ความทรงจำที่หายไป

นิ้วชี้ของผมสั่นระริกอยู่เหนือปุ่ม Spacebar ราวกับมันมีชีวิตและกำลังหวาดกลัวบางอย่าง หน้าจอแล็ปท็อปแสดงผล Error Code ประหลาดที่ไม่ได้มาจากภาษาโปรแกรมที่ผมคุ้นเคย แต่มันเป็นอักขระขอมโบราณที่วิ่งพล่านราวกับมดปลวกกำลังกัดกินระบบปฏิบัติการ “หยุดมือเดี๋ยวนี้ก้อง!” เสียงของมิลินดังก้องผ่านลำโพงบลูทูธ แต่มันไม่ใช่เสียงใสๆ เหมือนทุกที มันสั่นพร่า เหมือนสัญญาณวิทยุที่ถูกคลื่นแทรกจากต่างมิติ ผมละมือออกจากแป้นพิมพ์ทันที หายใจหอบถี่ พยายามสงบสติอารมณ์ท่ามกลางแสงไฟจากหน้าจอที่กะพริบถี่ๆ จนห้องทั้งห้องกลายเป็นสีแดงฉาน “มิลิน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ข้อมูลที่เธอกำลังสแกนหาจากโดรนตัวนั้น มันไม่ใช่แค่ไวรัสของอาจารย์เพชร แต่มันคือ... ส่วนหนึ่งของความทรงจำเธอใช่ไหม?” ร่างโปร่งแสงของมิลินค่อยๆ ปรากฏขึ้นข้างๆ โต๊ะทำงาน เธอไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นชุดราตรีสีขาวที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องสีดำสนิท ใบหน้าของเธอยังคงสวยงาม หากแต่ดวงตาคู่เดิมที่เคยซุกซนกลับหมองหม่นราวกับถูกสูบวิญญาณซ้ำสอง “ฉันจำไม่ได้ว่าตายอย่างไร” มิลินพูดพลางกอดอก แววตาของเธอเหม่อมองไปยังผนังห้องที่เริ่มมีรอยร้าวเป็นตัวอักษรไสยศาสตร์ “ฉันจำได้แค่ความรู้สึกตอนที่ ‘บางอย่าง’ เข้ามาในแล็ปท็อปเครื่องนั้น มันเหมือนการถูกฉีกกระชากจากข้างใน ข้อมูลในสมองฉันถูกคัดลอกด้วยความร้อนที่แผดเผา เหมือนไฟช็อตเข้าที่เส้นประสาททีละเส้น...” “มิลิน...” ผมเรียกเธอเบาๆ ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกินใจ ผมคือคนสร้างโปรแกรมดึงวิญญาณเธอมาไว้ที่นี่ ผมคือคนที่บอกว่าเราจะแก้แค้นอาจารย์เพชร แต่กลับกลายเป็นว่าผมดึงเธอเข้ามาอยู่ในสมรภูมิที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยพ่ายแพ้มาก่อน เธอก้าวเข้ามาใกล้จนผมรู้สึกถึงไอเย็นจัดที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ “ตอนนั้น... ฉันไม่ได้ถูกฆ่าเพื่อขโมยข้อมูลลับเพียงอย่างเดียว ก้อง เธอคิดว่าทำไมอาจารย์เพชรถึงต้องสร้าง ‘ไวรัสผี’ ขึ้นมา? เพราะเขาต้องการที่เก็บข้อมูลไงล่ะ และฉัน... คือตู้เก็บข้อมูลรุ่นแรกที่เขาเผลอทำ ‘ไฟล์ขยะ’ หลุดออกมา” ผมขมวดคิ้วแน่น “เธอหมายความว่าอย่างไร? ตู้เก็บข้อมูล?” “ฉันไม่ได้เป็นแค่ผีที่เฝ้าแล็ปท็อป แต่ฉันเป็น ‘เซิร์ฟเวอร์สำรอง’ ที่มีชิ้นส่วนดวงวิญญาณของคนอีกเป็นร้อยที่ถูกอาจารย์เพชรขังไว้” มิลินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ร่างของเธอเริ่มสั่นไหวเหมือนสัญญาณภาพที่ไม่เสถียร “ก้อง... นายต้องหยุดโดรนตัวนั้น ไม่ใช่เพราะมันมีไวรัส แต่มันมี ‘กุญแจ’ ที่จะปลดล็อกประตูนรกที่เขาสร้างไว้ใน Cloud ถ้าปุ่มหยุดการทำงานถูกกดในจังหวะที่ผิด พลังงานทั้งหมดจะตีกลับ และสิ่งที่ขังอยู่ในตัวฉัน... จะหลุดออกมาทั้งหมด” หัวใจผมหล่นวูบ ตรรกะทุกอย่างที่ผมมีเริ่มพังทลายลง หากสิ่งที่เธอพูดเป็นจริง สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ไม่ใช่การปราบผี แต่มันคือการทำลายกรงขังที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่โลกไซเบอร์เคยมีมา “แล้วเราต้องทำอย่างไร?” ผมถาม เสียงของผมแหบพร่า มิลินเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันดูเยือกเย็นและทรงอำนาจอย่างประหลาด “เราต้องทำลายระบบจากข้างใน... นายต้องพาฉันเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์หลักของเพชร และปล่อยให้ฉัน ‘รวมร่าง’ กับข้อมูลทั้งหมดนั่น” “ไม่มีทาง! นั่นเท่ากับเธอจะหายไปตลอดกาล!” ผมตะโกนลั่นห้อง “ฉันตายไปแล้วก้อง นายลืมไปแล้วหรือ?” มิลินยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา “การที่ฉันได้มีชีวิตอยู่เป็นเพื่อนแกในห้องแคบๆ นี้ มันคือโบนัสที่ดีที่สุดแล้ว...” ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด หน้าจอคอมพิวเตอร์ของผมก็ดับวูบลงโดยสมบูรณ์ ก่อนจะปรากฏแสงสีน้ำเงินวาบขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย—เสียงหัวเราะของอาจารย์เพชรที่ดังออกมาจากลำโพงโดยที่ไม่ได้เปิดเครื่อง *“ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่น่าซาบซึ้งจริงๆ นะก้องกิดาการ แต่เสียดายที่แกช้าไปก้าวหนึ่ง...”* หน้าจอเปลี่ยนเป็นภาพวงจรปิดภายในห้องทำงานของผมเอง ภาพที่แสดงให้เห็นว่ามีร่างเงาสีดำทมิฬกำลังยืนอยู่ที่มุมห้องหลังม่าน—ร่างนั้นไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มันกำลังถือดาบอาคมที่เปล่งประกายสีเลือดเล็งมาที่หลังหัวของผม ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ต้นคอ ไม่ใช่ความเย็นจากมิลิน แต่เป็นความเย็นของโลหะที่ลงอาคมไว้ และเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้เลือดในกายแข็งตัว “เลิกเล่นเป็นเด็กกับวิญญาณเร่ร่อนได้แล้ว... ถึงเวลารับบทเรียนราคาแพงจากอาจารย์ของแกเสียที” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ครับ หมอผีวัยรุ่นคนนี้สัญญาว่าจะพาไปลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับ!