จุดเปลี่ยนของมิลิน

“ถ้ามึงจะสั่นขนาดนี้ ก็ช่วยเลิกทำหน้าเหมือนเห็นผี... อ้าว โทษที ลืมไปว่ามึงคือผี” ก้องกิดาการขยับนิ้วรัวบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังสนั่นหวั่นไหวในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยสายแลนระโยงระยาง เขาเหลือบมองมิลินที่ยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าจอโฮโลแกรม แสงสีฟ้าจากตัวเครื่องสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเธอจนดูเป็นสีคราม ยามนี้วิญญาณสาวไม่ได้ดูเหมือนผู้ช่วยโปรแกรมเมอร์จอมแสบอย่างเคย แต่มือโปร่งแสงของเธอกำลังสั่นระริกราวกับโดนกระแสไฟฟ้าช็อต “ก้อง... ฉันไม่ได้กลัวผี” มิลินพึมพำ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับคลื่นวิทยุที่ถูกสัญญาณรบกวน “ฉันกลัวสิ่งที่อยู่ในหน่วยความจำที่ฉันเพิ่งกู้คืนมาได้ต่างหาก” ก้องหยุดพิมพ์กึก เขาหันเก้าอี้ล้อเลื่อนมาเผชิญหน้ากับเธอ “ไฟล์ใน Cloud เข้ารหัสระดับทหารของไอ้อาจารย์เพชรเนี่ยนะ? ไหนบอกว่ามันเป็นแค่โค้ดมัลแวร์ไง” มิลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเป็นประกายซุกซนบัดนี้กลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไปแตะที่หน้าจอ จังหวะนั้นเอง รหัสเลขฐานสองสีแดงฉานก็ไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาของเธอแทนน้ำตา มันไม่ใช่โค้ดที่ก้องเคยเห็น แต่มันคือ ‘ความทรงจำ’ ที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นข้อมูลดิบ “มันไม่ใช่แค่มัลแวร์ก้อง...” มิลินกระซิบ เสียงของเธอเริ่มบิดเบี้ยวกลายเป็นเสียงแหบพร่าของหญิงสาวที่ถูกต้อนให้จนมุม “มันคือแผนผังการสังหาร... และฉันเห็นแล้วว่าใครเป็นคนกดปุ่มลบชีวิตฉัน” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ แต่มาจากไอร้อนของความโกรธแค้นที่พวยพุ่งออกมาจากร่างวิญญาณตรงหน้า ก้องสัมผัสได้ถึงแรงดันอากาศที่เปลี่ยนไป เสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์เริ่มครางหึ่งด้วยความหนักอึ้ง ราวกับมันกำลังแบกรับน้ำหนักของวิญญาณที่กำลังแตกสลาย “ใคร?” ก้องถามพลางกระชับสร้อยประคำสายมูรุ่นอัปเกรดที่ข้อมือแน่น “ไอ้อาจารย์เพชรใช่ไหม? มันเป็นคนลงมือ?” มิลินส่ายหน้าช้าๆ “มันไม่ได้ลงมือคนเดียว ก้อง... มันมี ‘หุ่นเชิด’ อีกตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้กว่าที่เราคิด” เธอใช้นิ้วชี้ไปที่กระจกเงาบานใหญ่ที่ก้องชอบวางไว้ในมุมห้องเพื่อส่องเช็กความเรียบร้อยของหน้าตา แต่ในวินาทีที่แสงจากจอโฮโลแกรมสาดส่องไปที่เงาสะท้อนของก้อง มิลินกลับกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เงาของก้องในกระจกไม่ได้เคลื่อนไหวตามเขา แต่มันกลับยกมือขึ้นมาทำท่า ‘ปาดคอ’ ใส่ร่างที่โปร่งแสงของมิลิน ก้องผงะถอยหลัง ใจเต้นรัวด้วยความสับสน “มิลิน! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทำไมเงาฉันถึง...” “จำได้แล้ว... ฉันจำได้แล้ว!” มิลินหันขวับมาทางเขา ร่างกายของเธอเริ่มกลายเป็นพิกเซลแตกกระจาย “ไอ้คนที่ฆ่าฉันไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล มันไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในไวรัส แต่มันถูกโปรแกรมไว้ใน ‘สำนัก’ ของนาย!” ห้องใต้ดินสั่นสะเทือน โคมไฟเพดานแกว่งไกวราวกับเกิดแผ่นดินไหว ก้องรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ชั่วร้ายกำลังตื่นขึ้นจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขา มันไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันคือ ‘โค้ดคำสั่งโบราณ’ ที่ถูกผูกไว้กับสายเลือดของตระกูลเขาเอง ก้องคว้าแท็บเล็ตเครื่องมือปราบผีขึ้นมา นิ้วมือรัวคีย์ลัดเพื่อกางอาคมข่ายดักจับข้อมูล “มิลิน ถอยออกมา! อย่าให้มันดึงข้อมูลแกเข้าไป!” “สายไปแล้วก้อง...” มิลินยิ้ม ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความลับ “ไอ้คนที่สั่งฆ่าฉัน... มันคือ ‘พ่อ’ ของนายที่ต้องการเอาวิญญาณฉันไปทำ ‘เซิร์ฟเวอร์วิญญาณ’ ให้กับไอ้อาจารย์เพชร เพื่อแลกกับการที่มันจะให้ตำแหน่งเจ้าสำนักกับนาย!” ก้องกิดาการนิ่งอึ้งราวกับถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่หัวใจ ทุกสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา ทันใดนั้น ประตูห้องใต้ดินที่ปิดล็อกแน่นหนาก็ถูกกระแทกจนพังกระจุย ชายวัยกลางคนในชุดเสื้อกั๊กกันกระสุนทับชุดปฏิบัติธรรมก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่หน้าจอเรืองแสงสีม่วงประหลาด “แกสืบรู้เร็วเกินไปนะ ก้องกิดาการ” เสียงทุ้มต่ำของ ‘อาจารย์เพชร’ ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด “แต่ก็นะ... ในเมื่อแกอยากรู้ความจริงขนาดนี้ งั้นก็เตรียมตัวเป็น ‘พาร์ตเนอร์’ คนใหม่ให้มิลินในฐานข้อมูลนรกของฉันแทนแล้วกัน!” ก่อนที่ก้องจะทันได้ขยับตัว มิลินก็หายวับไปจากหน้าจอ และร่างของเธอก็ไปปรากฏขึ้นตรงหน้าอาจารย์เพชรในสภาพที่ถูกล่ามด้วยโซ่ข้อมูลสีดำมืดมิด! หมอผีวัยรุ่นขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ และผมสัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดกว่านี้อีกหลายเท่าครับ!