ยานสำรวจเก่าแก่มิติที่เจ็ด

แรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นดินระดับ 6.8 ตามมาตรวัดริกเตอร์ของโครงสร้างมหานครใต้ดินโซนบี-12 ไม่ได้ทำให้ลีโอเสียสมาธิแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือนาโนคาร์บอนยังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมสีส้มอมแดงอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการกดปุ่มคือการคำนวณอัลกอริทึมการปลดล็อกประตูนิรภัยเกรดทหารชั้นที่สาม ซึ่งกั้นขวางระหว่างพวกเขากับ "สถานีขนส่งร้างมิติที่เจ็ด" เส้นทางหลบหนีเดียวที่หลงเหลืออยู่ "แรงกดดันจากเบื้องล่างกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นะครับลีโอ อัตราการขยับของมวลโลหะหนาเตอะนั่นบ่งบอกชัดเจนว่า ไม่ใช่แค่การ์เดียน-ซีโร่รุ่นทดลองอีกต่อไป แต่เป็นกองพันหุ่นยนต์รบอัตโนมัติซีรีส์ 'จาเกอร์น็อต' ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลนานนับศตวรรษ... ถ้าคุณยังไขรหัสผ่านไม่สำเร็จภายในสิบห้าวินาทีนี้ ร่างกายเนื้ออันบอบบางของคุณจะถูกบดขยี้จนกลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์สำหรับระบบนิเวศใต้ดินทันทีอย่างแน่นอนครับ" เสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยความร้อนรนของเอวา ดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสารควอนตัมบนข้อมือ ร่างโฮโลแกรมสามมิติสีฟ้าครามของเธอปรากฏขึ้นกลางอากาศ ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะเป็นเพียง AI อัจฉริยะที่พัฒนาจิตสำนึกขึ้นมาเอง แต่รอยย่นบนคิ้วและท่าทางกอดอกพองลมของเธอกลับดูมีชีวิตชีวาเสียยิ่งกว่ามนุษย์บางคนเสียอีก "เงียบก่อนน่าเอวา การคำนวณรหัสผ่านแบบไดนามิกที่มีการเปลี่ยนค่าทุกๆ สามวินี่มันไม่ง่ายเลยนะ ถ้าผมใส่ค่าพารามิเตอร์ของระบบระบายความร้อนผิดไปแม้แต่ทศนิยมตำแหน่งเดียว ระบบป้องกันภัยของสถานีจะปล่อยแก๊สพิษไนโตรเจนเหลวออกมาแช่แข็งพวกเราจนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในพริบตา" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผมและสันจอกของเขา แสดงให้เห็นถึงความกดดันมหาศาลที่แบกรับอยู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขฐานสิบหกที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง สมองของอดีตวิศวกรผู้เชี่ยวชาญการรื้อถอนกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลเพื่อหาจุดเชื่อมโยงของระบบเซิร์ฟเวอร์หลักที่เชื่อมต่อกับประตูบานยักษ์เบื้องหน้า *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงโลหะบด ขยี้กันอย่างน่ากลัวที่ดังใกล้เข้ามาทุกที จากอุโมงค์มืดทึบเบื้องหลัง ฝุ่นละอองและเศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดานราวกับหิมะตกในฤดูหนาว "สิบวินาทีสุดท้าย... ลีโอ! ฉันตรวจพบการทำงานของเรดาร์ความร้อนจากเบื้องล่าง พวกมันอยู่ห่างออกไปแค่ร้อยเมตรเท่านั้น!" เอวาโวยวายเสียงหลง เธอพุ่งตัวเข้าไปใกล้หน้าจอโฮโลแกรมแล้วใช้นิ้วเรียวเล็กจิ้มไปที่แถบข้อมูลพลังงาน "ให้ฉันช่วยแฮกเจาะระบบผ่านพอร์ตสำรองดีไหมคะ... เอ๊ย! ดีไหมครับ! เกือบหลุดปากพูดสำเนียงโปรแกรมเก่าอีกแล้วเชียว ตาบ้าเอ๊ย ทำไมคุณถึงชอบทำให้ฉันต้องมาลุ้นระทึกอยู่เรื่อยเลยนะ!" ลีโอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน "ขอบใจสำหรับความหวังดีนะเอวา แต่พอร์ตสำรองนั่นมีระบบป้องกันกระแสไฟฟ้าลัดวงจรย้อนกลับ ถ้าเธอฝืนเจาะเข้าไป ตัวชิปประมวลผลหลักของเธออาจจะหลอมละลายจนความทรงจำที่เธอสะสมมาทั้งหมดหายเกลี้ยง... ผมยอมเสี่ยงตายเองดีกว่าให้คุณต้องรีเซ็ตตัวเองนะ" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจของชายหนุ่ม ทำให้โฮโลแกรมของเอวาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีฟ้าครามไหววับ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น แม้เธอจะเป็นปัญญาประดิษฐ์ แต่ความรู้สึกอุ่นวาบที่เกิดขึ้นบริเวณหน้าอกซ้าย (ซึ่งถูกจำลองขึ้นตามรูปแบบประสาทสัมผัสของมนุษย์) กลับเป็นของจริงแท้แน่นอน "คนบ้า... พูดจาแบบนี้อีกแล้ว ระวังเถอะ ถ้าเราผ่านรอดไปได้ ฉันจะคิดค่าบริการปรับแต่งระบบย้อนหลังแพงหูฉี่เลยคอยดูสิครับ!" เอวาบ่นอุบอัดพลันหันหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอายที่ระบายอยู่บนดวงหน้าดิจิทัล *แกร๊ก! กริ๊ก! ฟู่————!* เสียงกลไกมหาศาลปลดล็อกดังสนั่นหวั่นไหว ประตูนิรภัยเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมหนาห้าเมตรค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นภาพเบื้องหลังที่ทำเอาทั้งคู่ต้องเบิกตากว้างด้วยความตะลึงงัน สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ห้องควบคุมหรือทางเดินแคบๆ อย่างที่คาดคิด แต่เป็นโถงสถานีขนส่งใต้ดินขนาดมหึมาที่กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าสนามกีฬากลางแจ้งใจกลางเมืองเก่า บนรางรถไฟแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดยักษ์ที่ทอดยาวหายเข้าไปในความมืดมิด มี "ยานสำรวจเก่าแก่มิติที่เจ็ด" จอดสงบนิ่งอยู่ ร่างของมันถูกสร้างขึ้นด้วยโลหะสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟนีออนสลัว ลวดลายอักษรโบราณสลักอยู่รอบตัวถังยาน แผ่กลิ่นอายความลึกลับและเทคโนโลยีอันล้ำยุคที่ก้าวล้ำกว่าอารยธรรมปัจจุบันไปหลายปีแสง "นั่นมัน... ยานสำรวจคลาสโอเมก้า-เซเว่นรุ่นต้นแบบ ที่สูญหายไปเมื่อสองร้อยปีก่อนในเหตุการณ์มหาวิบัติกาลอวกาศไม่ใช่เหรอครับ?" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงทึ่ง ดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นในฐานะวิศวกรเครื่องกล "ถูกต้องที่สุดครับลีโอ จากฐานข้อมูลหลงเหลือที่ฉันเพิ่งดึงเข้ามาได้ ยานลำนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ยานพาหนะธรรมดา แต่มันคือ "ประตูเชื่อมมิติ" ที่ถูกสร้างขึ้นโดยนักวิทยาศาสตร์ยุคโบราณเพื่อหลบหนีออกจากจักรวาลที่กำลังล่มสลาย!" เอวาอธิบายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่แพ้กัน เธอลอยตัวนำหน้าลีโอเข้าไปสำรวจภายในตัวสถานีอย่างรวดเร็ว ทว่า... ในจังหวะที่พวกเขากำลังก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขตของสถานีขนส่งร้าง เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงนับพันก้าวที่เคยดังอยู่เบื้องหลัง กลับเงียบเสียงลงอย่างฉับพลัน ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่เสียงประกาศระบบอัตโนมัติของสถานีจะดังขึ้นด้วยน้ำเสียงกระด้างและเย็นชา *“ตรวจพบสิ่งแปลกปลอม... ผู้บุกรุกที่มีรหัสพันธุกรรมมนุษย์และจิตสำนึกดิจิทัลนอกเหนือระบบ... เริ่มต้นขั้นตอนการต้อนรับ... และการชำระล้าง”* สิ้นเสียงประกาศ พื้นเบื้องล่างของสถานีขนส่งก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม โคมไฟนีออนทั่วทั้งโถงเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานกระพริบระรัว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนหลังคาของยานสำรวจเก่าแก่มิติที่เจ็ด เงาร่างของสิ่งมีชีวิตจักรวาลรูปแบบใหม่—เครื่องจักรสังหารติดอาวุธหนักที่มีดวงตาสสีแดงฉานนับร้อยคู่กำลังค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง! เอวาหันขวับมามองลีโอด้วยสีหน้าซีดเผือด (ในแบบฉบับดิจิทัล) ขณะที่เสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้นเด่นชัดบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพร้อมข้อความสีแดงฉานกระพริบเตือนภัยสูงสุด... [คำเตือนระบบ: คุณได้ปลดล็อก "บอสลับแห่งสถานีขนส่งมิติที่เจ็ด: ผู้พิทักษ์กาลเวลา - โครนอส-ไนน์" และเงื่อนไขการหลบหนีถูกยกระดับเป็น "โหมดความตายถาวร" ทันที!] *** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับโลกไซไฟอันมืดมิดนี้นะครับ