ความกลัวคือเชื้อเพลิง

นิ้วมือของผมสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสแป้นพิมพ์ ขณะที่เงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังยังคงจ้องมองตรงมาด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความหมาย ร่างของ ‘พ่อ’ ที่จากโลกนี้ไปนานแล้วไม่ได้มาเพื่อทวงหนี้ชีวิต แต่เขากำลังส่งสัญญาณเตือนผ่านโค้ดลับชุดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนจอคอมพิวเตอร์ หน้าจอสีดำสนิทถูกแทนที่ด้วยตัวเลขฐานสิบหกที่วิ่งพล่านราวกับฝูงแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ความเร็วของมันสูงเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะประมวลผลทัน แต่สำหรับผม มันคือภาษาที่คุ้นเคย... ภาษาที่ใช้เขียนโปรแกรมควบคุมสำนักไสยศาสตร์ดิจิทัลที่พ่อสร้างขึ้นมากับมือ "นายท่าน... ระวังตัวด้วยค่ะ!" เสียงของมิลินดังลอดออกมาจากลำโพงแล็ปท็อป น้ำเสียงของเธอตื่นตระหนกจนเนื้อเสียงแตกพร่า "สัญญาณชีวะในระบบพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ มีใครบางคนกำลังดึงพลังงานจากความกลัวของคนนับร้อยเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์หลัก!" ผมแค่นسยิ้มที่มุมปาก แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมตามไรผม "ไม่ต้องตกใจไปมิลิน ยิ่งพวกมันพยายามใช้ความกลัวเป็นเชื้อเพลิงมากเท่าไหร่ ระบบของเราก็จะยิ่งเผาผลาญมันได้สะใจมากขึ้นเท่านั้น เตรียมตัวให้พร้อม... เราจะเปิดระบบ Overclock สำนักหมอผีเวอร์ชันอัปเกรดกันเดี๋ยวนี้แหละ" ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน อาจารย์เพชร อดีตศิษย์พี่ผู้ผันตัวไปเป็นอาชญากรไซเบอร์สายดาร์ก ได้ปล่อยไวรัสวิญญาณรูปแบบใหม่เข้าสู่ระบบโครงสร้างพื้นฐานของเมือง มันไม่ใช่แค่ไวรัสที่ขโมยข้อมูลหรือเรียกค่าไถ่ แต่มันคือ ‘อาคมเรียกผี’ ที่ถูกแปลงให้อยู่ในรูปของคลื่นความถี่ต่ำ ส่งตรงไปยังสมาร์ตโฟนของเหยื่อทุกคนที่คลิกลิงก์ประหลาด ผลลัพธ์เหรอครับ? ลองจินตนาการดูสิครับว่า จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคนครึ่งเมืองพร้อมใจกันเห็นผีพร้อมๆ กันในเวลาเที่ยงคืน ความหวาดกลัว ความตื่นตระหนก และเสียงกรีดร้องที่ดังระเบิดขึ้นพร้อมกันทั่วทุกมุมถนน... พลังงานด้านลบเหล่านั้นไม่ได้สูญเปล่า แต่มันถูกดูดซับผ่านโครงข่ายอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง ส่งตรงไปยังเซิร์ฟเวอร์ลับของอาจารย์เพชรเพื่อใช้เป็นพลังงานขับเคลื่อนกองทัพผีดิจิทัลของมัน "ไอ้เพชรเอ๊ย แกคิดว่าแกฉลาดคนเดียวหรือไงที่รู้จักใช้ประโยชน์จากความโลภและความกลัวของมนุษย์" ผมพึมพำกับตัวเอง นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วระดับโปรแกรมเมอร์มืออาชีพ แววตาคมกริบสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอ ในขณะที่โลกภายนอกกำลังวุ่นวาย ผู้คนวิ่งหนีตายเพราะคิดว่าผีออกอาละวาด ถนนหนทางเงียบสงัดราวกับเมืองร้าง กลิ่นอายของความตายและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามสายลมยามค่ำคืน แต่ภายในห้องทำงานของผม กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของ ‘บะหมี่หมูสับทรงเครื่อง’ ชามโตที่มิลินใช้พลังงานวิญญาณเนรมิตขึ้นมาจากมิติลับ เพื่อเติมพลังให้ผมก่อนศึกใหญ่ "กินเข้าไปสิคะ นายท่าน จะได้มีแรงไปซัดหน้าไอ้ศิษย์พี่ทรยศนั่นให้คว่ำ" มิลินในร่างโปร่งใสลอยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ชามบะหมี่ เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มลอยกรุ่นควันความร้อน ส่งกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นที่เคี่ยวจนงวด ชวนน้ำลายสอแม้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขัด "รู้ใจจริงๆ นะแม่คุณ" ผมคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่ถือตัว รสชาติกลมกล่อมของน้ำซุปช่วยปลุกเร้าประสาทสัมผัสที่ตึงเครียดให้ผ่อนคลายลงชั่วขณะ ในโลกนี้จะมีอะไรมีความสุขไปกว่าการได้กินของอร่อยๆ ระหว่างเตรียมตัวกอบกู้โลกไซเบอร์อีกล่ะครับ? ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น *“Warning: Unauthorized Access Detected from IP 192.168.1.666”* รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าของผม "มาแล้วสินะ..." ที่หน้าจอหลัก ภาพจากกล้องวงจรปิดรอบสำนักเผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของอาจารย์เพชร เขาก้าวเข้ามาในเขตอาคมด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ในมือถือไม้เท้าหัวกะโหลกที่เรืองแสงสีม่วงน่ากลัว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกระหายอำนาจ ดวงตาเบิกโพลงราวกับคนเสียสติ "ก้องกิดาการ! แกออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของอาจารย์เพชรดังทะลุกำแพงเข้ามา สะท้อนก้องไปทั่วตึก "สำนักของแกมันล้าสมัยไปแล้ว! ยอมจำนนซะดีๆ แล้วส่งรหัสผ่านหลักมา ไม่อย่างนั้นวิญญาณพ่อของแกที่อยู่ในกำมือฉัน จะต้องแตกสลายกลายเป็นผีเร่ร่อนไร้ญาติขาดมิตรไปตลอดกาล!" ผมวางตะเกียบลงอย่างช้าๆ ใช้ทิชชูเช็ดปากด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มสะท้อนแสงไฟสลัว ผมก้าวเดินไปที่ประตูห้องอย่างมั่นคง ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในแววตา มีเพียงความท้าทายและประกายความสนุกสนานของนักพัฒนาซอฟต์แวร์ผู้ถือไพ่เหนือกว่า ผมเปิดประตูผางออกไปเผชิญหน้ากับศิษย์พี่ผู้หลงทาง "อาจารย์เพชรครับ..." ผมเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่กวนประสาทเป็นเลิศ "แก่จนป่านนี้แล้ว ยังไม่รู้เหรอครับว่า ของเก่ารอมชอมกับของใหม่ไม่ได้... ยิ่งแกพยายามเอาความกลัวของคนอื่นมาเป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนอาคม แกก็ยิ่งเปิดช่องโหว่ให้ระบบของฉันเจาะเข้าไปได้ง่ายขึ้นเท่านั้น" อาจารย์เพชรชะงัก สีหน้าของมันฉายแววตกใจชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว "แกพูดบ้าอะไรของแก! แกคิดว่าคำพูดตลกๆ ของแกจะช่วยให้แกอดตายช้าลงรึไง ดูข้างหลังแกซะสิ!" ผมไม่แม้แต่จะหันไปมองตามที่มันบอก แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของผมกลับกว้างขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในอากาศ... หน้าจอคอมพิวเตอร์นับร้อยเครื่องที่ตั้งอยู่ทั่วห้องโถงสำนัก ซึ่งควรจะดับสนิทตามคำสั่งของไวรัสศัตรู กลับสว่างวาบขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงนับล้านบรรทัดไหลทะลักออกมาจากหน้าจอ รวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นร่างของ ‘พ่อ’ ที่ชัดเจนและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก... รอยยิ้มแบบเดียวกับที่ผมมักจะเห็นเวลาที่พวกเราเขียนโปรแกรมสำเร็จด้วยกัน และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบปฏิบัติการสำนักก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วตึก... *“System Overload: Initiating Counter-Attack Protocol. Target locked: Soul Harvester... Complete.”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความป่วนในโลกไซเบอร์ไสยศาสตร์นี้ด้วยกันนะครับ