามปรากฏขึ้นตรงหน้าลีโอ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ถูกพิมพ์ด้วยความเร็วสูง > `[รหัสยืนยันตัวตน: ไอรอน-เกรย์]` > `[กำลังบายพาสระบบป้องกันของฝูงสแคร์คอร์... สำเร็จร้อยละเก้าสิบ]` > `[คำเตือนจากผู้ดูแลระบบเงา: ถอยออกไปจากรัศมีห้าเมตรทางทิศเหนือ เดี๋ยวนี้!]` ก่อนที่ลีโอจะทันได้ประเมินสถานการณ์ ประตูนิรภัยชั้นที่สามที่ถูกเชื่อมด้วยโลหะผสมหนาเตอะก็ดีดตัวเปิดออกด้วยแรงระเบิดจากพลาสติกแรงสูงที่ถูกคำนวณมุมองศามาอย่างแม่นยำ ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดกราฟิกสูทสีขาวสะอาดตาของนักวิจัย สตรีปริศนาสวมแว่นตานิรภัยอัจฉริยะที่สะท้อนข้อมูลโค้ดนับล้านบรรทัด เธอก้าวเข้ามาในห้องควบคุมด้วยฝีเท้าที่มั่นคง มือขวาถือปืนยิงคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูงรุ่นต้นแบบที่แม้แต่กองทัพยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง "ถ้าไม่อยากให้สมองของคุณถูกหลอมละลายกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ ก็ช่วยก้มหัวลงต่ำแล้วปิดระบบโหล่งโลแกรมของแม่สาวAIจอมจุ้นจ้านคนนั้นซะทีสิคะ คุณอดีตวิศวกร" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดและเย่อหยิ่งเล็กน้อยดังขึ้น ดร.ไอรีน นักวิจัยสาวผู้อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจากศูนย์วิจัยพันธุวิศวกรรมเมื่อสามปีก่อน เธอยกปืนขึ้นเล็งไปยังจุดอับสัญญาณของฝูงสแคร์คอร์ ก่อนจะเหนี่ยวไกส่งกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงนับล้านโวลต์พุ่งทะยานผ่านพื้นห้อง สร้างเกราะป้องกันชั่วคราวให้ลีโอและเอวา ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกวาดมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง แม้เธอจะช่วยชีวิตพวกเขาไว้ แต่ในโลกแห่งไซเบอร์พังค์ที่เต็มไปด้วยการหักหลังและความโลภ ไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือกusโดยไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน "ดร.ไอรีน... คุณควรจะอยู่ในรายชื่อผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ระเบิดเตาปฏิกรณ์ฟิวชั่นเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่หรือครับ" ลีโอถามพลางหรี่ตามองรอยแผลเป็นรูปวงจรไฟฟ้าที่ต้นคอของเธอ ซึ่งถูกปกปิดไว้ด้วยปลอกคอเซนเซอร์ทางการแพทย์ "แล้วเหตุผลอะไรที่ทำให้คุณต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงในเขตกักกันระดับ SSS แห่งนี้เพื่อช่วยผม" ไอรีนปรายตามองเอวาที่ยืนกอดอกส่งสายตาไม่เป็นมิตรใส่เธอก่อนจะหันกลับมาสบตากับลีโอ มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย แว่นตาอัจฉริยะของเธอฉายภาพพิมพ์เขียวโครงสร้างของซูเปอร์คอร์ที่ลีโอกำลังตามหา "เพราะคุณคือกุญแจดอกเดียวที่จะไขรหัสลับที่ฉันใช้เวลาค่อนชีวิตในการสร้างขึ้นมายังไงล่ะคะ ลีโอ" ไอรีนก้าวเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของสารเคมีบริสุทธิ์และโอโซน "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้มาช่วยคุณฟรีๆ หรอกนะ สิ่งที่คุณต้องแลกกับการรอดชีวิตออกไปจากที่นี่ คือการร่วมมือกันเปิดโปงความจริงที่องค์กรซ่อนไว้ภายใต้ซากปรักหักพังแห่งนี้" เอวาที่ทนดูพฤติกรรมของนักวิจัยสาวไม่ไหว รีบพุ่งตัวเข้ามาขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง ใบหน้าโฮโลแกรมของเธอพองลมด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ระบบประมวลผลของเธอส่งเสียงเตือนความร้อนสูงเนื่องจากความหึงหวงที่พุ่งทะยานเกินขีดจำกัด "นี่คุณ! ถอยออกไปห่างๆ ลีโอเดี๋ยวนี้นะครับ! สถิติความน่าจะเป็นบอกว่าเจตนาของคุณมีพิรุธร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้า และฉันไม่อนุญาตให้ผู้หญิงแปลกหน้าเข้าใกล้เจ้านายของฉันในระยะประชิดแบบนี้!" เอวาโวยวายเสียงใส ไอรีนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเอื้อมมือไปแตะที่หน้าจอโฮโลแกรมของเอวาเบาๆ จนระบบรวนเป็นแถบสีแดงชั่วขณะ "AI ที่มีความรู้สึกหึงหวงและหวงแหนเจ้านายของตัวเองอย่างงั้นเหรอ... น่าสนใจดีนี่คะ ลีโอ คุณไปเก็บแม่สาวคนนี้มาจากกองขยะไหนกัน ถึงได้สร้างจิตสำนึกที่ซับซ้อนและดื้อรั้นได้ขนาดนี้" "เอวา พอแค่นั้นก่อน" ลีโอยกมือห้ามปรามผู้ช่วยตัวแสบของตนเอง ก่อนจะหันมามองไอรีนด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น "ถ้าตกลงร่วมมือกันแล้ว คุณต้องบอกข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับ 'โปรเจกต์โอเมก้า' ที่เชื่อมโยงกับดวงตาสีแดงพวกนั้น" ไอรีนหุบยิ้มทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำว่าโปรเจกต์โอเมก้า เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องควบคุมที่ตอนนี้แรงสั่นสะเทือนเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังพยายามดันประตูเหล็กกล้าเข้ามาจากเบื้องล่าง "สายเกินไปที่จะคุยเรื่องนั้นที่นี่แล้วค่ะ..." ไอรีนกล่าวเสียงเบาแต่เฉียบขาด เธอยื่นแฟลชไดรฟ์ข้อมูลสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์รูปเฟืองไขว้กับกะโหลกไซเบอร์ให้ลีโอ "เพราะดูเหมือนว่า... 'ต้นแบบที่แท้จริง' ของโปรเจกต์นั้น ตื่นขึ้นจากการหลับใหลเร็วกว่ากำหนดถึงสองชั่วโมงแล้วค่ะ" *โครมมมมมม!* พื้นห้องควบคุมใต้ดินแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดมหาศาลพัดพาร่างของทั้งสามคนให้กระเด็นไปคนละทิศละทาง ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบและเศษเหล็กที่ปลิวว่อน เสียงคำรามต่ำทุศลลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้น พร้อมกับเงาสلاมหึมาของเมชารุ่นบรรพบุรุษที่ปรากฏกายขึ้นจากหลุมลึก แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องผ่านความมืดเผยให้เห็นสัญลักษณ์ตราประทับขององค์กรที่ลีโอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ามันจะยังหลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ ไซเบอร์พังค์2099