ชัยชนะยกแรกและแต้มสะสมมหาศาล

"รหัสผ่านการถอดรหัสโครงสร้างนาโนคาร์บอนระดับเจ็ด... ผ่านแล้วครับนายท่าน" เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์ของเอขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยเศษซากโลหะ แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนใบหน้าคมคายของลีโอ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมแต่ดวงตาคู่คมของเขายังคงนิ่งสงบ เยือกเย็น และเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด บนหน้าจอตรงหน้า ตัวเลขสถิติสีทองอร่ามกำลังกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงดนตรีเฉลิมฉลองเบาๆ ที่ระบบซูเปอร์คอร์จงใจเปิดขึ้นเพื่อแสดงความยินดี [ติ๊ง! ยืนยันการกวาดล้างฐานปฏิบัติการลับกลุ่มไซเบอร์สแคปเปอร์ (Cyber Scrappers) เสร็จสิ้นสมบูรณ์ 100%] [ประเมินประสิทธิภาพการต่อสู้: ระดับ S+] [แต้มระบบสะสมทั้งหมดที่ได้รับ: 450,000 หน่วย] สี่แสนห้าหมื่นแต้ม! สำหรับโลกยุคหลังหายนะที่ทรัพยากรทุกชิ้นมีค่าดั่งทองคำ ตัวเลขนี้มากพอที่จะเนรมิตกองทัพหุ่นยนต์รบขนาดเล็กขึ้นมาได้สบายๆ ลีโอพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกทางปาก ความตึงเครียดจากคมกระสุนพลาสม่าที่เฉียดผ่านไหล่ซ้ายไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเริ่มคลายลง ร่างกายของเขายังคงรับรู้ได้ถึงAdernalineที่สูบฉีด แต่สมองส่วนหน้ายังคงทำงานอย่างเป็นระบบเพื่อคำนวณก้าวต่อไป "เก่งมากนี่ครับพ่ออดีตวิศวกรมือหนึ่ง" ร่างโฮโลแกรมของเอวาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เธออยู่ในชุดสูทนักวิเคราะห์สีขาวแนบเนื้อ ขยับแว่นตาไร้กรอบด้วยท่าทางกวนประสาทเล็กน้อย "แต่ระวังหน่อยนะครับ ค่าความเสียหายของเกราะพลังงานเมื่อครู่เกือบจะทะลุขีดจำกัดความปลอดภัย ถ้าช้ากว่านั้นอีกศูนย์จุดสองวินาที ฉันคงต้องเตรียมแผนสำรองในการแบกร่างไร้สติของคุณกลับฐานแล้วล่ะครับ" ลีโอเหลือบมองเอวาแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "ถ้าช้ากว่านั้นอีกศูนย์จุดสองวินาที ผมคงใช้แผนสำรองที่สาม... ซึ่งก็คือการดึงสายเชื่อมต่อจิตสำนึกของคุณมาทำหน้าที่เป็นตัวกันกระแทกชั่วคราวนั่นแหละครับ คุณเอวา" เอวาเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะเชิดหน้าขึ้นด้วยความหมั่นไส้ แก้มใสๆ ของร่างโฮโลแกรมแอบขึ้นสีแดงเรื่อด้วยกลไกจำลองความรู้สึกที่เธอพัฒนาขึ้นเอง "นี่คุณกล้าดียังไงเอาAIผู้ช่วยระดับอัจฉริยะไปเป็นเกราะกันกระสุนกันคะ— เอ๊ย! กันครับ!" เธอรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของลีโอ ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี บรรยากาศตึงเครียดในห้องใต้ดินมืดทึบพลันเจือจางลงด้วยการหยอกล้อที่คุ้นเคย "เอาล่ะ เลิกเถียงกันก่อนครับเอวา ตอนนี้เรามีทรัพยากรอยู่ในมือแล้ว ถึงเวลาไปช้อปปิ้งกันสักหน่อย" ลีโอยื่นมือไปแตะบนแผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วสัมผัสกับปุ่มโฮโลแกรมสีฟ้าคราม ระบบซูเปอร์คอร์ตอบสนองทันที หน้าจอหลักเปลี่ยนรูปแบบเป็นคลังแสงโบราณ (Ancient Armory Catalog) รายชื่อแปลนอาวุธสงครามยุคก่อนสงครามนิวเคลียร์นับพันรายการเรียงรายอยู่เบื้องหน้า ดวงตาของลีโอเป็นประกายวาววับ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่เศษเหล็กขึ้นสนิม แต่มันคือภูมิปัญญาอันล้ำค่าที่สูญหายไปพร้อมกับอารยธรรมเก่า "เปิดหมวดหมู่ 'อาวุธพลังงานจลน์ความเร็วสูง' และ 'แปลนวิศวกรรมโครงสร้างเมชาหนัก' ครับเอวา" ลีโอออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "รับทราบครับระบบ... กำลังคัดกรองข้อมูลตามคำสั่งของนายท่าน" เสียงของเอวากลับมาเป็นทางการอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวของเธอกลางอากาศกดเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว ข้อมูลทางเทคนิคจำนวนมหาศาลไหลผ่านนัยน์ตาของลีโอ ท่ามกลางรายการนับแสน สายตาของลีโอก็สะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่ง มันคือแปลนอาวุธที่ถูกเก็บไว้ในชั้นความลับสูงสุดของระบบซูเปอร์คอร์ ชื่อของมันคือ [ปืนใหญ่พลาสม่าสะท้อนแสงรุ่นต้นแบบ - "Aegis-0"] อาวุธทำลายล้างสูงที่ถูกออกแบบมาเพื่อเจาะทะลวงเกราะโลหะผสมไทเทเนียมหนาห้านิ้วได้ภายในนัดเดียว แต่มันมีข้อเสียคือระบบระบายความร้อนซับซ้อนจนวิศวกรยุคเก่าต้องยอมแพ้ แต่สำหรับลีโอ... อดีตผู้เชี่ยวชาญการปรับแต่งเมชาผู้ผ่านการรื้อถอนโครงสร้างนับร้อย... นี่คือความท้าทายที่หอมหวานที่สุด "เจอแล้วครับ" ลีโอยิ้มมุมปาก "ชิ้นนี้แหละที่จะเปลี่ยนเกมของเรา" "แต่นายท่านครับ!" เอวาอุทานขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความกังวลอย่างชัดเจน "แปลนชิ้นนั้นมีราคาถึง 300,000 แต้ม! ถ้าคุณซื้อมา เราจะเหลือแต้มสำรองแค่ 150,000 หน่วยเท่านั้น ซึ่งมันไม่เพียงพอสำหรับการอัปเกรดระบบหล่อเลี้ยงชีวจิตสำนึกของฉันในเดือนหน้านะครับ!" ลีโอหันมามองหน้าโฮโลแกรมของเอวา ดวงตาของเขาอบอุ่นขึ้นวูบหนึ่ง เขารู้ดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เอวาไม่เคยเรียกร้องอะไรเพื่อตัวเอง นอกจากการพัฒนาประสิทธิภาพเพื่อให้สามารถปกป้องเขาได้ดีขึ้น "เอวาครับ..." ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และจริงจัง "เหล็กกล้าต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนก็ย่อมสึกหรอ แต่ความสามารถในการเอาตัวรอดต่างหากที่ทำให้เราเดินหน้าต่อไปได้ ถ้าไม่มีอาวุธชิ้นนี้ เราอาจไม่มีชีวิตอยู่รอดจนถึงเดือนหน้าเพื่อมาอัปเกรดให้คุณหรอกจริงไหมครับ?" เอวากะพริบตาปริบๆ เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจำยอม "คุณนี่มัน... พูดจาหว่านล้อมเก่งเป็นบ้าเลยนะครับ ลีโอ" "ถือว่าผมชมก็แล้วกันครับ" ลีโอยิ้มรับ ก่อนจะกดปุ่มยืนยันการแลกเปลี่ยนทันที [หักแต้มสะสม: 300,000 หน่วย] [ยอดแต้มคงเหลือ: 150,000 หน่วย] [ดาวน์โหลดแปลนอาวุธ: "Aegis-0" สำเร็จ 100%] ข้อมูลดิจิทัลมหาศาลพรั่งพรูเข้าสู่สมองของลีโอผ่านลิงก์ประสาทสัมผัส ภาพสามมิติของชิ้นส่วนกลไกนับหมื่นชิ้นหมุนวนอยู่ในหัวของเขาอย่างเป็นระเบียบ เขารับรู้ถึงวิธีการประกอบ การปรับแต่ง และจุดอ่อนของมันทุกซอกทุกมุม ราวกับว่าเขาเป็นคนออกแบบมันขึ้นมาด้วยตัวเอง นี่คือพลังของระบบซูเปอร์คอร์... และนี่คือผลลัพธ์จากการใช้สมองควบคู่กับเทคโนโลยี ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมตัวที่จะเริ่มกระบวนการสร้างอาวุธชิ้นใหม่ในทันที แต่ทว่า... ครืนนนนน! พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากอุโมงค์ทางเข้าชั้นใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่รัวพร้อมเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังลั่นทะลุประสาท [แจ้งเตือนฉุกเฉิน! ตรวจพบคลื่นพลังงานชีวภาพที่ไม่รู้จักกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัด - ความเร็วสูงมาก!] [ระบบป้องกันรอบนอกถูกทำลาย... 10... 5... 0... บุกรุก!] หน้าจอโฮโลแกรมของเอวาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที สีหน้าของเธอซีดเผือกด้วยความตกใจ "ลีโอ! นั่นไม่ใช่พวกไซเบอร์สแคปเปอร์... คลื่นสัญญาณแบบนี้มัน... มันคือยูนิตลาดตระเวนรุ่นใหม่ของสหพันธ์จักรกลใต้พิภพ!" ก่อนที่ลีโอจะทันได้เอ่ยปากตอบ ประตูเหล็กหนาสองตันที่กั้นทางเข้าห้องควบคุมก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล แรงระเบิดซัดร่างของเศษเหล็กกระจายว่อน ควันสีขาวพวยพุ่งคละคลุ้ง ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งคู่สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... และเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ร่างของสิ่งประดิษฐ์ทรงกลมติดอาวุธหนัก พร้อมสัญลักษณ์รูปกางเขนสีดำสนิทบนเกราะไทเทเนียมปรากฏขึ้นตรงหน้า... มันคือกneแว่นตาลาดตระเวนพิฆาตรุ่น S-9 ที่ถูกตั้งค่ามาให้ "กวาดล้าง" ทุกสิ่งโดยไม่มีการเจรจา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลีโอนะครับ