การแข่งขันประลองหุ่นยนต์ประจำปี

"ถ้าแกนพลังงานความร้อนสูงเกินห้าร้อยเซลเซียสอีกแค่สามองศา ระบบระบายความร้อนสำรองจะถูกตัดการทำงานอัตโนมัติ และผลลัพธ์สุดท้ายคือหุ่นยนต์ต้นแบบตัวนี้จะระเบิดเป็นจุลกลางสนามประลอง... ฉันเตือนคุณด้วยความหวังดีนะ-ครับ ลีโอ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยกระแสความกังวลดังขึ้นจากแหวนโฮโลแกรมบนนิ้วมือขวาของชายหนุ่ม เอวาในร่างอวตารดิจิทัลขนาดจิ๋ว กำลังกอดอกลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าเรียวเล็กมุ่นหัวคิ้วเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ดวงตากลมโตสีฟ้าครามจ้องมองกราฟิกสถานะพลังงานที่กระพริบเตือนเป็นสีแดงฉานด้วยความหงุดหงิดที่ชายหนุ่มข้างกายยังคงนิ่งเฉย ลีโอไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าจอสถานะที่เอวาพยายามหยิบยกขึ้นมาขู่ เขาใช้มือข้างหนึ่งไขว่หลัง อีกข้างถือประแจนาโนไทเทเนียมหมุนปรับแต่งน็อตข้อต่อไฮดรอลิกของหุ่นยนต์รบสองขาความสูงสามเมตรที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นไอของน้ำมันเครื่องผสมผสานกับประจุไฟฟ้าแรงสูงตลบอบอวลไปทั่วห้องเตรียมตัวนักกีฬา เสียงคำรามต่ำๆ จากเครื่องยนต์ปฏิกรณ์ฟิวชั่นขนาดจิ๋วภายในอกของเจ้าเครื่องจักรกลส่งแรงสั่นสะเทือนสะท้านขึ้นมาถึงพื้นคอนกรีต "ถ้าฉันกลัวเสียงเตือนสีแดงพวกนั้น ป่านนี้ฉันคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้หรอกนะ เอวา" ลีโอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อย ใช้หลังมือปาดคราบเขม่าสีดำที่เปื้อนข้างแก้มออก "อีกอย่าง ระบบระบายความร้อนสำรองที่เธอพูดถึง ฉันเป็นคนเขียนโค้ดบรรทัดสุดท้ายด้วยตัวเองกับมือ เพราะฉะนั้น ฉันย่อมรู้ดีว่าขีดจำกัดของมันไปได้ไกลแค่ไหน" "เชอะ! ความมั่นใจเกินร้อยกับความตายมีเส้นแบ่งบางๆ แค่เส้นด้ายเดียวนะครับคุณวิศวกรอัจฉริยะ" เอวาพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหมั่นไส้ ร่างโฮโลแกรมพุ่งเข้าไปใกล้ใบหูของเขา ทำท่าทางเหมือนจะหยิกแก้มแต่ก็ทำได้เพียงทะลุผ่านอากาศไป "อย่าลืมว่าคู่ต่อสู้ในรอบนี้คือ 'กริฟฟิน-ไฟว์' จากค่ายไอออนเทค หุ่นยนต์รบที่ใช้ระบบขับเคลื่อนด้วยปัญญาประดิษฐ์รุ่นล่าสุด แถมยังมีพละกำลังมากกว่าเราถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ การเอารุ่นทดลองที่ยังปรับแต่งไม่เสร็จสมบูรณ์มาลงสนาม... นี่มันการฆ่าตัวตายชัดๆ" "นั่นไม่ใช่การฆ่าตัวตาย แต่เป็นการเก็บข้อมูลภาคสนามต่างหาก" ลีโอหันกลับมาสบตากับร่างโปร่งแสงของ AI สาว มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างใจเย็น "ทฤษฎีในห้องแล็บไม่มีวันสมบูรณ์แบบได้หรอก ถ้ามันยังไม่เคยอาบเลือดและเศษเหล็กในสนามจริง... มองไปที่จอนั่นสิครับ การประลองคู่แรกเพิ่งจบลงไปแล้ว" พริบตาที่ลีโอพูดจบ เสียงเฮระทึกขวัญจากอัฒจันทร์นับหมื่นที่นั่งล้อมรอบสนามประลองขนาดมหึมาก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า แสงไฟสปอตไลท์นับร้อยดวงสาดส่องลงสู่ลานประลองเบื้องล่าง ซึ่งในขณะนี้เต็มไปด้วยเศษซากชิ้นส่วนหุ่นยนต์ที่กำลังลุกไหม้เป็นควันโขมง กลิ่นอายของสนามรบจำลองแผ่ซ่านเข้ามาจนถึงห้องพักนักกีฬา สนามประลอง "นีโอ-โคลอสเซียม" ณ มหานครแห่งเครื่องจักรกลใต้ดินแห่งนี้ คือสถานที่ตัดสินชะตากรรมของบรรดาวิศวกรและนักประดิษฐ์ผู้ทะเยอทะยาน การแข่งขันประลองหุ่นยนต์ประจำปีไม่ได้เป็นเพียงแค่เกมกีฬาเพื่อความบันเทิง แต่มันคือสนามประลองอำนาจของบริษัทยักษ์ใหญ่และกลุ่มอิทธิพลมืดที่ต้องการครอบครองเทคโนโลยีการขับเคลื่อนยุคใหม่ เสียงประกาศจากระบบเสียงประกาศส่วนกลางดังก้องกังวานไปทั่วสนาม "คู่ต่อไป! ขอเชิญตัวแทนจากฝ่ายอิสระ 'ลีโอ' พร้อมด้วยหุ่นยนต์ต้นแบบไร้ชื่อ นำเครื่องจักรเข้าสู่สนามประลองได้ ณ บัดนี้!" เสียงโห่ร้องและเสียงวิจารณ์จากผู้ชมบนอัฒจันทร์ดังเซ็งแซ่ หลายคนส่งเสียงหัวเยาะเย้ยเมื่อเห็นสภาพภายนอกของหุ่นยนต์ที่ลีโอนำมา มันไม่ได้ถูกออกแบบให้มีความสวยงามปราดเปรียวเหมือนหุ่นยนต์เชิงพาณิชย์ทั่วไป เกราะภายนอกทำจากแผ่นเหล็กกล้าผสมคาร์บอนรีไซเคิลที่มีรอยเชื่อมต่อหยาบๆ รอยขีดข่วนจากการรื้อถอน และท่อไอเสียระบายความร้อนที่ยื่นออกมาเก้งก้างดูคล้ายกับสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์จากยุคเหล็กมากกว่าจะเป็นหุ่นยนต์รบอัจฉริยะ "ดูพวกเขาสิครับ ทำหน้าเหมือนเราเอาเศษเหล็กจากกองขยะมาวิ่งแข่งแน่ะ" เอวาบ่นอุบพร้อมกับดึงข้อมูลสถิติของผู้ชมขึ้นมาแสดงเป็นกราฟแท่ง "อัตราการเดิมพันข้างเราตอนนี้อยู่ที่หนึ่งต่อหนึ่งร้อย แปลว่าถ้าเราชนะ คุณจะรวยเละ แต่ถ้าเราแพ้... เราคงต้องไปนั่งกินแกลบแทนน้ำมันหล่อลื่นกันไปอีกสามเดือน" "ถ้าเราชนะ เงินรางวัลพอที่เราจะซื้อแร่แพลทินัมเกรด A มาอัปเกรดแกนพลังงานได้ทั้งระบบเลยนะ" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ก่อนที่แววตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นคมกริบและจริงจังขึ้นในเสี้ยววินาที "เปิดใช้งานระบบซูเปอร์คอร์โหมดประสานจิตสำนึกระดับที่สามครับ เอวา" "อะ... ระดับที่สามเลยเหรอคะ เอ้ย! นะครับ!" เอวาอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณบ้าไปแล้วหรือไง การเชื่อมต่อจิตสำนึกกับระบบคอร์โดยตรงในระดับที่สามจะทำให้ระบบประสาทของคุณต้องแบกรับภาระความร้อนจากตัวหุ่นยนต์ด้วยนะ ถ้าเกิดความเสียหายขึ้น คุณอาจจะประสาทหลอนหรือโคม่าไปเลยก็ได้นะ!" "ผมไม่ได้ขอความเห็น แต่ผมกำลังออกคำสั่งในฐานะผู้ควบคุมระบบครับ" ลีโอสวมหมวกนิรภัยสีดำสนิทที่มีสายเคเบิลใยแก้วนำแสงโยงใยระโยงระยางลงมาเชื่อมต่อกับพอร์ตที่ท้ายทอยของเขา สายตาของเขาจับจ้องไปยังประตูเหล็กบานยักษ์ที่กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแสงไฟเจิดจ้าจากสนามประลองที่รออยู่เบื้องปลาย "เฮ้อ... คุณนี่มันดื้อด้านที่สุดในสามโลกเลยจริงๆ ให้ตายเถอะ" เอวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างโฮโลแกรมของเธอสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าก่อนจะพุ่งเข้าสู่แผงวงจรควบคุมหลักภายในหมวกนิรภัยของลีโอ เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความห่วงใยดังขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของเขา "ถ้าคุณตายคาสนาม ฉันจะรีบฟอร์แมตตัวเองแล้วไปหาเจ้านายคนใหม่ที่หล่อและเชื่อฟังคำสั่งมากกว่านี้แน่... เริ่มการเชื่อมต่อระบบในสาม, สอง, หนึ่ง..." *ติ๊ด! ฟรึ่บ—!* โลกทั้งใบของลีโอดับวูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ประสาทสัมผัสทั้งหมดจะถูกขยายออกไปนับร้อยเท่า ความรู้สึกเย็นเฉียบของอากาศภายในห้องเตรียมตัวถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุของเครื่องยนต์ฟิวชั่นที่คำรามก้องอยู่ในอกซ้าย เขามองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวไม่ใช่แค่ภาพผ่านสายตา แต่เป็นชุดข้อมูลและพิกัดสามมิติที่หลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับสายน้ำท่วม เมื่อเท้าคู่ใหญ่ของหุ่นยนต์ต้นแบบก้าวพ้นประตูเหล็กเข้าสู่สนามประลอง ท่ามกลางเสียงเฮและเสียงหัวเราะเยาะของฝูงชน ลีโอก็กำหมัดเหล็กขนาดมหึมาของหุ่นยนต์แน่นจนเกิดประกายไฟแลบแปล๊บ ที่ปลายอีกด้านของสนาม หุ่นยนต์รบ "กริฟฟิน-ไฟว์" สีเงินวาววับ ดีไซน์ล้ำอนาคต ขับเคลื่อนด้วยระบบ AI เต็มรูปแบบ กำลังกางปีกโลหะติดใบมีดความถี่สูงพร้อมพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง เสียงเครื่องยนต์เจ็ทคำรามเสียดแก้วหู ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองมาที่หุ่นยนต์ของลีโอดั่งนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อในกำมือ "มาดูกันว่าทฤษฎีห้องแล็บกับเหล็กกล้าดิบๆ ของฉัน อย่างไหนมันจะทนทานกว่ากัน" ลีโอยิ้มมุมปาก ภายใต้หน้ากากนิรภัย ขณะที่ระบบแจ้งเตือนภายในหัวเริ่มนับถอยหลังการปะทะครั้งแรก *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบแรงกระแทกมหาศาลจากเป้าหมายในระยะ 50 เมตร...]* *[สถานะการเชื่อมต่อ: สมบูรณ์แบบ 100%]* *[เริ่มกระบวนการต่อสู้...]* —ไซเบอร์พังค์2099