เผชิญหน้ากับความจริง

"นายกำลังบอกว่า... พ่อของฉัน ไม่ได้ตายเพราะพิษไสยศาสตร์อย่างที่บันทึกไว้ในตำราของสำนักงั้นเหรอ?" ก้องกิดาการกระแทกแล็ปท็อปคู่ใจปิดลงจนเกิดเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันในโกดังร้างหลังวัดป่า แสงไฟสลัวจากหน้าจอโฮโลแกรมที่มิลินฉายออกมาสั่นไหวตามอารมณ์ของผู้สร้าง ร่างโปร่งแสงของผีสาวจางลงเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววเห็นใจผสมความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ก้อง... ตรรกะของนายอาจจะแม่นยำ แต่มันใช้ไม่ได้กับเรื่องของคนตายที่ยังคง 'เดิน' อยู่ในโลกของข้อมูล" มิลินกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอลอยตัววนรอบโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแผงวงจรและยันต์ดิจิทัล "ฉันเข้าไปเจาะไฟล์ลับในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของอาจารย์เพชรมา ข้อมูลชุดนี้มันถูกเข้ารหัสด้วยพลังงานวิญญาณชั้นสูง ซึ่งมีแค่คนในตระกูล 'อัครโยธิน' เท่านั้นที่แกะได้" เพชร—ศิษย์พี่ที่เคยเป็นดั่งพี่ชาย—ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ รอยยิ้มของเขาไม่ใช่รอยยิ้มของคนสนิท แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกตารางนิ้ว ในมือของเขาถือแฟลชไดรฟ์ที่ทำจากกระดูกสัตว์อาคมส่องแสงสีม่วงเรืองรอง "แกช้าไปหนึ่งก้าวเสมอ ก้อง" เพชรหัวเราะ เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าเหมือนคนเป็นหวัดเรื้อรัง "นายคิดว่าที่แกเก่งกาจเรื่องเขียนโค้ดปราบผีได้ถึงขนาดนี้ เป็นเพราะพรสวรรค์หรือความบังเอิญ? เปล่าเลย... มันคือการทดลองที่พ่อของแกทิ้งไว้ให้ต่างหาก" ก้องกิดาการรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ มือที่เคยกดคีย์บอร์ดด้วยความมั่นใจเริ่มสั่นเทา ความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต—ว่าพ่อของเขาเป็นหมอผีหัวโบราณที่ตายไปเพราะทำพิธีพลาด—กำลังถูกสั่นคลอนด้วยข้อมูลดิจิทัลที่มิลินเพิ่งส่งเข้าสมองของเขาโดยตรง ภาพในหัวฉายย้อนกลับไป พ่อของเขากับเพชรไม่ได้เป็นเพียงอาจารย์กับลูกศิษย์ แต่พวกเขาเป็นหุ้นส่วนในโครงการ 'Ghost Net' โปรเจกต์ที่ตั้งใจจะเชื่อมต่อจิตวิญญาณเข้ากับโครงข่ายอินเทอร์เน็ตเพื่อความเป็นอมตะ และคนที่ถูกเลือกให้เป็น 'ภาชนะ' คนแรก... ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือตัวเขาเอง "พ่อแกไม่ได้ตายเพราะโดนผีอำ" เพชรก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แสงสีม่วงจากแฟลชไดรฟ์สะท้อนเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ "เขาตายเพราะเขาพยายามจะ 'ลบ' แกออกจากระบบเพื่อปกป้องไม่ให้แกกลายเป็นไวรัสที่มีชีวิตเหมือนมิลิน... แต่เขาก็พลาด เขาไม่ได้แค่ทิ้งสำนักไว้ให้แก แต่เขาทิ้ง 'ตัวเขาเอง' เอาไว้ในรหัสพันธุกรรมของแกด้วย" "โกหก!" ก้องตะโกน ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นสู่ใบหน้า เขาหยิบเครื่องอ่านคลื่นวิญญาณขึ้นมาเตรียมพร้อม "มิลิน สแกนหาค่าพลังงานของมันเดี๋ยวนี้! ฉันไม่เชื่อคำพูดของไอ้คนทรยศนี่!" มิลินขมวดคิ้ว มือเรียวบางพยายามกดคีย์บอร์ดกลางอากาศ แต่แล้วเธอก็ชะงัก ร่างกายของเธอเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณภาพที่กำลังถูกรบกวน "ก้อง... ฉัน... ฉันตรวจพบอะไรบางอย่างใน DNA ของนาย... มันไม่ใช่พลังไสยศาสตร์ทั่วไป มันเป็นโค้ด... โค้ดที่เหมือนกับที่อาจารย์เพชรใช้สร้างไวรัสผี!" "ใช่แล้ว" เพชรพูดแทรกด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "และตอนนี้โค้ดนั้นกำลังจะถูกเปิดใช้งาน เพราะแกเพิ่งจะเชื่อมต่อจิตเข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลักของข้าเมื่อกี้ไงล่ะ ก้อง... แกไม่ใช่แค่หมอผีรุ่นใหม่ แต่แกคือ 'มาเธอร์บอร์ด' ของแผนการครองโลกที่พ่อแกเริ่มต้นไว้" ก้องกิดาการยืนอึ้ง ราวกับโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า ความขัดแย้งในใจพุ่งถึงขีดสุด เขาหันไปมองมิลินที่กำลังดิ้นรนอยู่ในวงจรไฟฟ้าที่เพชรสร้างขึ้น ก่อนจะมองลงไปที่มือตัวเองที่เริ่มปรากฏรอยยันต์ดิจิทัลสีแดงฉานขึ้นใต้ผิวหนัง นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับผีร้ายหรืออดีตศิษย์พี่ แต่มันคือการเผชิญหน้ากับต้นกำเนิดของตัวตนที่เขาเกลียดชังที่สุด เพชรหัวเราะลั่นพร้อมกับเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับช่องว่างกลางอากาศที่ดูเหมือนรอยแยกของมิติ "ขอบใจนะน้องรักที่ทำหน้าที่กุญแจได้สมบูรณ์แบบ ตอนนี้... มาเริ่ม 'อัปเกรด' ครั้งสุดท้ายกันดีกว่า" ฉับพลันนั้นเอง ก้องกิดาการรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และเสียงของพ่อที่ควรจะตายไปนานแล้ว ก็ดังก้องขึ้นในหัวของเขาอย่างชัดเจนราวกับยืนอยู่ข้างหู "ก้อง... อย่าให้เขาใช้แกเป็นทางผ่าน... จงลบตัวเองซะ!" หมอผีวัยรุ่นขยับมือเข้าหาแผงคีย์บอร์ดที่ปรากฏขึ้นบนอากาศด้วยความสั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่ม 'Delete' ทั้งน้ำตาเพื่อปิดฉากทุกอย่าง แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่การลบ แต่มันคือคำสั่ง 'Initialize' ที่เพชรวางดักเอาไว้ ค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และสิ่งที่ก้องกิดาการกำลังจะเห็นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมพ่อของเขาถึงต้องตายด้วยมือของ 'ใคร' บางคนที่อยู่ในร่างของเขาเองตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ถอดใจไปจากความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ หมอผีวัยรุ่น