ดวลผีกลางไลฟ์สด

"ไอ้ก้อง! มึงดูจอเดี๋ยวนี้! อินฟลูฯ สายมูคนนั้นมันกำลังทำอะไรของมันวะ!" เสียงตะโกนของมิลินดังลั่นออกมาจากลำโพงแล็ปท็อป ก้องกิดาการที่กำลังกระดกกาแฟดำร้อนๆ ถึงกับสำลักจนหน้าแดงก่ำ เขารีบวางแก้วแล้วกวาดสายตาไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานรกๆ นั่น บนจอคือไลฟ์สดของ 'เฟย์ริน' อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังที่มีผู้ติดตามหลายล้านคน เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องสตูดิโอสุดหรู จัดไฟสตูดิโอซอฟต์บ็อกซ์อย่างดี แต่สิ่งที่ผิดปกติไม่ใช่การจัดแสง... มันคือเงามืดที่วูบไหวอยู่หลังบานกระจกหน้าต่างด้านหลังเธอ "นั่นไม่ใช่เอฟเฟกต์ AR แน่ๆ" ก้องพึมพำ ดวงตาหรี่ลงเมื่อเห็นพิกเซลของภาพเริ่มบิดเบี้ยวเป็นแถบสีเขียวสลับกับสีดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการแทรกแซงจากไวรัสผี "มิลิน สแกนคลื่นพลังงานที่หลุดออกมาจากไลฟ์นั้นที อย่าให้คนดูรู้ตัวนะ" "กำลังสแกน... ก้อง! พลังงานระดับเกรดเอเลยนะนั่น! แถมไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันมีรหัสโค้ดฝังอยู่ด้วย!" ผีสาวในแล็ปท็อปโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ดูที่มุมขวาล่างของจอ... นั่นลายเซ็นดิจิทัลของอาจารย์เพชรชัดๆ!" ก้องกัดฟันกรอด นิ้วเรียวยาวเริ่มรัวบนคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ในไลฟ์สด เฟย์รินยังคงยิ้มหวานให้กับกล้อง โดยที่ไม่รู้เลยว่าเงาดำที่ยืนอยู่หลังเธอกำลังเอื้อมมือที่ยาวผิดปกติมาแตะที่ไหล่ของเธอ "ทุกคนคะ วันนี้เฟย์จะมาโชว์ของขลังรุ่นใหม่ล่าสุดที่ได้มาจากวัดป่าลึกลับ..." เฟย์รินพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่จู่ๆ ใบหน้าเธอก็เปลี่ยนไป ดวงตาของเธอเหลือกขึ้นจนเห็นแต่ตาขาวก่อนจะเบนมามองที่เลนส์กล้องด้วยความอาฆาต คอมเมนต์ในไลฟ์เริ่มวิ่งเร็วราวกับกระแสน้ำป่า *'เฮ้ย เฟย์เป็นอะไรอะ!'* *'ตาเป็นไรน่ะ น่ากลัวววว!'* *'สคริปต์หรือเปล่า แต่ทำไมดูสมจริงจัง'* "มันไม่ใช่สคริปต์ มันคือการ 'สิงผ่านสัญญาณ'!" ก้องตะโกนใส่ไมโครโฟน "มิลิน เปิดโปรแกรม Ghost-Wall สกัดการเชื่อมต่อของผีตัวนั้นซะ! ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คนดูทั้งแสนคนในไลฟ์นั่นจะถูกไวรัสผีสูบพลังงานชีวิตผ่านหน้าจอ!" "ฉันพยายามอยู่! แต่ไอ้ผีนั่นมันมี 'ไฟร์วอลล์ไสยศาสตร์' ป้องกันตัวอยู่! ก้อง มึงต้องทำอะไรสักอย่างที่มากกว่าการคีย์โค้ด ไม่งั้นคอมพ์กูจะระเบิดเพราะความร้อนเกินขีดจำกัดแล้ว!" ก้องตัดสินใจหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา ปลายนิ้วแตะที่รอยสักยันต์บนข้อมือซ้ายก่อนจะแตะลงบนหน้าจอเพื่อเชื่อมต่อกระแสจิตกับโค้ดมนตราที่เขาเขียนขึ้นเอง "ถ้ามันจะเล่นทางดิจิทัล ผมก็จะรับน้องด้วยดาต้าแพ็กเกจชุดใหญ่!" เขาเริ่มสวดมนต์ภาษาบาลีผสมกับภาษาโปรแกรมมิ่ง เสียงสวดสั่นประสาทก้องไปทั่วห้อง "โอม... อักขระ... ซูโด... รูท... มึงอย่าคิดว่าโลกไซเบอร์จะไร้กฎเกณฑ์!" ในไลฟ์สด เฟย์รินเริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เงาดำที่เกาะไหล่เธอก็เริ่มขยายร่างจนเกือบเต็มจอ ทันใดนั้น ก้องก็กดปุ่ม 'Enter' พร้อมกับเหวี่ยงเหรียญอาคมที่ลงยันต์ด้วยแผงวงจรทองคำไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เกิดแสงวาบสีน้ำเงินจัดจ้านพุ่งออกจากจอพุ่งตรงเข้าสู่ระบบของโซเชียลมีเดียผ่านสายเคเบิลอินเทอร์เน็ต หน้าจอไลฟ์สดดับวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาอีกครั้ง แต่นี่ไม่ใช่ภาพสตูดิโอแล้ว... แต่มันคือภาพกราฟิกจำลองการต่อสู้ระหว่าง 'ไวรัสผี' ของอาจารย์เพชร กับ 'ตัวปราบผี AI' ของก้องที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่ในมิติไซเบอร์ "ก้อง! ระวัง! มันกำลังจะทะลุออกมาทางคีย์บอร์ดมึง!" มิลินกรีดร้อง ก้องผงะถอยหลังเมื่อเห็นหยดน้ำมันสีดำเหนียวข้นค่อยๆ ซึมออกมาจากช่องระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ กลิ่นเหม็นเน่าของศพที่ถูกแช่ฟอร์มาลีนฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า ราวกับมีใครบางคนกำลังนั่งทับเขาอยู่ "เก่งมากไอ้ศิษย์น้อง..." เสียงแหบพร่าดั่งกระดาษทรายขูดกับโลหะดังขึ้นมาจากใต้โต๊ะทำงานของเขา ก้องชะงัก ลมหายใจสะดุด เขาค่อยๆ ก้มมองลงไปข้างล่าง และสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เงาธรรมดา แต่มันคือใบหน้าของอาจารย์เพชรที่บิดเบี้ยวจนเกินมนุษย์ ดวงตาของอีกฝ่ายไม่มีลูกตา มีเพียงหน้าจอ LCD ขนาดเล็กที่แสดงผลโค้ดสีแดงฉานจ้องมองกลับมาที่เขา อาจารย์เพชรแสยะยิ้มที่ยาวจนถึงใบหู "แกคิดว่าแกกั้นไลฟ์สดได้ แล้วแกจะรอดพ้นจากคำสาปที่ส่งตรงถึงหน้าประตูบ้านรึ?" ก้องรีบคว้ามีดอาคมที่วางข้างตัว แต่ทว่า... พลังงานไฟฟ้าทั่วทั้งห้องกลับดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่ถูกปกคลุมด้วยเสียงหัวเราะเยือกเย็นของชายที่ควรจะตายไปแล้วในโลกไซเบอร์ที่เขาเคยเป็นคนกำจัดเองกับมือ ประตูห้องทำงานของก้องถูกเคาะเบาๆ... สามครั้งจังหวะเดียวกับคนตายเคาะบ้านในตอนที่แล้ว "ก้อง... มีพัสดุมาส่งครับ" เสียงนั้นดังขึ้นจากหลังประตู เป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยดีที่สุด... เสียงของพ่อที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักมุมนี้กับผมนะครับ ผมจะรีบกลับมาเฉลยว่าทำไมเสียงของพ่อถึงมาอยู่หน้าประตูในตอนนี้ครับ!