ศัตรูผู้อยู่ในความมืด

“แกเขียนโค้ดได้สวยงามดีนี่ก้อง... แต่น่าเสียดายที่โครงสร้างของแกมันไร้จิตวิญญาณ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยความเย็นเยือกดังก้องอยู่ในห้องมืดสนิทที่ดูเหมือนจะเป็นเซิร์ฟเวอร์รูมส่วนตัวของอาจารย์เพชร ก้องกิดาการขยับนิ้วรัวบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงที่เขาสร้างขึ้นกลางอากาศ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผม ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังภาพโฮโลแกรมตรงหน้าที่กำลังบิดเบี้ยว มิลิน… คู่หูของเขาที่ถูกขังอยู่ในกรงขังดิจิทัลที่ดูเหมือนโซ่ตรวนทำจากอักขระอาคมสีดำทมิฬ เธอกำลังกรีดร้อง แต่ไร้ซึ่งเสียง มีเพียงสัญญาณรบกวน (Glitch) ที่พุ่งพล่านออกมาจากร่างโปร่งแสงของเธอ “ปล่อยเธอซะ เพชร” ก้องเค้นเสียงลอดไรฟัน “ของเล่นเน่าๆ ของแกน่ะเก็บไว้หลอกคนหัวโบราณเถอะ ระบบการเข้ารหัสของฉันมันเหนือกว่าวิชาไสยศาสตร์ปลอมๆ ของแกหลายปีแสง” อาจารย์เพชรที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสั่งทำพิเศษค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์ผิดปกติ ทั้งที่ก้องรู้ดีว่าชายคนนี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของเขา แววตาของเพชรไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่กลับมีสายตาที่เรียบเฉยเหมือนหมอผ่าตัดที่กำลังมองชิ้นเนื้อทดลอง “ตรรกะคือสิ่งที่พวกมนุษย์สร้างขึ้นเพื่อปลอบใจตัวเองว่าควบคุมจักรวาลได้” เพชรขยับยิ้มมุมปาก ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ โซ่ตรวนสีดำที่พันธนาการมิลินก็รัดแน่นขึ้นจนร่างของเธอแทบจะสลายกลายเป็นพิกเซล “แต่ก้อง... ในโลกที่ความตายกลายเป็นข้อมูล 0 กับ 1 แกคิดว่าใครกันแน่ที่ถือครองสิทธิ์การเข้าถึงรูท (Root Access) ของความเป็นความตาย? แกหรือว่าฉัน?” ก้องกัดฟันกรอด นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง พยายามส่งคำสั่ง 'Debugger' เข้าไปแทรกแซงโค้ดของโซ่ตรวนนั้น แต่ทุกครั้งที่บรรทัดคำสั่งของเขาแตะกับโซ่ดำ มันกลับถูกกัดกินด้วยตัวเลขฐานสิบหกที่แปลกประหลาด—มันไม่ใช่โค้ดคอมพิวเตอร์ แต่มันคือภาษาอักขระขอมที่ถูกแปลงเป็นไบนารี! “อย่าพยายามเลย” เพชรลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาใกล้จอภาพ “วิชาของสำนักเราไม่ได้หายไปไหน แต่มันแค่อัปเกรดสถานะตัวเองจากการเป็นคัมภีร์ใบลาน มาอยู่บนคลาวด์ แกเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ฉลาดนะก้อง แต่น่าเสียดายที่แกมองเห็นแค่เปลือก แต่ไม่เคยมองเห็นแก่นแท้ของ 'วิญญาณ' ที่ซ่อนอยู่ในเน็ตเวิร์ก” “นายไม่ได้ใช้ AI จริงๆ ด้วย...” ก้องชะงัก สายตาหรี่ลงด้วยความตื่นตระหนก “นายใช้ ‘เครื่องเซ่น’ เปลี่ยนข้อมูลให้เป็นผีจริงๆ นายทำแบบนี้กับคนไปกี่คนแล้ว!” เพชรหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะดังกังวานเหมือนมีเสียงวิญญาณนับร้อยช่วยกันประสานเสียง “ความก้าวหน้าต้องมีการเสียสละเสมอ ก้อง... เหมือนที่พ่อแกเคยสอนไงล่ะ เพียงแต่เขามันขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับว่าเราสามารถเป็น ‘พระเจ้า’ ได้ด้วยปลายนิ้ว” ก้องสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่หลังคอ มิลินที่ถูกพันธนาการเริ่มส่งสัญญาณรบกวนอย่างหนัก หน้าจอของก้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนสถานะ ‘SYSTEM BREACH’ รัวไม่หยุด นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ในโลกไซเบอร์ แต่มันคือการโจมตีทางจิตที่ถูกส่งผ่านข้อมูล เพชรกำลังพยายาม ‘แฮก’ สมองของเขาผ่านคลื่นสมองที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทสัมผัสเสมือน “ฉันไม่ยอมให้แกทำแบบนี้” ก้องตัดสินใจเด็ดขาด เขาเลือกที่จะ ‘ปิดระบบ’ เซิร์ฟเวอร์ที่เขากำลังเชื่อมต่ออยู่ ซึ่งหมายความว่าตัวเขาเองอาจจะสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปด้วยหากการตัดการเชื่อมต่อไม่สมบูรณ์ แต่เขายอมไม่ได้ที่จะให้อาจารย์เพชรเข้าถึงฐานข้อมูลผีของมิลินได้ ทว่า ก่อนที่นิ้วของเขาจะกดปุ่ม 'Force Shutdown' ปลายนิ้วของเขากลับชะงักงัน ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอเปลี่ยนไป จากมิลินที่ถูกทรมาน กลายเป็นภาพของ ‘พ่อ’ ของก้องที่กำลังนั่งอยู่ในห้องสืบสวนมืดๆ โดยมีชายสวมชุดคลุมสีดำยืนอยู่ข้างหลัง—ชายคนเดียวกับที่เพชรเพิ่งทำท่าเหมือนกำลังสั่งการอยู่ “คิดว่านายเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องแฮกเกอร์งั้นเหรอ ก้อง?” เพชรเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่คมกริบ “ในขณะที่นายกำลังพยายามจะล้มฉัน พ่อของนาย... ก็เพิ่งจะส่งข้อมูลลับสุดยอดทั้งหมดของสำนักเรามาให้ฉันในฐานะ ‘หุ้นส่วนทางธุรกิจ’ โดยแลกกับชีวิตของนาย” นิ้วของก้องสั่นสะท้าน ความเชื่อมั่นในตรรกะและเหตุผลที่เขาสั่งสมมาพังทลายลงในเสี้ยววินาที ข้อมูลบนหน้าจอที่เพิ่งปรากฏขึ้นคือลายเซ็นดิจิทัลของพ่อเขาที่แท้จริง ไม่มีการปลอมแปลง ไม่มีมัลแวร์... มันคือความจริงที่เจ็บปวดที่สุด จังหวะนั้นเอง มิลินที่ควรจะไร้ทางสู้ กลับเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างวาบ—ไม่ใช่สีปกติของเธอ แต่เป็นสีของ ‘System Administrator’ ที่มีสิทธิ์สูงสุดในเครือข่าย “ก้อง... อย่าเชื่อมัน!” มิลินตะโกนก้องผ่านลำโพงที่แตกพร่า “ข้อมูลที่มันโชว์น่ะ เป็นของปลอมที่สร้างจากอัลกอริทึมสะกดจิต... พ่อของนายไม่ได้ทรยศ แต่ ‘ระบบ’ กำลังจะล่มเพราะมือที่สามกำลังแทรกแซงเราทั้งคู่!” ทันใดนั้น แสงไฟในห้องของเพชรดับวูบลงพร้อมกัน ข้อมูลสีดำทมิฬที่เคยล้อมมิลินไว้ถูกฉีกกระชากออกจากกันด้วยเส้นสายสีทองที่ดูเหมือนสายเคเบิลใยแก้วนำแสงพุ่งเข้ามาจากความมืดมิด อาจารย์เพชรมีสีหน้าตกใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาหันไปมองเงามืดที่มุมห้องที่ดูเหมือนจะมีใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น—ใครบางคนที่ไม่ได้มาจากฝั่งของก้อง และไม่ได้อยู่ฝั่งของเพชร เงามืดนั้นก้าวออกมา มันคือชายในชุดสูทสีเทาเรียบกริบ ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากดีไซน์ล้ำสมัย ในมือถืออุปกรณ์บางอย่างที่ดูเหมือนสมาร์ทโฟนรุ่นที่ก้องไม่เคยเห็นในตลาดโลกมาก่อน “การอัปเกรดเวอร์ชั่นของพวกแกสองคน... จบลงแล้วครับ” ชายแปลกหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่สังเคราะห์ขึ้นมาจนไร้อารมณ์ “เพราะ ‘บริษัทแม่’ สั่งให้รีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์ผีทั้งหมดทิ้งภายในสาม... สอง... หนึ่ง” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความระทึกขวัญในโลกไซเบอร์และไสยศาสตร์ในตอนนี้ครับ!