ตามหาแหล่งกำเนิด

เสียงคีย์บอร์ดกลไกสวิตช์สีฟ้าดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบสังกะสีในคืนพายุเข้า หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าอมเขียวลงบนใบหน้าตึงเครียดของก้องกิดาการ ชายหนุ่มขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวกดรัวคำสั่งผ่านหน้าต่างคอมมานด์ไลน์ด้วยความเร็วสูง ขณะที่มิลิน ผีสาวในร่างโปร่งแสงสีฟ้าครามลอยวนเวียนอยู่เหนือหัว ทำหน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิด "ไอ้ก้อง ถ้ามึงยังถอดรหัสไอพีนี้ด้วยวิธี brute force แบบโบราณ ชาติหน้าตอนบ่ายๆ โน่นแหละถึงจะได้ที่ตั้งเซิร์ฟเวอร์ของไอ้เพชร" มิลินบ่นพึมพำ พลางใช้ปลายนิ้วกึ่งโปร่งแสงจิ้มลงไปที่อากาศเบาๆ ราวกับกำลังหมุนลูกโลกจำลอง 3 มิติ "อย่ามาบ่นน่ามิลิน ถ้ามันแก้ง่ายป่านนี้กูคงไปนอนแคะสะดือดูซีรีส์เกาหลีตั้งนานแล้ว" ก้องกิดาการสวนกลับทันควันโดยไม่ละสายจากหน้าจอ "นี่มันโครงสร้างเครือข่ายไสยศาสตร์ผสมควอนตัมบ้าบออะไรก็ไม่รู้ เซิร์ฟเวอร์ของไอ้เพชรมันไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบอินเทอร์เน็ตปกติ แต่มันวิ่งผ่าน 'เส้นลวดอาถรรพ์' ที่ผูกไว้กับศาลพระภูมิทั่วกรุงเทพฯ ต่างหาก" บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟกระป๋องที่หมดไปหลายกระป๋อง ความกดดันแผ่ซ่านจนแทบจะคว้าจับต้องได้ ปมความขัดแย้งระหว่างเขากับอาจารย์เพชร ศิษย์พี่ผู้หลงใหลในความมืดมนของไสยศาสตร์ดิจิทัลเดินทางมาถึงจุดแตกหัก เพชรไม่ได้เป็นเพียงแค่อาจารย์คาถาขลังธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือแฮกเกอร์สายดาร์กที่ใช้ "วิญญาณเร่ร่อน" เป็นดาต้าแพ็กเก็ตในการโจมตีโครงสร้างพื้นฐานทางเทคโนโลยีของประเทศ ก้องหยุดพิมพ์กะทันหัน ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นบางสิ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลัก ข้อมูลโค้ดดิ้งที่เคยสับสนอลหม่านตอนนี้เริ่มเรียงตัวกันเป็นพิกัดทางภูมิศาสตร์อย่างชัดเจน "เจอแล้ว..." ก้องกระซิบเสียงลอดไรฟัน "พิกัดของเซิร์ฟเวอร์หลักไม่ได้อยู่บนตึกระฟ้าใจกลางเมือง หรือในศูนย์ข้อมูลลับที่ไหน แต่มันอยู่ที่... ใต้ฐานรากของตึกร้างย่านบางซื่อ ที่ซึ่งเคยเป็นสำนักเก่าของอาจารย์เพชรสมัยที่เขายังใช้กุมารทองรันโปรแกรมไวรัสตัวแรก" มิลินชะงัก ลอยเข้ามาใกล้หน้าจอทันที "ตึกนั้นเหรอ? ที่ที่พวกเราเกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อตอนบทที่แล้วน่ะนะ? มึงบ้าหรือเปล่าก้อง นั่นมันหลุมพรางชัดๆ ไอ้เพชรมันต้องรู้แน่ว่ามึงกำลังแกะรอยมันอยู่" "รู้สิ... มันต้องรู้อยู่แล้ว" ก้องแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาฉายแววความดุดันและท้าทายแบบฉบับโปรแกรมเนอร์เลือดร้อนผสมหมอผีรุ่นใหม่ "แต่ในเมื่อมันอยากเล่นเกมไล่ล่าบนโลกไซเบอร์นัก กูในฐานะศิษย์น้องผู้สืบทอดสายวิชา ก็ต้องไป 'รีเซ็ตระบบ' ให้มันถึงที่สักหน่อย" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้คู่ใจ ด้านในบรรจุโน้ตบุ๊กที่ได้รับการโมดิฟายด์พิเศษ เสาอากาศรับสัญญาณคลื่นความถี่วิญญาณ และที่ขาดไม่ได้คือ 'ยันต์อัลกอริท一来' ที่พ่อของเขาเป็นคนเขียนให้อีกครั้งก่อนจะเสียชีวิต แม้ในใจลึกๆ จะมีความหวาดกลัวเกาะกุมอยู่บ้าง แต่ตรรกะและศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนถอยไม่ได้เสียแล้ว ก้องหันไปมองมิลินที่ทำหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด "พร้อมนะมิลิน?" "เออ! ถ้ากูตายรอบสองเพราะมึงพาไปซวยนะ กูจะตามไปหลอกหลอนทุกชาติทุกภพเลยคอยดู!" ผีสาวถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะแปลงร่างเป็นแสงดิจิทัลสีฟ้าพุ่งกลับเข้าไปในแล็ปท็อปที่ก้องสะพายไว้บนหลัง ก้องกิดาการสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คว้าประแจเบอร์ 14 อาวุธคู่ใจที่ผสมผสานระหว่างช่างซ่อมบำรุงและหมอผีสายบู๊ เดินก้าวออกจากห้องพักมุ่งหน้าสู่ความมืดมิดยามวิกาลภายนอก โดยไม่รู้เลยว่า... เบื้องหลังความเงียบงันของตึกเป้าหมายที่เขาคาดคิด มีบางสิ่งบางอย่างกำลัง "รอคอย" การมาเยือนของพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว ทว่า เมื่อก้องก้าวขาพ้นประตูห้องพัก เสียงแจ้งเตือนแปลกประหลาดจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นยาวนาน—*ปี๊บบบบบบ—* หน้าจอโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในห้องที่ถูกทิ้งไว้ ไม่ได้แสดงผลสายเรียกเข้าหรือข้อความธรรมดา แต่กลับปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานรันซ้ำไปซ้ำมาว่า: *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... น้องรัก เซิร์ฟเวอร์เปิดรอรับมึงตั้งนานแล้ว"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางหนีตายและไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ