ก้องเริ่มยอมรับพลัง

"มิลิน! ถ้าไอ้พวกนี้มันขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะกด Format ไดรฟ์ที่ขังเธอไว้ทิ้งซะ เดี๋ยวนี้เลย!" ก้องกิดาการคำรามลั่น สองมือสั่นระริกขณะยัดสายเคเบิลเชื่อมต่อเข้ากับอุปกรณ์ควบคุมไอศกรีมมิ่งส่วนตัวที่เขาดัดแปลงเป็น 'เตาอาคมดิจิทัล' เสียงฝีเท้าดังกึกก้องเหมือนกองทัพทหารเดินสวนสนามบนพื้นไม้ปาร์เก้ เสียงนั้นไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มันมาพร้อมกับเสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์นับพันเสียงที่แทรกซึมผ่านสัญญาณ Wi-Fi เข้ามาจนลำโพงในห้องสั่นสะเทือน "คุณก้อง! เลิกพูดจาไร้สาระแล้วดูหน้าจอเดี๋ยวนี้!" เสียงใสของมิลินแว่วออกมาจากลำโพงพกพา เธอไม่ได้มีกายหยาบให้เห็น แต่รหัสโค้ดสีฟ้าครามที่เต้นเร่าบนหน้าจอมอนิเตอร์แสดงถึงความตื่นตระหนก "พวกมันไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันคือ 'สแปมวิญญาณ' ที่อาจารย์เพชรฝังโค้ดมัลแวร์ระดับทำลายล้างไว้ ถ้าคุณไม่ยอมใช้ 'อาคมโค้ด' ที่คุณสร้างขึ้นเองตอนนี้ เราสองคนจะถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์โลกหลังความตายนะ!" ก้องกัดฟันกรอด เขามองดูร่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ ภาพมิลินในชุดเดรสขาดวิ่นกำลังกอดเข่าตัวเองด้วยความหวาดกลัว นั่นไม่ใช่ภาพกราฟิก แต่มันคือเศษเสี้ยวของวิญญาณที่เขายึดไว้ด้วยระบบจัดเก็บข้อมูลควอนตัม ในเสี้ยววินาทีนั้น ประตูห้องทำงานถูกกระแทกจนบานพับหลุดกระเด็น กองทัพเงาดำรูปร่างบิดเบี้ยวไหลทะลักเข้ามาเหมือนน้ำป่า พวกมันไม่มีใบหน้า มีเพียงหน้าจอ LCD เก่าๆ ฝังอยู่ตรงหน้าอก ฉายภาพสัญลักษณ์คำสาปที่หมุนวนเป็นสีแดงฉาน "ตรรกะ... เรื่องตรรกะมันใช้ไม่ได้กับสิ่งนี้..." ก้องพึมพำ ก่อนจะหันไปคว้าคีย์บอร์ดกลไกตัวเก่ง มือของเขาพิมพ์รหัสคำสั่งด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคลิกดังสนั่นราวกับเสียงปืนกล "ก้อง! อย่าใช้ตรรกะแบบมนุษย์! ใช้ตรรกะของคนที่จะขึ้นเป็นเจ้าสำนักคนต่อไปสิ!" มิลินตะโกนผ่านคลื่นสัญญาณที่กำลังถูกรบกวน คำว่า 'เจ้าสำนัก' กระแทกเข้ากลางใจของก้อง พ่อของเขาเคยพูดประโยคเดิมซ้ำๆ จนเขารำคาญมาตลอดชีวิต *'ผีไม่ใช่โปรแกรม ผีคือความทรงจำที่ยังติดค้าง'* และในวินาทีที่วิญญาณสแปมตัวหนึ่งพุ่งเข้าประชิด พยายามจะควักเอาหน่วยความจำในสมองของเขาไป ก้องก็เข้าใจกระจ่าง เขาไม่ได้สู้เพื่อจะปราบผีตามตำราคร่ำครึ แต่เขาสู้เพื่อปกป้อง 'ข้อมูล' ที่มีชีวิตเบื้องหน้า "โอเค... ถ้าพวกแกอยากได้ข้อมูลนักใช่ไหม" ก้องแสยะยิ้ม นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่งที่เพิ่งค้นพบ "งั้นก็รับ 'ไวรัสอาคม' ฉบับอัปเกรดนี้ไปชิมดู!" เขากด Enter ด้วยแรงทั้งหมดที่มี หน้าจอทั้งห้องเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า อักขระยันต์ล้านนาที่ถูกแปลงเป็นภาษาไบนารีพุ่งทะลุหน้าจอออกมาเหมือนโซ่ตรวนดิจิทัล มันพันธนาการกองทัพสแปมผีเหล่านั้นไว้แน่น ก่อนจะย่อยสลายพวกมันให้กลายเป็นอนุภาคข้อมูลที่ไร้พิษสง ห้องทั้งห้องสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความเงียบสงัด ก้องหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อเม็ดโตไหลอาบแก้ม เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สายตาจับจ้องไปที่มอนิเตอร์ที่ค่อยๆ กลับมาสว่างขึ้นอีกครั้ง มิลินขยับร่างอย่างแช่มช้า เธอมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความชื่นชม "คุณทำได้... คุณเพิ่งใช้พลังของสำนักสยบผีด้วยการ Hack ระบบของอาจารย์เพชรได้อยู่หมัดเลยนะ" ก้องมองมือตัวเองที่ยังคงสั่นเล็กน้อย เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจพลังนี้เหมือนที่ผ่านมา กลับกัน เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่น่าอัศจรรย์ ความรู้เรื่องไสยศาสตร์ที่เขาเคยพยายามผลักไส กลับกลายเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในโลกไซเบอร์นี้ "ผมไม่ได้ทำเพื่อใครหรอกนะมิลิน..." ก้องพึมพำเบาๆ ขณะพยายามยันกายลุกขึ้น "ผมแค่ไม่ชอบให้ใครมาพังห้องทำงานของผมเท่านั้นเอง" มิลินหัวเราะคิกคัก "ปากแข็งไปเถอะค่ะหมอผีวัยรุ่น แต่ฉันเห็นนะว่าคุณแอบยิ้มตอนที่ยันต์ไบนารีพวกนั้นมันทำงาน" ทว่า ก่อนที่ก้องจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นอีกครั้งจากโถงทางเดินที่ว่างเปล่า แต่มันไม่ใช่เสียงของกองทัพผีแบบเดิม มันเป็นเสียงรองเท้าหนังแท้ที่กระทบพื้นอย่างเป็นจังหวะจะโคน... เหมือนคนเดิน ก้องหันขวับไปทางประตูที่พังยับเยิน ลมเย็นยะเยือกพัดกรูเข้ามาพร้อมกับกลิ่นธูปหอมจางๆ ที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตที่เรืองแสงสีม่วงแปลกประหลาด "วิชาอัปเกรดได้ดีนี่ ก้องกิดาการ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความชื่นชมที่แฝงไปด้วยแรงอาฆาต นั่นคืออาจารย์เพชร... แต่สิ่งที่ทำให้ก้องต้องหยุดหายใจ คือสิ่งที่อาจารย์เพชรเดินถือมาด้วย... มันไม่ใช่ผีทั่วไป แต่มันคือวิญญาณของ 'ใครบางคน' ที่ก้องรู้จักดีที่สุด ถูกขังไว้ในลูกแก้วใสที่ติดตั้งอยู่บนยอดไม้เท้าเหล็กกล้า "พ่อ..." ก้องครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ขณะที่ร่างของพ่อในสภาพวิญญาณที่ถูกรื้อถอนข้อมูลจนเหลือเพียงครึ่งเดียว พยายามร้องเรียกเขาผ่านคลื่นสัญญาณรบกวนที่ดังแสบแก้วหู ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายมูยุคดิจิทัลไปพร้อมกับผมนะครับ