หนีตายในโลกคู่ขนาน

"ถ้ามึงรีบูตระบบตอนนี้ กูสาบานเลยว่าวิญญาณมึงจะได้ไปเกิดเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ในกองขยะสมุทรปราการแน่" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายของมิลินดังสะท้อนก้องอยู่ในหน่วยความจำแรมขนาด 64 กิกะไบต์ ขณะที่ก้องกิดาการกำลังใช้นิ้วเรียวยาวรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกเสียงดังสนั่น เพื่อฝ่ากำแพงไฟสีแดงฉานที่อาจารย์เพชรผู้เป็นอดีตศิษย์พี่สายดาร์กจงใจเขียนขึ้นมาเพื่อกักขังพวกเขาไว้ในโลกดิจิทัล หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาตรงหน้ากะพริบถี่รัว แสงสีฟ้าสาดสะท้อนเข้ากับใบหน้าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเคร่งเครียด ตรรกะทางคอมพิวเตอร์และไสยศาสตร์สายดาร์กหลอมรวมกันเป็นสนามพลังงานประหลาดที่บิดเบี้ยวอากาศรอบตัวให้สั่นไหว ก้องเหลือบมองไอคอนรูปหัวใจสีชมพูมุมจอ ซึ่งเป็นร่างอวตารดิจิทัลของมิลิน ตอนนี้เธอกำลังใช้มือเรียวบางยันโค้ดโปรแกรมสีเขียวที่ไหลทะลักลงมาเหมือนน้ำตกไม่ให้ทับถมร่างโปร่งแสงของเธอจนแหลกสลาย "ใจเย็นก่อนสิมิลินคุณน้อง" ก้องแค่นAเสียงหัวเราะแห้งๆ ออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ "ถ้าผมไม่รีบูตแล้วจะให้ทำยังไงล่ะครับ จะให้อย2นรอให้อาจารย์เพชรส่งไวรัสสัมภเวสีมากัดกินตับไตไส้พุงในเมนบอร์ดหรือไง" "ก็ไม่ต้องรีบูตแบบล้างเครื่องสิยะ! แฮกเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์สำรองโน่น!" มิลินชี้เรียวหนาไปยังเส้นทางข้อมูลสีทองที่กำลังถูกกลุ่มก้อนควันสีดำทึบของอาคมไสยศาสตร์เข้ากัดกินทีละน้อย "เห็นเส้นทางนั่นไหม... นั่นคือโลกคู่ขนานที่อาจารย์เพชรใช้ซ่อนฐานข้อมูลหลักของคาถา 'อาถรรพ์ทมิฬไซเบอร์' ถ้าเราเข้าไปทำลายต้นตอตรงนั้นได้ เราอาจจะรอด แต่ถ้าพลาด... เราจะติดอยู่ในสภาวะดิจิทัลลิมโบไปชั่วนิรันดร์" ก้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมกริบกวาดมองโค้ดบรรทัดสุดท้ายที่เหลือเวลาอีกเพียงสิบวินาทีก่อนที่ระบบจะทำการลบข้อมูลทั้งหมดอัตโนมัติ การตัดสินใจครั้งนี้ไม่มีที่ว่างให้ความผิดพลาด เขาไม่ได้สืบทอดสำนักผีของพ่อเพื่อมาจบชีวิตในคอมพิวเตอร์พกพาราคาแพงหรอกนะ "เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน" ชายหนุ่มกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายด้วยความรุนแรง แรงกระแทกส่งผลให้สายตาสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจนกลืนกินห้องทำงานทั้งห้อง มิติรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันโดนน้ำสาด ก้องรู้สึกเหมือนร่างตัวเองกำลังถูกย่อยสลายเป็นไบต์ข้อมูลนับล้านชิ้นแล้วถูกดูดกลืนผ่านสายเคเบิลไฟเบอร์ออฟติกด้วยความเร็วเหนือเสียง ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากวิญญาณแล่นพล่านไปทั่วร่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง *** เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก้องพบว่าตัวเองไม่ได้นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในห้องพักแคบๆ อีกต่อไปแล้ว เบื้องหน้าของเขาคือมหานครแห่งข้อมูลอันไร้ขอบเขต ตึกรามบ้านช่องไม่ได้สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หากแต่ก่อตัวขึ้นจากเส้นโค้ดภาษาไบนารีสีเขียวและฟ้าที่ไหลวนขึ้นลงราวกับมีชีวิต ท้องฟ้าเหนือหัวไม่ใช่สีครามธรรมชาติ แต่เป็นจอแสดงผลขนาดมหึมาที่ฉายภาพใบหน้ายิ้มเยาะของอาจารย์เพชรวนซ้ำไปซ้ำมา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงกระซิบของกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านอากาศและเสียงหอบหายใจของตัวเขาเอง "ที่นี่... โลกคู่ขนานในระบบคลาวด์อย่างนั้นเหรอเนี่ย" ก้องพึมพำกับตัวเองขณะพยุงร่างที่โปร่งแสงขึ้นเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายของตนเองในตอนนี้ไม่ใช่เนื้อหนังมังสาปกติ แต่มันคือข้อมูลรูปแบบหนึ่งที่ประกอบด้วยพลังงานจิตและโค้ดโปรแกรม "อย่าเพิ่งชื่นชมทิวทัศน์เลยค่ะคุณโปรแกรมเมอร์" เสียงของมิลินดังขึ้นข้างหู ร่างของเธอก้าวออกมาจากพิกเซลอากาศด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "พวกมันตามเรามาแล้ว" ก้องหันขวับไปตามเสียง สายตาปะทะเข้ากับกองทัพ 'เงาดิจิทัล' รูปร่างบิดเบี้ยว ดวงตาของพวกมันเปล่งแสงสีแดงฉานราวกับไฟจราจรยามค่ำคืน มือแต่ละข้างถือเคียวที่ทำจากเศษซากฮาร์ดดิสก์พังๆ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนเป็นสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูแทบแตก พวกมันกรูเข้ามาหาทั้งสองคนด้วยความเร็วสูง "ให้ตายเถอะ นี่มันมอนสเตอร์เวอร์ชั่นอัปเกรดชัดๆ!" ก้องสบถเสียงดัง มือควานหาไอพ่นพลังงานที่เขาเพิ่งเขียนโค้ดจำลองขึ้นมาก่อนโดดเข้ามาในโลกนี้ "มิลิน! ช่วยผมดึงข้อมูลบล็อกเชนตรงนั้นมาทำเป็นบาเรียที!" มิลินไม่รอช้า เธอสะบัดมือเรียวบาง เกิดเป็นอักขระโบราณสีทองอร่ามที่ถักทอเข้ากับรหัสบล็อกเชน เกิดเป็นโล่พลังงานแสงสว่างจ้าเข้าปะทะกับฝูงเงาดิจิทัลอย่างจัง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนทำให้ตึกข้อมูลรอบข้างสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว แม้จะป้องกันไว้ได้ชั่วคราว แต่จำนวนของพวกมันกลับมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีวันหมดสิ้น อาจารย์เพชรคงกำลังเร่งเร้าพลังงานจากโลกภายนอกเพื่อส่งกองหนุนเข้ามาบดขยี้พวกเขาให้แหลกคามือในที่แห่งนี้ "เราต้านไว้ได้ไม่นานหรอกก้อง!" มิลินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของภูตผีดิจิทัล เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผากเนียน "พลังงานในตัวฉันกำลังจะหมดลงแล้ว ถ้าฐานข้อมูลหลักอยู่ไม่ไกลจากนี้ เราต้องรีบไป!" ก้องกัดฟันกรอด สายตาคมกริบกวาดมองแผนที่ดิจิทัลในหัวที่เชื่อมโยงกับสัญชาตญาณความเป็นเซียนไอทีของตนเอง จุดพิกัดสีแดงกะพริบอยู่ไม่ไกลจากตึกรูปทรงพีระมิดกลับหัวที่ตั้งอยู่ใจกลางมหานครข้อมูลแห่งนี้ ที่นั่น... คือจุดศูนย์กลางของอาคมทั้งหมด "ทางนั้น!" ก้องคว้าข้อมือของผีสาวมิลินแล้วออกวิ่งสุดกำลัง ฝ่าดงโค้ดโปรแกรมและกลุ่มควันพิษทางไสยศาสตร์ที่พยายามดักจับขาของพวกเขาไว้ พวกเขาวิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยข้อมูลขยะและไวรัสรุ่นเก่าที่ถูกทิ้งร้าง เสียงกรีดร้องไล่หลังมาติดๆ แรงกดดันมหาศาลจากอาจารย์เพชรแผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศจนทำให้ลมหายใจติดขัด ก้องรู้ดีว่าหากโดนจับได้ในโลกนี้ พวกเขาจะไม่แค่ตาย... แต่ตัวตน ความทรงจำ และวิญญาณจะถูกลบหายไปจากสารบบอย่างถาวร ราวกับว่าพวกเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้เลย ในที่สุด ทั้งคู่ก็วิ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูบานยักษ์ที่สร้างจากอัลกอริทึมเข้ารหัสลับซับซ้อนนับพันชั้น ใจกลางประตูมีสัญลักษณ์ยันต์โบราณที่เรืองแสงสีเลือดกระพริบต้อนรับการมาเยือน ก้องยกมือขึ้นเตรียมรัวแป้นพิมพ์อากาศเพื่อถอดรหัสผ่านประตูบานนี้ แต่ทว่า... ก่อนที่นิ้วของเขาจะสัมผัสกับอากาศธาตุ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็หยุดลงเบื้องหลัง ความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก้องค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ พร้อมกับมิลินที่ยืนบังข้างเขาด้วยสีหน้าซีดเผือด ท่ามกลางหมอกควันสีดำทึบที่ค่อยๆ จางลง ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าของบุคคลนั้นซีกหนึ่งเป็นมนุษย์ แต่อีกซีกหนึ่งกลับเป็นแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ที่กำลังเดือดพล่านด้วยความแค้น ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองก้องด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ฉันสร้างไว้เพื่อแกโดยเฉพาะ... เจ้าหลานชายตัวดี" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของอาจารย์เพชรดังสะท้อนก้องไปทั่วทุกมุมของโลกคู่ขนาน ก่อนที่พื้นดินใต้เท้าของก้องจะยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางสีดำมืดมิดไร้ก้นบึ้ง และดึงรั้งร่างของเขากับมิลินให้ร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดอย่างไร้ทางสู้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางหนีตายและไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ