เบาะแสแรกของศัตรู

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ก้อง! พ่อรู้ว่าแกอยู่ในนั้น!” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกดังลอดผ่านบานประตูไม้เก่าของสำนักฯ เข้ามา มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวังที่หนักอึ้งเสียจนก้องกิดาการรู้สึกเหมือนอากาศในห้องกำลังถูกสูบออกไปจนหมด ก้องยืนตัวแข็งทื่อ มือที่ถือไขควงไฟฟ้าสั่นเล็กน้อย สายตาจดจ้องไปยังหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ “ก้อง... อย่าให้พ่อต้องพังประตูเข้าไปนะ ลูกก็รู้ว่าพ่อเกลียดการใช้กำลังแค่ไหน” “เฮ้ย! มิลิน! เธอบอกว่าพ่อฉันเสียไปสิบปีแล้วไม่ใช่เหรอ! แล้วไอ้ที่ยืนเห่าอยู่หน้าห้องนี่มันตัวอะไรวะ!” ก้องกระซิบเสียงรอดไรฟัน พลางหันไปมองมิลินที่ตอนนี้กำลังโปรเจกต์ร่างโปร่งแสงสีฟ้าจางๆ ขึ้นมานั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะทำงาน มิลินไม่ได้ตอบทันที เธอขมวดคิ้วสวย นิ้วเรียวยาวของวิญญาณสาวแตะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนที่สร้างจากแสง ก่อนที่ข้อมูลนับล้านบรรทัดจะไหลผ่านดวงตาของเธออย่างรวดเร็ว “ก้อง... ฉันสแกนคลื่นความถี่เสียงหน้าประตูแล้ว มันไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นไฟล์เสียงที่ถูกบีบอัดด้วยอัลกอริทึมขั้นสูง... พูดง่ายๆ คือ มีคนใช้ Deepfake จำลองเสียงพ่อแกมาล่อให้แกเปิดประตู” “ใครมันจะไปว่างขนาดนั้นวะ?” ก้องแค่นหัวเราะ ทั้งที่เหงื่อเย็นๆ เริ่มไหลซึมตามไรผม “ไอ้คนที่กำลังพยายามแฮ็กเข้าสู่ระบบเซิร์ฟเวอร์สำนักฯ ของแกไง” มิลินชี้ไปที่หน้าจอ “ดูนี่... ฉันตรวจพบชุดคำสั่งแปลกๆ ฝังอยู่ในไฟล์เสียงนั่น ถ้าแกเปิดประตู กลอนแม่เหล็กไฟฟ้าจะปลดล็อกทันที แต่ในขณะเดียวกัน ไวรัส ‘ผีสิง’ จะถูกอัปโหลดเข้าสู่เครือข่ายของฉัน และหลังจากนั้น... ข้อมูลทั้งหมดของแก รวมถึงตัวฉัน ก็จะกลายเป็นทาสของมัน” ก้องขบกรามแน่น ความรู้สึกโกรธปนหวาดระแวงพุ่งพล่าน เขาไม่ใช่ลูกชายที่เชื่อฟังพ่อแบบหัวปักหัวปำ แต่การเอาเรื่องพ่อมาเล่นตลกแบบนี้มันเกินขอบเขตไปมาก เขาคว้าแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวพิมพ์รหัสผ่านเพื่อตั้งค่า Firewall ใหม่ในเสี้ยววินาที “มิลิน เตรียมตัวถอยกลับไปอยู่ในเซิร์ฟเวอร์สำรอง ฉันจะใช้ ‘บั๊ก’ ที่พวกมันทิ้งไว้เป็นเบาะแสย้อนกลับไปดูว่า ใครเป็นคนกุมบังเหียนโปรเจกต์ขยะนี่” “ระวังนะก้อง... ข้อมูลพวกนี้ไม่ได้มีแค่รหัส แต่มันมี ‘กลิ่น’ ของไสยศาสตร์ปนอยู่ด้วย” มิลินเตือน เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ก้องสูดหายใจเข้าลึก เขาปิดระบบเสียงในห้อง แล้วสับสวิตช์เครื่องมือสื่อสารวิญญาณ (Ghost-Tech Analyzer) ที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเอง แสงสีเขียวมรกตฉายออกมาจากเครื่องสแกนไปที่บานประตู ทันใดนั้น เงาร่างของชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนพ่อของเขาเปี๊ยบก็เริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นมวลกลุ่มก้อนพิกเซลสีดำสนิทที่เต้นเร่าๆ ราวกับมีชีวิต “เจอกันแล้วสินะไอ้ขยะ...” ก้องแสยะยิ้มที่มุมปาก “แกคิดว่าการใช้โค้ดเลียนแบบพ่อฉันจะหลอกโปรแกรมเมอร์อย่างฉันได้หรือไง” ก้องรัวนิ้วลงบนหน้าจออย่างไร้ความปราณี เขาไม่ได้พยายามกำจัดมัน แต่เขาใช้เทคนิค ‘ล่อเหยื่อ’ (Honey Pot) ดึงเอาซอร์สโค้ดของไวรัสเข้ามาในพื้นที่ปิดล้อมที่เขาเตรียมไว้ รหัสผ่านที่เคยซับซ้อนค่อยๆ เผยตัวตนออกมาทีละชั้น จนกระทั่งชื่อบัญชีผู้ใช้งานที่ซ่อนอยู่หลังโปรโตคอลความปลอดภัยระดับสูงปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ก้องชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ *‘Petch_Spirit_Core_01’* “อาจารย์เพชร...” ก้องพึมพำ ชื่อของอดีตศิษย์พี่ที่หายสาบสูญไปหลังจากเหตุการณ์ปะทะกันเมื่อปีกลาย “มันยังไม่ตาย แถมยังเอาวิชาไสยศาสตร์ไปทำมาหากินในโลกไซเบอร์เนี่ยนะ?” ทันใดนั้น หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังก้องออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์ ซึ่งไม่ใช่เสียงจำลอง แต่เป็นเสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนตัวจริง ‘แกเก่งขึ้นนี่ก้อง... แต่แกพลาดไปนิดเดียว แกคิดว่าแกกำลังแฮ็กเข้าหาฉัน แต่จริงๆ แล้วแกกำลังเปิดประตู ‘ฐานทัพ’ ของฉันให้เข้ามาในเครื่องของแกต่างหาก’ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของก้องดับวูบลงทันที แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เสียงเคาะประตูหยุดลง และถูกแทนที่ด้วยเสียงแกร๊กๆ ของบานพับประตูที่กำลังถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ทั้งที่ก้องไม่ได้กดปลดล็อก แสงไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับสนิท มิลินที่ควรจะเป็นร่างแสงกลับเลือนหายไปเหมือนสัญญาณขาดหาย ในความมืดสลัว ก้องมองเห็นเงาร่างคนคนหนึ่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา มือของชายคนนั้นถืออุปกรณ์บางอย่างที่ดูเหมือนศิวลึงค์โลหะที่ฝังด้วยวงจรไมโครชิปส่องแสงสีแดงฉาน “ยินดีต้อนรับสู่ยุคใหม่ของไสยศาสตร์ ก้อง... ยุคที่ผีไม่ได้อยู่ในป่าช้า แต่รอคำสั่งจากปลายนิ้วฉัน” ก้องกิดาการขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนกำแพง เขาพบว่าทางรอดเดียวของเขาตอนนี้ไม่ใช่การสู้ด้วยโปรแกรม แต่เป็นการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขาทิ้งมาตลอดสิบปี มือของเขาเอื้อมไปคว้ากริชอาคมที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน แต่สิ่งที่ชายร่างนั้นพูดต่อมากลับทำให้ก้องต้องแข็งทื่อไปทั้งตัว “วางกริชลงซะ แล้วดูที่หน้าจอโทรศัพท์แก... พ่อแกไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุหรอกก้อง... เขาถูกฆ่าด้วย ‘ไวรัส’ ตัวเดียวกับที่แกเพิ่งจะเผลอปล่อยเข้าเครื่องตัวเองเมื่อกี้นี้แหละ!” หวังว่าตอนที่ 17 นี้จะทำให้นักอ่านทุกท่านตื่นเต้นไปกับการผจญภัยของก้องและมิลินนะครับ ผมหมอผีวัยรุ่นสัญญาว่าจะรีบมาเฉลยปมเดือดในตอนถัดไปให้เร็วที่สุดครับ!