กับดักในหน้าเว็บเพจ

"อย่าแตะไอคอนนั้นก้อง... ถ้าไม่อยากให้สมองของนายกลายเป็นไฟล์ขยะที่กู้คืนไม่ได้!" เสียงของมิลินแหลมสูงจนเกือบจะเป็นเสียงกรีดร้อง เธอพุ่งร่างโปร่งแสงที่สั่นไหวเหมือนสัญญาณภาพทีวีเก่าๆ เข้ามาขวางหน้าจอแล็ปท็อปของผม แต่นิ้วของผมเร็วกว่านั้น... ผมกดคลิกซ้ายลงบนลิ้งก์ปริศนาที่โผล่ขึ้นมากลางหน้าจอ Command Prompt อย่างไม่ตั้งใจ *วิ้ง...* เสียงสัญญาณไฟฟ้าระดับความถี่ต่ำสั่นสะเทือนไปทั่วห้องพัก สี่เหลี่ยมสีดำบนหน้าจอกลับกลายเป็นหลุมลึกที่ดูดกลืนทุกอย่างรอบตัว แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่รัวจนคล้ายกับไฟสโตรบในคลับเถื่อน ผมรู้สึกเหมือนมีแรงดึงมหาศาลจากหน้าจอพยายามกระชากวิญญาณออกจากร่าง ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ไขสันหลัง ราวกับถูกเข็มฉีดยานับพันเล่มทิ่มแทงพร้อมกัน "บ้าเอ๊ย... นี่มันไม่ใช่บั๊กในระบบแล้ว!" ผมตะโกนสู้กับเสียงหวีดหวิวที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ก้องกิดาการอย่างผมไม่เคยกลัวโค้ดที่รันไม่ผ่าน แต่ตอนนี้ผมกำลังกลัวโค้ดที่รันสำเร็จเกินไป หน้าจอไม่ได้แสดงผลเป็น HTML แต่มันกำลังแสดงผลเป็น 'อาคม' พิกเซลแต่ละจุดเปลี่ยนรูปเป็นอักขระยันต์โบราณที่บิดเบี้ยว อาจารย์เพชร... ศิษย์พี่ผู้ทรยศคนนั้นกำลังส่งคำสาปผ่านเซิร์ฟเวอร์มาหาผมโดยตรง มิลินพยายามจะดึงตัวผมออกไป แต่มือที่พยายามจะคว้าแขนผมกลับทะลุผ่านไปราวกับผมกลายเป็นอากาศธาตุ "ก้อง! หลับตา! อย่าจ้องตาผีในหน้าจอนั่น!" มิลินแผดเสียงเตือน ดวงตาของผีสาวฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติเธอจะกวนประสาทผมด้วยเรื่องเมนูอาหารมื้อค่ำ แต่วันนี้... เธอกำลังกลัว ผมฝืนบังคับตัวเองไม่ให้มอง แต่แรงดึงดูดนั้นรุนแรงจนเปลือกตาผมสั่นระริก เส้นเลือดในลูกตาเหมือนจะแตกออก ผมเห็นเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายอาจารย์เพชรกำลังคลานออกมาจากขอบหน้าต่างของ Browser ปลายนิ้วสีดำขลับของมันยืดยาวออกมาเหมือนสายเคเบิล พุ่งตรงมาที่ลำคอของผม "แกคิดว่าความรู้โปรแกรมมิ่งงูๆ ปลาๆ ของแกจะปกป้องแกได้เหรอ ก้องกิดาการ?" เสียงของอาจารย์เพชรไม่ได้ดังมาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในกระดูกหูของผมโดยตรง "สำนักเราไม่ได้สอนให้แกมานั่งจิ้มคีย์บอร์ดเล่น แต่สอนให้แกสังเวยสิ่งที่สำคัญที่สุด... เพื่อพลังที่เหนือกว่า" ผมกัดฟันกรอดจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก มือซ้ายคว้าขวดสเปรย์น้ำมนต์ผสมโค้ดป้องกันไวรัสที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะอย่างทุลักทุเล มือขวายังคงถูกดูดติดอยู่กับเมาส์ที่ร้อนจี๋จนผิวหนังเริ่มไหม้ นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางไซเบอร์ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนชีวิตด้วยไสยศาสตร์สายมืด "ผมไม่ได้เรียนมาเพื่อสังเวย... ผมเรียนมาเพื่อ 'ดีบั๊ก' ผีเน่าๆ อย่างอาจารย์ต่างหาก!" ผมรวบรวมสมาธิที่เหลืออยู่น้อยนิด กดคำสั่งคีย์ลัดที่ผมซุ่มเขียนไว้เป็นแผนสำรอง - *Kill Process.exe* - แต่นี่ไม่ใช่กระบวนการปกติ ผมผสานการสวดมนต์ลงไปในชุดคำสั่ง (Script) การสวดพุทธคุณในจังหวะการพิมพ์คีย์บอร์ดที่รวดเร็วคือทางรอดเดียวของผม *แกร๊ก...* เสียงแป้นพิมพ์ดังรัวเหมือนปืนกล ผมพิมพ์ด้วยมือข้างเดียวพลางสวดภาวนาด้วยจิตที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในวินาทีที่อาจารย์เพชรกำลังจะบีบคอผมจนดับดิ้น แสงสีฟ้าจากหน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนจนตาพร่า เสียงหวีดหวิวหยุดลงทันทีเหลือเพียงความเงียบสงัด ผมหอบหายใจรุนแรงจนอกกระเพื่อม กลิ่นไหม้ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อบอวลไปทั่วห้อง มิลินล้มลงไปนั่งกองกับพื้นห้องอย่างหมดแรง ร่างของเธอเลือนรางจนแทบจะมองไม่เห็น ผมก้มลงมองหน้าจอที่ดับมืดไปแล้ว มันไม่มีอะไรนอกจากเงาสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของผมเอง "จบแล้วใช่ไหม?" ผมถามเสียงแหบพร่า มิลินไม่ตอบ เธอเพียงแต่ชี้มือสั่นๆ ไปที่หน้าจอที่ดับไปแล้วนั้น บนจอมันไม่ได้สะท้อนแค่ใบหน้าของผม แต่มันมี 'บางอย่าง' กำลังขยับอยู่ข้างหลังผมในเงาสะท้อนนั้น เป็นร่างที่สวมชุดกราวน์สีซีดจางและถือแฟลชไดรฟ์อาคมในมือ "ก้อง... อย่าหันไปนะ" เสียงของมิลินสั่นเครือ "อาจารย์ไม่ได้มาคนเดียว... เขาเอา 'บางอย่าง' ที่น่ากลัวกว่านั้นมาฝากนายด้วย" ผมรู้สึกถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รดต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากคนที่ไม่น่าจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้อีกต่อไป "ขอบคุณที่อัปเดตระบบให้ศิษย์พี่นะ... ก้องกิดาการ" หวังว่าเนื้อหานี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับก้องกิดาการจนวางไม่ลงนะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานของผมเสมอมานะครับ