เมื่อหมอผีโดนแฮก

นิ้วเรียวยาวของก้องกิดาการหยุดชะงักกลางอากาศ ร่างโปร่งแสงของมิลินที่ลอยวนเวียนอยู่เหนือจอแม็คบุ๊กเบรกตัวหัวทิ่มจนหางเปียโปร่งแสงเกือบพันกัน หน้าจอที่เคยแสดงโค้ดคำสั่งไสยศาสตร์ดิจิทัลสีเขียวมรกต ตอนนี้กำลังถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับโลหิตสดๆ เคอร์เซอร์เมาส์ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอีกต่อไป มันขยับเองได้ราวกับมีชีวิต ลากเส้นตวัดเป็นอักขระขอมโบราณทีละตัวอย่างแม่นยำและรวดเร็ว "เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวสิครับอาจารย์เพชร เล่นของสูงแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะเว้ย!" ก้องสบถออกมาเบาๆ ขณะที่พยายามกดปุ่มลัด `Command + Option + Escape` เพื่อบังคับปิดโปรแกรม แต่หน้าจอรายงานผลกลับเด้งหน้าต่างสีดำขึ้นมา พร้อมกับข้อความรันสตรีมด้วยฟอนต์ประหลาดที่อ่านว่า *'สำนักของพวกแก... กำลังจะถูกรีบูตใหม่ในอีกไม่ช้า'* มิลินลอยเข้ามาชิดหน้าจอ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ก้อง! แอนตี้ไวรัสไสยศาสตร์ที่เราเขียนไว้เมื่อคืนถูกเจาะทะลวงแล้วค่ะ! ไม่สิ... มันไม่ได้ใช้โค้ดธรรมดา แต่มันใช้พลังอาคมฝังมากับแพ็กเกจข้อมูลขนาดใหญ่จากเซิร์ฟเวอร์ปริศนา!" ก้องกัดฟันกรอด สัญชาตญาณโปรแกรมเมอร์เลือดร้อนสั่งให้เขาดึงสายแลนออกทันที แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นพอร์ตยูเอสบีที่กะพริบถี่เป็นจังหวะประหลาด แสงไฟสีฟ้าจากฮาร์ดไดรฟ์สำรองของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เสียงพัดลมระบายความร้อนของโน้ตบุ๊กส่งเสียงคำรามราวกับเครื่องยนต์เจ็ตที่กำลังจะระเบิด ความร้อนแผ่ซ่านออกมาจนโต๊ะไม้สนอิตาลีส่งกลิ่นไหม้จางๆ "สายแลนเหรอ? ปล่อยให้มันดึงข้อมูลไปเถอะครับตอนนี้ สิ่งที่มันกำลังทำอยู่ไม่ใช่แค่แฮกคอมพิวเตอร์ แต่มันกำลังอัปโหลด 'จิตวิญญาณ' ของผมเข้าไปในระบบปิดของไอ้เพชรต่างหาก!" ก้องพยายามตั้งสติ นิ้วมือสالفสลับรัวคีย์บอร์ดป้อนคำสั่งพาสเวิร์ดฉุกเฉินระดับรากฐาน (Root Access) เพื่อล็อกระบบภายใน แต่ทว่า... ทุกปุ่มบนแป้นพิมพ์กลับแข็งค้างราวกับถูกตรึงด้วยตะปูโลงศพ ในโลกยุคดิจิทัล การโดนแฮกข้อมูลอาจทำให้เสียเงินในบัญชีหรือความลับรั่วไหล แต่นี่คือ "การแฮกวิญญาณ" ผ่านไสยศาสตร์ไซเบอร์ ถ้าระบบนี้รันจนครบร้อยเปอร์เซ็นต์ ตัวตนและความทรงจำทั้งหมดของก้องอาจจะถูกแปลงเป็นข้อมูลไบนารี แล้วถูกลบหายไปจากโลกใบนี้ตลอดกาล "มิลิน! ใช้พลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าในตัวเธอชอร์ตพอร์ตยูเอสบีเดี๋ยวนี้เลยครับ!" ก้องหันไปสั่งคู่หูสาวที่ทำหน้าเหเกด้วยความกลัว "ฉัน... ฉันพยายามแล้วค่ะ!" มิลินกรีดร้องเสียงหลง ร่างโปร่งแสงของเธอสั่นสะท้านเมื่อถูกแรงดึงดูดประหลาดจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ดูดกลืนเข้าไปทีละน้อย "พลังงานตรงนั้นมันไม่ใช่แค่โค้ดคอมพิวเตอร์ แต่มันคืออาคมสายดำขั้นสูงที่ผูกวิญญาณเร่ร่อนนับร้อยไว้ด้วยกัน มันกำลังดึงฉันเข้าไปด้วย!" ก้องไม่รอช้า เขาสחบคำหยาบออกมาเป็นชุด คว้าแก้วน้ำชาเขียวอุ่นๆ ที่วางอยู่ข้างโต๊ะสาดใส่คีย์บอร์ดหวังจะตัดวงจรไฟฟ้า แม้จะรู้ว่ามันอาจจะทำลายคอมพิวเตอร์ราคาหลักแสนของตัวเอง แต่ในวินาทีเป็นตายแบบนี้ ชีวิตย่อมสำคัญกว่าวัตถุ ทว่า... น่าแปลกใจยิ่งนัก น้ำชาเขียวที่สาดออกไปกลับลอยค้างกลางอากาศ ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยพลังงานแม่เหล็กมหาศาล หยดน้ำชาแต่ละหยดสั่นระริกก่อนจะระเหยกลายเป็นไอสีดำทมิฬส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏภาพใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความสะใจและอำมหิต ใบหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่น... อาจารย์เพชร ศิษย์พี่ผู้ทรยศสำนัก *“แกมันก็แค่นักเลงคีย์บอร์ดที่บังเอิญมีดีเรื่องสืบทอดวิชาหมอผี ก้องกิดาการ... แกคิดจริงๆ เหรอว่าตรรกะทางคอมพิวเตอร์บ้าๆ ของแก จะเอาชนะความแค้นที่สั่งสมมานานนับร้อยปีของสำนักเราได้?”* เสียงของเพชรดังทะลุลำโพงออกมา แม้จะไม่มีการเชื่อมต่อบลูทูธใดๆ ทั้งสิ้น เสียงนั้นดังก้องกังวานในหัวของก้องโดยตรง ราวกับมันถูกฝังอยู่ในเซลล์สมอง ก้องสูดหายใจเข้าลึกๆ แม้เหงื่อกาฬจะไหลท่วมแผ่นหลังจนเสื้อเชิ้ตแนบติดผิวหนัง แต่ริมฝีปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวปรากฏบนใบหน้าคมคาย "อาจารย์เพชรครับ... ผมยอมรับว่าโค้ดที่ท่านเขียนมามันเจ๋งมาก ยอมรับเลยว่าล้ำหน้ากว่าแอนตี้ไวรัสของผมไปหลายก้าว..." ก้องพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทตัวสุดท้ายที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท "แต่ท่านอาจจะลืมกฎข้อสำคัญที่สุดของคนไอทีไปอย่างหนึ่ง... นั่นคือ 'อย่าประมาทแบตเตอรี่สำรองที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบคลาวด์' นะครับ" นิ้วเรียวของก้องกดปุ่มรีเซ็ตฮาร์ดแวร์แบบแมนนวลที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานแม็คบุ๊กอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียบแฟลชไดรฟ์ปริศนาลงในพอร์ตฉุกเฉินที่เหลืออยู่ แสงไฟสีฟ้าเข้มสว่างวาบขึ้นตัดกับแสงสีแดงเพลิงของเพชร หน้าจอคอมพิวเตอร์เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง เสียงคำรามของพัดลมเงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่ข้อความแปลกประหลาดจะปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *'[System Warning: Initiating Exorcism Protocol v.9.9 - Deleting All Ghost Processes...]* *Target: Ajan Petch...* *Progress: 99.8%]*' เพชรที่อยู่ในจอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าโค้ดของตัวเองกำลังถูกกัดกินด้วยไวรัสตัวใหม่ที่ก้องเพิ่งปล่อยเข้าไป "แกทำบ้าอะไรลงไปวะ! นั่นมันโค้ดอะไร ทำไมมันถึง..." ก้องหัวנסเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอด้วยความสะใจ "ก็เป็นโค้ดที่ผมเขียนไว้ต้อนรับพวกชอบแฮกชาวบ้านโดยเฉพาะไงครับ... ส่งยันต์ดิจิทัลไปทัศนาจรในนรกซะเถอะ!" ทว่า ในวินาทีที่แถบความคืบหน้ากำลังจะวิ่งถึงร้อยเปอร์เซ็นต์และหน้าจอกำลังจะดับลง เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งจากด้านนอกห้อง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มันไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยจนทำให้หัวใจของก้องร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงเคาะที่ควรจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้ในเวลานี้... เพราะเจ้าของร่างนั้น "เพิ่งเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปเมื่อสามวันก่อน" และก้องเพิ่งจะเผาร่างของเขาไปเมื่อวานนี้เอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและปราบผีไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ