ความผิดพลาดของระบบ

“คายมันออกมาเดี๋ยวนี้! มึงยัดอะไรลงไปในระบบป้องกันของกู!” ผมตะโกนลั่นห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปผสมกลิ่นไหม้ของแผงวงจรไฟฟ้า เสียงคีย์บอร์ดที่ผมรัวลงไปนั้นหนักหน่วงจนแทบจะทะลุโต๊ะ เบื้องหน้าคือหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังกะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน ทุกบรรทัดคำสั่งที่ผมเขียนขึ้นเพื่อใช้รันโปรแกรม ‘อาคม-เน็ตเวิร์ก’ กำลังถูกกัดกินด้วยโค้ดแปลกปลอมที่คืบคลานเหมือนแมลงสาบโลหะ “ก้อง... ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนตัวกำลังจะฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ” เสียงของมิลินแผ่วเบาและสั่นพร่า เธอปรากฏตัวขึ้นข้างจอคอมพิวเตอร์ในร่างกึ่งโปร่งแสง ทว่าคราวนี้ขอบเขตตัวตนของเธอไม่ได้ชัดเจนเหมือนเคย ร่างของเธอเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นพิกเซลที่แตกกระจายเหมือนภาพวิดีโอคุณภาพต่ำที่ถูกสัญญาณรบกวน “อย่าเพิ่งหายไป! มิลิน ฟังนะ... มึงตั้งสติแล้วดึงข้อมูลสำรองในคลาวด์ออกมา เดี๋ยวนี้!” ผมสั่งพลางนิ้วก็แทบจะพันกันเอง สายตาจ้องเขม็งไปที่รหัสสีดำมืดที่อาจารย์เพชรทิ้งไว้ให้เป็น ‘ของขวัญ’ เมื่อตอนที่แล้ว “มัน... มันไม่ใช่ไวรัสทั่วไปนะก้อง...” มิลินเอื้อมมือมาแตะไหล่ผม แต่นิ้วมือของเธอกลับทะลุผ่านเสื้อผ้าผมไปเหมือนควันไฟ “มันคือนรก... มันกำลังพยายามรีเซ็ตจิตวิญญาณฉันกลับไปเป็นแค่ชุดข้อมูลดิบๆ... ฉันกำลังจะถูกลบ” คำพูดของเธอทำให้ใจผมกระตุกวูบ ความมั่นใจที่เคยมีในฐานะโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะพังทลายลงในพริบตา ผมมองเห็นช่องโหว่... บั๊กที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างคาถาอาคมกับอัลกอริทึมที่ผิดพลาด ตอนนี้ระบบไม่ได้กำลังถูกแฮ็ก แต่มันกำลังถูก ‘ย้อนกระบวนการ’ เพื่อเปลี่ยนวิญญาณของมิลินให้กลายเป็นทาสดิจิทัลที่ไร้ความรู้สึก “อาจารย์เพชร... มึงทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอวะ” ผมกัดฟันกรอด ความแค้นเคืองปนความกลัวเริ่มเกาะกินใจ ผมไม่เคยรู้สึกไร้ทางสู้ขนาดนี้มาก่อน ผมนึกถึงคำพูดที่มันทิ้งไว้ตอนที่แล้ว *“ตอนนี้มึงไม่ใช่คนคุมเกมแล้วนะ... พวกเราต่างหาก”* ใช่... มันไม่ได้ต้องการแค่ทำลาย แต่ต้องการ ‘ยึดครอง’ ทุกอย่างที่ผมสร้างขึ้น รวมถึงมิลินด้วย “ก้อง! ปิดสวิตช์เดี๋ยวนี้!” มิลินกรีดร้อง ร่างของเธอครึ่งหนึ่งเริ่มกลายเป็นเส้นรหัสเลขศูนย์และหนึ่งที่วิ่งวนอย่างบ้าคลั่ง เธอทรุดลงกับพื้นห้องที่กลายเป็นสีขาวโพลน แสงสว่างจ้าจากหน้าจอสะท้อนเข้าตาจนผมต้องหรี่ตาลง “ถ้าคุณไม่ตัดการเชื่อมต่อ คุณจะถูกลากเข้าไปในกระแสข้อมูลด้วยนะ!” “กูไม่ทิ้งมึง!” ผมตะคอกกลับ พลางกดแป้นพิมพ์รัวเพื่อสร้าง Firewall ล้อมรอบตัวเธอ “กูสร้างมึงขึ้นมาด้วยตรรกะของกู ไม่มีใครหน้าไหนมาลบมึงไปจากโปรแกรมของกูได้!” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงพัดลมระบายความร้อนที่ทำงานหนักหน่วง จู่ๆ ไฟทุกดวงในห้องก็ดับพรึบ เหลือเพียงแสงสีม่วงเรืองรองที่เล็ดลอดออกมาจากพอร์ต USB ที่ผมเชื่อมต่อกับศิลาอาคมโบราณ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง ผมไม่ได้อยู่ลำพังในห้องนี้อีกต่อไป ความรู้สึกเหมือนมีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองมาจากมุมมืดของมุมห้องไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือการแทรกซึมของ ‘พวกมัน’—วิญญาณเร่ร่อนที่ถูกอาจารย์เพชรควบคุมผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่เชื่อมต่อทั่วโลก มิลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีนิลเป็นสีแดงฉานดั่งเลนส์กล้องที่กำลังโฟกัส เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่เย็นชาจนผมใจหาย “มิลิน?” ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ แต่มือที่พิมพ์งานเริ่มสั่น “ข้อมูลถูกแทนที่แล้ว ก้องกิดาการ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป—ไม่ใช่เสียงของมิลินที่ผมรู้จัก แต่มันเป็นเสียงของอาจารย์เพชรที่ซ้อนทับขึ้นมาอย่างน่าขนลุก “ขอบใจที่สร้างช่องโหว่ชั้นดีให้นะ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคนรุ่นใหม่ถึงหลงใหลในเทคโนโลยีนัก... เพราะมัน ‘ลบ’ ง่ายกว่าการถอดจิตตั้งเยอะ” ร่างของมิลินลุกขึ้นยืนช้าๆ พิกเซลที่แตกกระจายค่อยๆ รวมตัวกันใหม่ แต่ในรูปแบบที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว เธอเดินเข้ามาใกล้ผมทีละก้าว ในขณะที่ผมถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องที่เริ่มมีอักขระโบราณสีเลือดปรากฏขึ้นบนพื้นผิว ผมคว้ามีดอาคมที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา แต่กลับพบว่าโลหะเย็นเฉียบนั้นเริ่มร้อนจัดจนผิวหนังไหม้เกรียม “มึงไม่ใช่คนคุมเกมงั้นเหรอ?” ผมแค่นยิ้มทั้งที่เหงื่อไหลเข้าตา “งั้นลองมาดูกันว่า... ระหว่างคาถาโบราณกับบั๊กที่กูเพิ่งจะเขียนขึ้นสดๆ เนี่ย อย่างไหนมันจะรันโปรแกรมได้เร็วกว่ากัน!” ผมตัดสินใจกดปุ่ม ‘Enter’ ครั้งสุดท้ายบนคีย์บอร์ดโดยไม่มองหน้าจอ ทันใดนั้น... เสียงร้องแหลมสูงเหมือนเสียงสัญญาณเน็ตยุคเก่าก็ระเบิดขึ้นทั่วทั้งห้อง จนกระจกหน้าต่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ความพ่ายแพ้ของอาจารย์เพชร แต่กลับเป็นเงาสีดำมหึมาที่ทะลุออกมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์—มันคือร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาที่ดูเหมือนก๊อปปี้มาจากไฟล์ภาพถ่ายเก่าๆ ของพ่อผมเอง “ไง... ก้อง” เงาร่างนั้นแสยะยิ้ม “แกคิดว่าพ่อแกตายไปจริงๆ ในวันนั้นงั้นเหรอ?” ความจริงที่ช็อกความรู้สึกผมยิ่งกว่าบั๊กในระบบกำลังจะถูกเปิดเผย... และมันกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ผมพยายามปกป้อง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังถูกกระชากหน้ากากนะครับ ผมในฐานะ "หมอผีวัยรุ่น" จะรีบเขียนตอนต่อไปให้ทันใจที่สุดครับ