การปรับแต่งเมชาคู่ใจคันแรก

"ถ้าค่าความต้านทานของสนามแม่เหล็กนาโนไทเทเนียมในบล็อกพลังงานหลุดจากเกณฑ์ 0.04 ไมโครโอห์มเมื่อไหร่ โครงสร้างโครงกระดูกเมชาที่คุณอุตส่าห์รื้อมาจากซากปรักหักพังชั้นเจ็ดนั่น จะหลอมละลายกลายเป็นเตาปฏิกรณ์ขนาดย่อมที่เผาร่างกายคุณจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าทันทีนะครับ... ลีโอ" เสียงใสแต่ราบเรียบราวกับหุ่นยนต์ทหารไร้ความรู้สึกดังขึ้นจากอุปกรณ์ฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติเบื้องหน้า ร่างของเอวาในชุดเสื้อกาวน์นักวิทยาศาสตร์สีขาวสะอาดตากำลังยืนกอดอก มองค้อนด้วยหางตาเรียวรี ใบหน้าเนียนใสประดับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความหยอกเย้าและคำเตือนเชิงบังคับในเวลาเดียวกัน ลีโอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองภาพโฮโลแกรมนั้น มือขวาของเขาสวมถุงมือเชื่อมโลหะความหนาแน่นสูง ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบจากการอาร์กเชื่อมโลหะผสมคาร์บอนไฟเบอร์เข้ากับแกนซับเฟรมของเมชารุ่นต้นแบบที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโรงซ่อมอันมืดทึบ กลิ่นฉุนของสารระเหยเคลือบผิวโลหะและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศปิดทึบของชั้นใต้ดิน เขากดหัวเชื่อมลงเป็นครั้งสุดท้าย ปิดสวิตช์ด้วยข้อศอก ก่อนจะถอดหน้ากากเชื่อมออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เปื้อนคราบเขม่าสีดำและหยาดเหงื่อที่ไหลย้อยตามกรอบหน้า "ถ้าผมกลัวความตายตั้งแต่ตอนที่ตอบตกลงรับข้อเสนอของสภาเขตอุตสาหกรรมเมื่อสามวันก่อน ผมคงไม่มานั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ตรงนี้หรอกครับ... เอวา" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่หนักแน่น เขาสะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการถือประแจทอร์กน้ำหนักสิบกิโลกรัมติดต่อกันเป็นเวลาสี่ชั่วโมงเต็ม "อีกอย่าง... ระบบระบายความร้อนสำรองที่ผมออกแบบไว้ไม่ได้พึ่งพากลไกแบบเดิม แต่มันใช้หลักการไหลเวียนของพลาสมาควบแน่นที่คุณช่วยคำนวณอัลกอริทึมให้ไม่ใช่หรือไงครับ" เอวาหรี่ตาลงเล็กน้อย โฮโลแกรมของเธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเสมือนจริงจนเกือบจะซ้อนทับกับไหล่กว้างของชายหนุ่ม แขนเรียวบางยกขึ้นกอดอกแน่นขึ้นกว่าเดิม "ฉันแค่ช่วยคำนวณความเป็นไปได้ในทางทฤษฎีเท่านั้นนะคะ—เอ้ย... ครับ! ฉันหมายถึง ในทางทฤษฎีครับ!" เผลอตัวแก้คำพูดอย่างกะทันหันเมื่อเหลือบไปเห็นดวงตาสีเข้มที่หันมามองด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "อย่ามาทำเป็นมองด้วยสายตาแบบนั้นนะลีโอ ฉันแค่วิตกกังวลในฐานะ AI ผู้ช่วยที่ถูกผูกพันธะทางจิตสำนึกไว้กับคุณต่างหาก หากคุณตาย เมมโมรีคอร์ของฉันก็จะสลายตามไปด้วย... น่ารำคาญจะตายไป" "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะวางอุปกรณ์ลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังทึบ เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับโครงสร้างเมชาขนาดความสูงเจ็ดเมตรที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า มันคือผลงานชิ้นเอกที่ผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีจักรกลหนักยุคเก่าของมนุษยชาติและระบบควบคุมควอนตัมอัจฉริยะที่เพิ่งถูกฟื้นคืนชีพขึ้นมา โครงสร้างส่วนใหญ่ทำจากโลหะผสมไทเทเนียมคาร์ไบด์สีดำด้าน รอยต่อทุกจุดถูกห่อหุ้มด้วยเกราะสะท้อนพลังงานสนามแม่เหล็ก แขนกลด้านขวามีการติดตั้งข้อต่อไฮดรอลิกแรงดันสูงที่สามารถรองรับแรงกระแทกได้ถึงห้าสิบตัน ส่วนด้านซ้ายถูกเว้นว่างไว้เพื่อรองรับการติดตั้งอาวุธประเภทลำแสงความร้อนสูง นี่คือ "เมชาส่วนตัว" คันแรกที่เขาลงมือสร้างขึ้นด้วยมือของตนเองภายใต้เงื่อนไขที่บีบรัดและทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด "ระบบซูเปอร์คอร์... เริ่มต้นการเชื่อมต่อพลังงานขั้นที่หนึ่ง" ลีโอเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว [ติ๊ง! ตรวจพบคำสั่ง: การเชื่อมต่อระบบพลังงานหลัก (Primary Power Link) เข้าสู่โครงข่ายเมชาต้นแบบ 'Project: Valkyrie-Zero'] [กำลังตรวจสอบเสถียรภาพของสตรีมพลังงานควอนตัม... 10%... 40%... 75%] [คำเตือน: อุณหภูมิแกนกลางคอร์พุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัดมาตรฐาน 3.2% แนะนำให้เปิดใช้งานวาล์วระบายความร้อนฉุกเฉินทันที] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นรอบตัวลีโอ เสียงแจ้งเตือนระรัวดังขึ้นเป็นจังหวะถี่กระชั้น อากาศภายในโรงซ่อมเริ่มสั่นไหวจากคลื่นสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่ขยายออกมารอบทิศทาง น็อตและเศษโลหะชิ้นเล็กๆ บนพื้นเริ่มสั่นกระดอนราวกับมีชีวิต แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของลีโอจนลมหายใจสะดุด "ลีโอ! สตรีมพลังงานกำลังตีกลับ! ตัวเก็บประจุพลังงานขั้นที่สองรองรับแรงดันไม่ไหวแล้ว!" เอวาร้องเตือนด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ร่างโฮโลแกรมของเธอกลายเป็นสีแดงกะพริบถี่เพื่อแสดงถึงภาวะวิกฤตของระบบ "ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ชิปประมวลผลหลักจะไหม้ และร่างของคุณจะได้รับความเสียหายทางระบบประสาทระดับสี่!" ลีโอกัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริมจ้องมองหน้าจออินเทอร์เฟซที่แสดงกราฟเส้นโค้งของกระแสไฟฟ้าพุ่งทะยานขึ้นจนชนเพดาน ไหล่ข้างขวาของเขาเริ่มมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยเนื่องจากแรงสะท้อนจากระบบประสาทเทียมที่เชื่อมต่ออยู่กับเมชาผ่านอินเทอร์เฟซทางจิต เขาไม่ถอย... ในสถานการณ์เช่นนี้ การตัดกระแสไฟกะทันหันจะทำให้พลังงานย้อนกลับเข้าสู่ระบบซูเปอร์คอร์ และทำลายความพยายามทั้งหมดในรอบสามวันลงในพริบตาเดียว ไหวพริบและสัญชาตญาณของอดีตวิศวกรผู้เชี่ยวชาญการรื้อถอนบอกเขาว่า มีทางเดียวเท่านั้นที่จะควบคุมมอนสเตอร์เหล็กตัวนี้ได้ "เอวา... ดึงพลังงานสำรองร้อยละสิบจากยูนิตระบายความร้อน ไปอัดฉีดเข้าที่วาล์วแรงดันส่วนลำคอของเมชาเดี๋ยวนี้!" ลีโอตะโกนสั่งแข่งกับเสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ที่เริ่มหมุนวนด้วยความเร็วรอบสูง "คุณบ้าไปแล้วหรือไง! นั่นมันจะทำให้ระบบระบายความร้อนหยุดทำงานสมบูรณ์นะ!" "ทำตามที่ผมสั่ง!" น้ำเสียงของลีโอเฉียบขาดและเปี่ยมด้วยอำนาจจนเอวาชะงักไปชั่วขณะ ร่างโฮโลแกรมของหญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวบาวยื่นออกไปแตะกลางอากาศเพื่อป้อนคำสั่งระดับรากฐานตามที่ชายหนุ่มต้องการทันที [ยืนยันคำสั่ง... โยกย้ายพลังงานสำรองสู่ยูนิตวาล์วแรงดัน... สำเร็จ!] ฉับพลัน! เสียงคำรามกึกก้องภายในห้องซ่อมก็เงียบลงราวกับถูกตัดฉับ พลังงานสีฟ้าเข้มพุ่งทะยานผ่านท่อลำเลียงโปร่งใสที่พาดผ่านลำตัวของเมชา แสงสว่างวาบสว่างจ้าจนสว่างไปทั่วทุกมุมห้อง โครงกระดูกเหล็กสีดำด้านค่อยๆ เปล่งประกายแสงสีฟ้าเรืองรองตามแนวเส้นใยกล้ามเนื้อเทียม ดวงเซนเซอร์หลักบริเวณเบ้าตาของเมชาติดสว่างขึ้นเป็นลำแสงสีฟ้าคมกราบ มันกะพริบสามครั้งก่อนจะคงความนิ่งสงบอันทรงพลังเอาไว้ [ติ๊ง! การเชื่อมต่อสตรีมพลังงานสมบูรณ์ 100%] [โครงสร้างเมชา 'Valkyrie-Zero' เข้าสู่สถานะพร้อมใช้งาน] [ตรวจพบซิงโครไนซ์เรตระหว่างนักบินและระบบซูเปอร์คอร์: 98.4% (สถานะ: ยอดเยี่ยม)] ลีโอหอบหายใจหนักหน่วง เขาทรุดตัวลงพิงกับโต๊ะทำงานเล็กน้อยเพื่อพักผ่อนหย่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวมาเป็นเวลานาน เม็ดเหงื่อไหลอาบใบหน้าแต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ เอวาลอยตัวเข้าไปใกล้ร่างของชายหนุ่ม ดวงตากลมโตสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเขาอย่างเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "คุณนี่มัน... มนุษย์ที่ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่ระบบประวัติศาสตร์ของฉันเคยบันทึกไว้เลยจริงๆ นะคะ... ครับ" เธอยังไม่วายหลุดคำลงท้ายแบบเดิมออกมาอีกครั้งด้วยความเคยชิน "แต่เราก็ทำสำเร็จไม่ใช่หรือครับ" ลีโอหันไปสบตาเจ้าของร่างโฮโลแกรมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศแห่งชัยชนะจะได้ทันอบอวลไปทั่วห้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็ดังขึ้นกังวานลั่น [สัญญาณเตือนระดับวิกฤต!] [ตรวจพบการบุกรุกเครือข่ายท้องถิ่นจากภายนอก... รหัสสัญญาณ: 'Ghost Protocol - 00'] [คำเตือน: มีตัวตนปริมาณพลังงานระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดโรงซ่อมของคุณในระยะ 500 เมตร... และเป้าหมายของมัน... คือการเข้ายึดครองระบบซูเปอร์คอร์ที่คุณเพิ่งเปิดใช้งาน] หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะปรากฏสัญลักษณ์รูปดวงตาจักรกลสีแดงเลือดพุ่งทะยานขึ้นกลางจอ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำสังเคราะห์ที่ดังสะท้อนก้องมาจากระบบลำโพงภายในห้องโดยที่ไม่มีใครกดเปิดใช้งาน - ไซเบอร์พังค์2099