มิตรสหายในโลกมืด

"อย่าหันหลังกลับไป ก้องกิดาการ... ถ้าไม่อยากเห็นว่าสิ่งที่อยู่ข้างหลังนาย คือใบหน้าของใคร" เสียงกระซิบนั้นเย็นเฉียบเสียจนกระแสไฟฟ้าในร่างผมช็อตวูบ ขนอ่อนทั่วร่างลุกเกรียวเหมือนโดนไฟช็อต ผมหยุดกึก มือที่กำลังพิมพ์โค้ดคำสั่งกำแน่นจนสั่น แล็ปท็อปของผมเริ่มทำงานหนัก พัดลมระบายอากาศหมุนจี๋จนเสียงครางดังระงมเหมือนเสียงหวีดร้องของคนตาย มิลินที่ขดตัวอยู่ในหน้าจอผลึกเหลวโผล่หัวออกมาด้วยสีหน้าซีดเผือด นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างจนเห็นตาดำเล็กจิ๋ว "ก้อง... นายอย่าเพิ่งหันไป" มิลินพูดเสียงสั่น นิ้วเรียวบางของเธอชี้ไปที่มุมมืดของห้องทำงานที่ผมเช่าไว้ชั่วคราว "สัญญาณชีพจรวิญญาณตรงนั้น... มันไม่ได้มีแค่หนึ่ง แต่มันมีรอยแยกเหมือนโดนแฮกผ่านมิติ" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติด้วยตรรกะของโปรแกรมเมอร์ "มิลิน ถ้ามันเป็นผีตัวเดิมที่อาจารย์เพชรส่งมา มันต้องมีค่า Latency ในการปรากฏตัวสิ แต่นี่มันไม่มีแม้แต่กราฟความร้อน... นี่มันไม่ใช่ไสยศาสตร์ปกติแล้ว" "ใช่ มันไม่ใช่ผีธรรมดา" เสียงแหบพร่าจากด้านหลังดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้จนลมหายใจนั้นปะทะที่ต้นคอผมจริง ๆ "มันคือ 'เดดโค้ด' (Dead Code) ที่ถูกฝังไว้ในซอร์สโค้ดของนายตั้งแต่วันแรกที่นายเริ่มสร้างระบบล่าผีตัวนี้ขึ้นมา" ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น แทนที่จะหันไป ผมตบมือลงบนคีย์บอร์ดแล้วกดคำสั่ง Execute ของโปรแกรม 'ยันต์ดักจับรหัส' ที่ผมเตรียมไว้สำหรับกรณีฉุกเฉิน ทันใดนั้นแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากรอบห้อง แสงเลเซอร์สีม่วงสแกนไปทั่วบริเวณเพื่อหาจุดบกพร่องของมิติ ภาพที่เห็นทำให้ผมต้องชะงัก ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดฮู้ดสีดำสนิทนั่งยอง ๆ อยู่บนตู้เอกสารเก่า ๆ ในมือเขามีแท็บเล็ตที่เรืองแสงสีเขียวมรกต ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากกันฝุ่น แต่ดวงตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความขบขันและแววตาของผู้ที่เหนือกว่าทางเทคโนโลยี "ฝีมือเขียนโปรแกรมใช้ได้ แต่วิธีวางยันต์น่ะ... โบราณไปสามร้อยปีนะเพื่อน" ชายแปลกหน้าแสยะยิ้ม เขากระโดดลงมาอย่างเงียบเชียบเหมือนแมว "ผมชื่อ 'ซิน' แฮกเกอร์สายมูที่ถูกอาจารย์เพชรไล่ล่ามาเหมือนกัน ถ้าไม่อยากให้ระบบ AI ของนายกลายเป็นเครื่องสังเวยให้ไวรัสผีตัวใหม่ในคืนนี้ ก็เลิกทำหน้าเหมือนเห็นผีแล้วฟังผมก่อน" ผมหรี่ตาลง จ้องมองชายคนนี้ด้วยความระแวง "นายเป็นใครกันแน่? แล้วที่บอกว่าเห็นสิ่งที่อยู่หลังผม... เมื่อกี้ใครพูด?" ซินหัวเราะหึในลำคอ เขาเคาะนิ้วบนแท็บเล็ตสามครั้ง แสงเลเซอร์สีฟ้าที่ผมสร้างขึ้นก็ดับพรึบลงทันทีราวกับถูกถอดปลั๊ก "ผมไม่ได้พูด คนที่พูดกับนายคือคนที่นายทิ้งไว้ในฐานข้อมูลเก่าเมื่อสามปีก่อน... คนที่ตายเพราะคำสั่งโปรแกรมของนายในวันนั้นไงล่ะ" มิลินขยับตัวเข้ามาใกล้ผม เธอทำหน้าเครียดจัด "ก้อง... ฉันสแกน IP ของเขาไม่เจอ แต่พลังงานวิญญาณที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา... มันเหมือนกับของนายเป๊ะเลย เหมือนเขาเป็นกระจกสะท้อนอีกด้านหนึ่งของนาย" ผมรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น ความทรงจำในอดีตที่ผมพยายามฝังกลบไว้ค่อย ๆ ย้อนกลับมา การทดลองที่ผิดพลาดในคืนฝนตกที่สำนักพ่อ การเขียนโปรแกรมปราบผีครั้งแรกที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรม ซินไม่ใช่คนแปลกหน้า เขารู้เรื่องราวในอดีตของผมดีเกินไป "ไม่ต้องตกใจไป" ซินเดินเข้ามาใกล้ พลางโยนไดรฟ์ข้อมูลสีเงินวาววับมาให้ผม "ผีตัวที่ตามนายมาไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่มันคือโปรเจกต์ 'โกสต์แมน' ที่นายเคยพยายามสร้างเพื่อติดต่อกับพ่อ... ตอนนี้อาจารย์เพชรแฮกเอาโปรเจกต์นั้นไป แล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็น 'ไวรัสล่าวิญญาณ' ที่กำลังจะกัดกินระบบไซเบอร์ของทั้งเมือง ถ้าเราไม่ร่วมมือกันคืนนี้... นายไม่ได้แค่สูญเสียสำนักผี แต่นายจะกลายเป็นคนแรกที่ทำให้โลกมนุษย์เปิดประตูต้อนรับกองทัพผีจากโลกดิจิทัลอย่างสมบูรณ์แบบ" ผมรับไดรฟ์นั้นไว้ ความเย็นของมันเสียดแทงผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ นี่มันไม่ใช่แค่การปราบผีธรรมดาแล้ว แต่มันคือสงครามไซเบอร์ที่กำลังจะพรากชีวิตทุกคนที่ผมรักไป ผมมองหน้าซิน ก่อนจะหันไปสบตากับมิลิน "ถ้าเราจะแฮกกลับ เราต้องเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์หลักของอาจารย์เพชรที่ศูนย์ข้อมูลใต้ดินนั่น แต่มันมีกับดักเวทมนตร์ปิดล้อมอยู่ นายแน่ใจนะว่ารหัสของนายจะผ่านได้?" ซินยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด "สำหรับคนอื่นมันคือกับดักเวทมนตร์ แต่สำหรับผม... มันก็แค่บั๊กของระบบที่รอการ Debug เท่านั้นแหละ" ขณะที่เรากำลังเตรียมอุปกรณ์ เสียงแจ้งเตือนจากแล็ปท็อปของมิลินก็ดังขึ้นรัว ๆ เป็นสัญญาณสีแดงฉานที่บอกว่ากำแพงป้องกันมิติของเราถูกเจาะเข้ามาแล้ว จอภาพสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะปรากฏภาพใบหน้าของชายชราที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่ผมสาบานไว้ว่าจะไม่มีวันให้อภัย อาจารย์เพชรปรากฏตัวขึ้นในหน้าจอ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มให้อย่างเลือดเย็น แล้วใช้นิ้วชี้แตะที่กล้องของเครื่องคอมพิวเตอร์ ราวกับเขากำลังมองทะลุจอมาสบตากับผมโดยตรง ก่อนที่เขาจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้ทั่วทั้งห้องสั่นสะเทือนด้วยแรงอาถรรพ์ "ก้อง... แกคิดว่าการหาพวกมาเพิ่มจะช่วยให้รอดจาก 'เงา' ของตัวเองได้งั้นเหรอ?" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องก็ดับสนิท เงาสีดำสนิทที่ประตูค่อย ๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของชายผู้หนึ่งที่น่าจะตายไปนานแล้ว... เงาที่มีใบหน้าเหมือนกับพ่อของผมเปี๊ยบ แต่นัยน์ตากลับเป็นตัวเลขรหัสฐานสองที่วิ่งวนอย่างบ้าคลั่ง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมและทีมงานมือใหม่สายมูนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!