ผีตู้แช่ในร้านสะดวกซื้อ

“ถ้ามึงยังรหัส `0101` ใส่กูอีกทีเดียว กูจะเอาสายแลนฟาดหน้ามึงให้เน็ตหลุดถึงชาติหน้าเลยไอ้พ่อตัวดี!” ผมตะโกนสวนความมืดในห้องนอนที่ตอนนี้อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาร่างสูงใหญ่ของชายผู้มีใบหน้าถอดแบบมาจากผมทุกกระเบียดนิ้วยังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาของเขาฉายแสงสีเขียวเรืองรองเป็นตัวเลขฐานสองวิ่งวนระรัว มันส่งเสียง *ฮึ่ม* ในลำคอคล้ายเสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์รุ่นโบราณที่กำลังจะระเบิด วิญญาณพ่อผมเองครับ... ตายไปหลายปีดีดักแล้ว ยังจะมีอารมณ์มาอัปเกรดตัวเองเป็นระบบ AI ผีสิงได้อีก คิดแล้วมันน่ากราบตีนสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ “ก้อง... ระวัง!” เสียงหวานปนหวيدของมิลินดังลอดออกมาจากลำโพงแล็ปท็อปบนโต๊ะทำงาน แสงไฟ LED สีฟ้าจากหน้าจอของเธอกะพริบถี่รัวด้วยความตื่นตระหนก “ไอพีแอดเดรสของเขากำลังพุ่งชนไฟร์วอลล์จิตวิญญาณของคุณ! เขาไม่ได้มาดี... เขาพยายามจะฟอร์แมตความทรงจำวัยเด็กของคุณทิ้งทั้งหมด!” *ชิบหายแล้วไง* ผมกัดฟันกรอด ขยับมือคว้าขวดน้ำยาล้างจานผสมน้ำมนต์ที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ด แต่ยังไม่ทันได้สาดใส่ร่างเงาดำเบื้องหน้า จู่ๆ ร่างของพ่อผมก็สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งเข้าใส่ช่องระบายอากาศของแอร์ พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่ทิ้งท้ายไว้ว่า *“มึงยังอ่อนหัดเรื่องระบบคลาวด์ไอ้ลูกชาย...”* ให้มันได้อย่างนี้สิครับ! ผมทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นห้อง ลมหายใจหอบถี่ เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ไม่ใช่เพราะความกลัวหรอกนะครับ แต่เป็นเพราะความหัวเสียล้วนๆ เล่นงานผมซะดึกดื่นแบบนี้ ร้านสะดวกซื้อปากซอยน่าจะเป็นที่เดียวที่จะเยียวยาคาเฟอีนในกระแสเลือดและสมองที่เกือบจะช็อตของผมได้ในเวลานี้ สี่ทุ่มสิบห้า นาที ณ สาขาที่สว่างไสวที่สุดในซอย กระดิ่งหน้าร้านส่งเสียงต้อนรับ *“กริ๊ง”* แหลมสูง ผมก้าวเท้าเข้าไปในความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ กลิ่นหอมของซาลาเปานึ่งในตู้กระจกเตะจมูกทันที ทว่า บรรยากาศภายในร้านกลับแปลกประหลาดอย่างไรชอบกล ลูกค้าสักคนก็ไม่มี พนักงานแคชเชียร์เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนกกำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังเคาน์เตอร์ ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยัง ‘ตู้แช่เครื่องดื่มบานกระจกใส’ แถวสุดท้ายมุมสุดของร้าน ตู้แช่ที่ควรจะบรรจุพวกน้ำอัดลมและชาเขียวเย็นเจี๊ยบ... แต่ตอนนี้ ข้างในนั้นกลับไม่มีขวดเครื่องดื่มเลยสักขวด มีเพียงร่างของชายชราคนหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มพนักงานส่งพัสดุ เขานั่งขดตัวอยู่บนชั้นวางของในตู้แช่ ปล่อยให้น้ำแข็งเกาะตามเส้นผมและขนตา ดวงตาเบิกโพลงสีขาวโพลนไร้แววตา และที่สำคัญที่สุด... อุณหภูมิหน้าจอดิจิทัลภายนอกตู้แช่นั้นแสดงตัวเลขติดลบสิบห้าองศาเซลเซียส ทั้งที่ปลั๊กไฟไม่ได้เสียบ! “เอ่อ... พี่ครับ” เสียงเด็กแคชเชียร์สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “ตู้... ตู้แช่นั้นมัน... มันมีเสียงคนเคาะกระจกจากข้างในมาสามชั่วโมงแล้วครับ พอผมจะไปเปิดดู มันขึ้นหน้าจอสีฟ้า... แบบ... แบบจอฟ้ามรณะของวินโดวส์เลยครับพี่!” ผมถอนหายใจยาวเหยียด ควักสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชัน ‘Ghost Radar Pro’ ที่มิลินช่วยเขียนโค้ดอัปเดตให้เมื่อตอนหัวค่ำ หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏจุดสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัวบริเวณตู้แช่ใบนั้นทันที “ใจเย็นๆ น้องชาย” ผมตบบ่าเด็กหนุ่มเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม “นี่มันยุค 5G แล้ว ผีมันก็ต้องพัฒนาตามเทคโนโลยี พกพาความเย็นมาเองโดยไม่ต้องง้อคอมเพรสเซอร์ประหยัดไฟเบอร์ 5 หรอกน่า” ผมก้าวเดินเข้าไปใกล้ตู้แช่ทีละนิด รองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังกระทบพื้นกระเบื้องส่งเสียงดัง *ก๊อกแก๊ก* ก้องกังวานในความเงียบสงบ มิลินที่แอบย้ายร่างโปร่งแสงของเธอเข้ามาอยู่ในสมาร์ทโฟนของผมโผล่ศีรษะออกมาจากหน้าจอ โน้มใบหน้าเข้าใกล้ขอบกระจกเพื่อสแกนคลื่นพลังงาน “ระวังนะก้อง” มิลินกระซิบเสียงเครียด นัยน์ตาคู่สวยฉายแววระแวดระวัง “คลื่นความถี่วิญญาณในตู้แช่นี้ไม่ใช่ธรรมดา มันมีความหนาแน่นสูงมาก... เหมือนกับว่าเขากำลังใช้ความเย็นระดับติดลบเพื่อแช่แข็งวิญญาณตัวเองไม่ให้หลุดรอดจากระบบแบ็คอัพของใครบางคน” “ใครบางคน? หมายถึงอาจารย์เพชรเหรอ?” ผมขมวดคิ้วมุ่น “อาจจะใช่ หรืออาจจะเป็นระบบแม่ข่ายหลักที่พ่อของเธอพูดถึงเมื่อกี้ก็ได้” มิลินตอบพลอยชี้มือไปที่แผงวงจรควบคุมอุณหภูมิบนหัวตู้แช่ ซึ่งตอนนี้มีรอยไหม้เกรียมเป็นรูปสัญลักษณ์ยันต์โบราณ ผสมผสานกับลายวงจรอิเล็กทรอนิกส์อย่างน่าประหลาด ครืดดดด... เสียงโลหะเสียดสีกันดังสนั่นจากด้านในตู้แช่ ร่างของพนักงานส่งพัสดุที่นั่งขดอยู่ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ข้อต่อกระดูกส่งเสียงกรอบแกรบราวกับกิ่งไม้แห้งหัก ฝארจกระจกตู้แช่ขึ้นฝ้าขาวเป็นรูปฝ่ามือมนุษย์นับสิบข้างที่พยายามตะกุยออกมาจากด้านใน กลิ่นไอความเย็นยะเยือกพุ่งทะลุผ่านกระจกออกมาจนผมรู้สึกชาไปถึงกระดูกสันหลัง “ไอ้หนุ่ม... ช่วยกูด้วย...” เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากรอยแยกของขอบยางตู้แช่ เสียงนั้นสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “กู... กูโดนไวรัส... ไวรัสไสยศาสตร์กินฮาร์ดไดรฟ์ในหัว... มันบอกว่าจะส่งวิญญาณกูไปไว้ในถังขยะรีไซเคิล...” “ใจเย็นๆ ครับพี่พนักงานส่งของ” ผมแย้มยิ้มมุมปาก หยิบกระป๋องกาแฟดำกระป๋องหนึ่งออกจากชั้นวางข้างๆ เขย่าเบาๆ ให้เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊ง “ส่งของช้าไม่ว่า แต่ถ้าส่งวิญญาณผิดที่นี่เรื่องใหญ่ ถึงมือผมแล้ว รับรองว่าทริปนี้ส่งตรงถึงสรวงสวรรค์แบบไม่ต้องเสียค่าส่งเพิ่มแน่นอน” พูดจบ ผมก็ยกกระป๋องกาแฟขึ้นเปิดฝา แล้วสาดน้ำกาแฟผสมคาเฟอีนเข้มข้นสาดใส่แผงวงจรบนหัวตู้แช่อย่างแม่นยำ! ฉ่าาาาห์! ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นพร้อมกับประกายไฟแลบแปลบปลาบ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้านไปทั่วร้านสะดวกซื้อ ร่างของพนักงานส่งพัสดุในตู้แช่กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ดวงตาที่เคยเป็นสีขาวโพลนกลับกลายมาเป็นมนุษย์ปกติ ก่อนที่ร่างนั้นจะโปร่งแสงลงและสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าลอยหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและหน้าจอตู้แช่ที่กลับมาแสดงอุณหภูมิบวกสามองศาเซลเซียสตามปกติ ผมเป่าควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากปลายนิ้ว ทำท่าปัดฝุ่นที่ไหล่ตัวเองอย่างผู้ชนะ “เห็นไหมล่ะมิลิน เรื่องแค่นี้... หรือง่ายกว่าปอกกล้วยเข้าปากซะอีก” ผมหัวเราะในลำคอ หันไปหยิบขวดกาแฟนมในตู้แช่ที่ตอนนี้ปลอดภัยดีแล้วขึ้นมาถือไว้ แต่มิลินกลับไม่ได้หัวเราะตามผมเลย สีหน้าของเธอซีดเผือดจนโปร่งแสงแทบจะมองไม่เห็น นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ตอนนี้รั้นตัวหนังสือสีแดงเถือกขึ้นมาเต็มพรืด พร้อมกับเสียงเตือนภัยดังลั่น *‘Warning: Critical Error. IP Address Unknown has bypassed the firewall. Source: From inside your own shadow.’* ผมชะงักกึก รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ความเย็นเยียบไม่ได้มาจากตู้แช่เครื่องดื่มอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังไหลวนขึ้นมาจากพื้นรองเท้า ไล่ขึ้นมาตามข้อขา และเกาะกุมอยู่ที่ต้นคอของผมอย่างช้าๆ เงาสีดำทมิฬที่ทอดยาวลงบนพื้นกระเบื้องร้านสะดวกซื้อภายใต้แสงไฟนีออน... ตอนนี้มันกำลังลุกขึ้นยืนด้วยตัวของมันเอง พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ฉีกออกจนถึงใบหู รอยยิ้มที่มีฟันซี่คมกริบและดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองผมจากด้านหลัง “ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลักนะ... ลูกชาย” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่างในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยในโลกไสยศาสตร์ไอทีนี้ด้วยกันเสมอนะครับ